Sander, Betty en Ilse.

- Fietsen

2011-03-29T21:47:00.004+01:00

Ilse rijdt al een tijd op de loopfiets. Dat gaat prima. En nu het buiten-seizoen er is vonden we het een goede tijd om Ilse een echte fiets te geven.
Omdat ze haar evenwicht op de fiets al goed geoefend heeft op de loopfiets, wilden we proberen om gelijk zonder zijwieltjes te beginnen. We hadden namelijk gehoord dat dat vaak goed gaat na een loopfiets. Nou, dat is absoluut waar!
Gelijk bij de eerste keer op de fiets bleef ze overeind zolang ze bleef trappen. Bij de tweede keer had ze het trappen al door en kon ze de hele straat uit fietsen zonder dat we hoefden in te grijpen. We blijven natuurlijk meelopen, want als ze moet stoppen moeten we haar nog helpen. We hebben een heel handig vestje geleend voor het oefenen. Dat vestje heeft een handgreep op de rug waar we haar kunnen vastpakken als we het mis zien gaan.
Waar we nu aan moeten gaan werken is het remmen en stoppen. Ook zelf opstappen en vaart krijgen is moeilijk. Maar als Ilse op de fiets zit, en we haar heel zachtjes een beetje vooruit duwen kan ze wel zelf vaart genoeg maken om lekker weg te fietsen.

Hieronder een filmpje van de tweede keer dat ze op de fiets aan het oefenen was. Aan het begin zie je haar heel soepel een (best krap) bochtje nemen. En vlak daarna schiet ze met haar voetje van de trapper, maar blijft ze toch overeind en fietst ze rustig door. We zijn heel trots op haar!

Dit is pas de tweede keer dat ze op een fiets zit!

Tot de volgende keer.

Sander.

- Van alles wat

2011-02-28T16:40:00.006+01:00

Bijna 2 maanden zijn voorbij gegaan sinds het vorige weblogbericht. En om eerlijk te zijn, er valt ook niets opzienbarends te melden. Ilse is niet ziek geweest, ze doet alles zoals een meisje van drie het zou ‘moeten’ doen, ze houdt van de dingen waar meisjes van drie van ‘horen’ te houden, en ze manipuleert papa en mama zoals alleen een kind van drie kan.

Ilse is de hele winter nog niet één keer ziek geweest. Zelfs geen flinke verkoudheid gehad. Op zich heel fijn natuurlijk, maar ze zeggen ook dat de weerstand van kinderen mede opgebouwd wordt door ziek te zijn. Dus tja, wat kunnen we er van zeggen… In ieder geval is Ilse niet iemand die erg vatbaar is voor griepjes en koudjes!
Dat zou je trouwens niet zeggen van haar als je ziet hoe hysterisch ze soms kan worden als we buiten zijn en er een ijzige wind waait. We zaten eens op de fiets met Ilse bij mama achterop. Het was koud, Ilse had haar muts op, wij onze handschoenen aan. Ilse begon op een gegeven moment met beide handjes op haar oren en strak tegen de rug van mama aan te huilen en schreeuwen dat ze nu naar binnen wilde en dat het zeer deed en hoe erg het allemaal wel niet was. Ook toen de sneeuw er lag, en ze maar al te graag buiten wilde zijn, gaf ze bij wat wind en vallende sneeuw als snel huilend aan dat ze weer naar binnen wilde.
En ook als we binnen zijn, en ze weet dat het buiten licht regent of koud is, dan is ze met geen tien paarden naar buiten te krijgen. Gelukkig houdt ze zich goed bezig binnen, maar we willen natuurlijk ook dat ze wat buitenlucht krijgt. Nou, wat Ilse betreft hoeft het niet… Misschien moeten die zeebonk-genen van de Van der Veens zich nog activeren ergens in de toekomst…

Toch buiten gekomen om de eendjes te voeren

Dit was vlak voordat we op de fiets terug naar huis moesten

De interesses van Ilse zijn ook op z’n zachtst gezegd nogal onderhevig aan verandering. Zo voelde ze rond Sinterklaas er nog niets voor om haar Zwarte Pieten pakje aan te trekken, nu heeft ze een vlinder/fee pakje wat ze maar al te graag draagt. Misschien omdat deze roze is, want ze is nogal van het roze en paars.
Begin deze maand zijn we naar het theater geweest met Ilse, naar een voorstelling van Dirk Scheele. Sindsdien staat de cd met liedjes zo goed als dagelijks aan. Qua muziek staat Dirk nu duidelijk met stip bovenaan en zijn Ageeth de Haan en K3 tenminste voor even minder populair.
Qua TV is het naast Bob de Bouwer sinds kort In de Droomtuin waar ze graag naar kijkt. Ze heeft er al wat knuffeltjes van die ze meeneemt naar bed, en een boekje is ook al ontelbare keren gelezen. De belangrijkste figuurtjes uit In de Droomtuin zijn Iggle Piggle, Makka Pakka, de Tombliboos en Upsy Daisy. Upsy Daisy is de favoriet van Ilse, ze zingt vaak het liedje van haar. Upsy Daisy altijd blij, Doet haar Upsy dans met mij! Daisy lijkt net op een bloem - Ipsy Upsy Daisy boem!

Ilse in haar nieuwe pakje

Werken aan het schilderij voor op de muur in haar nieuwe kamer

Ilse ontwikkelt zich prima, ze hangt nog wel erg aan ons. Ze vindt het soms nog moeilijk om zich alleen te vermaken en als we boos worden lijkt ze daar soms erger van uit haar doen dan je zou mogen verwachten. We zien dat dat soms gespeeld is van haar, maar soms is het ook echt.
Sinds kort is ze rollenspellen aan het spelen met haar knuffels of Duplo figuren. Hele verhalen worden door haar bedacht en hardop gespeeld.
Ook heeft ze uitspraken die ze waarschijnlijk op de opvang heeft opgepikt. Uitspraken als “Is helemaal niet zo erg hoor”, “Rustig, rustig, zo kan ik de liedjes niet horen” of “Was een ongelukje, ging niet expres”.
Het is ook leuk om te zien dat de ontwikkeling van haar tekenvaardigheden volgens het boekje verloopt. Eerst was ze wat aan het krassen, had ze zelfs moeite met de stift op het papier te krijgen. Daarna werd het krassen, van die heen-en-weer strepen. Daarna kregen we spiraalvormige krassen gevolgd door grote cirkelvormige figuren. En nu tekent ze steeds meer binnen de lijntjes en probeert ze de stift net zo in haar handjes te houden als wij doen. Ze tekent zelfs zo fanatiek binnen de lijntjes dat ze door het papier heen kleurt.
Haar ontwikkeling heeft ook gevolgen voor ons. Sinds kort heeft ze namelijk door dat papa en mama soms iets anders eten en drinken dan zij… En dus wil ze dat wat wij hebben en niet wat zij zelf heeft. Voor ons dus even geen frisdrank of dropjes tussendoor meer… Het is nu wachten op het moment dat ze door gaat krijgen dat anderen meer hebben dan zij en dat ze dat oneerlijk vindt.
Ilse heeft nog steeds geen problemen met slapen, dat doet ze nog tussen de 11 en soms wel 14 uur per dag. Toch merken we nu dat ze wat bang is geworden voor donkere ruimtes. En sinds kort heeft ze het over een spookje. Tot nu toe hebben we er haar van kunnen overtuigen dat het een lief spookje is, maar ben benieuwd of dat voldoende blijft voor haar.

Tot volgende keer,

Sander.

- De Waarom-fase

2011-01-02T11:39:00.008+01:00

En dan zitten we alweer in het nieuwe jaar…..
We hebben Ilse wakker gemaakt om te kijken naar het vuurwerk. Dat wilde ze graag en nadat we het haar beloofd hadden zei ze dat ze boos zou worden als we het niet zouden doen. Ze vond het mooi, maar wel veel boem en knal.

Ilse zit nu in de ‘waarom-fase’. Ontelbare keren per dag stelt ze de waarom vraag. Soms hebben we er geen zin in om dat weer te moeten beantwoorden en doen we het af met een ‘Daarom!’.
Maar meestal is het ook wel leuk om een serieus antwoord te blijven geven. Want het blijft niet bij één keer waarom, als ze eenmaal begonnen is duurt het soms wel even voordat ze eindelijk tevreden is met het antwoord. Dan zegt ze plotseling “Oh!” en gaat weer verder met waar ze mee bezig was.
En als ze echt volhoudt (dus minstens 5 keer “Waaroooom?” vragen….) komen we uit bij “Zo zit is het nu eenmaal” of “Nu weet ik het niet meer”.

Het is al de tweede winter achter elkaar dat we hier ongewoon grote hoeveelheden sneeuw hebben gehad. Ilse heeft zich heel goed vermaakt. We hebben een heuveltje naast het gebouw wat door alle kinderen uit de buurt wordt gebruikt om vanaf te glijden. Ilse gebruikt daar nog niet de slee voor, dat gaat te hard. Maar op de billen net als op de glijbaan gaat ook prima!

Mama voelde zich ook weer jong

Ilse vond het wel spannend

We hebben een ‘billenslee’ gekocht voor haar. Dat is zo’n uit de kluiten gewassen schep met een heel korte steel. Daar kun je op gaan zitten en dan het handvat tussen je benen door vasthouden. Dat gaat ook heel snel. Ilse heeft dat ook gedaan. En iedere keer lag ze zachtjes huilend onder aan de heuvel in de sneeuw omdat het zo snel ging. Maar toch wilde ze iedere keer weer omhoog geholpen worden om weer op de billenslee naar beneden te gaan.
Tot de laatste keer….. Toen gleed ze weer naar beneden en viel ze achterover, rolde op haar buik, en gleed zo naar beneden. Daarbij schaafde ze haar wang op het inmiddels ijs geworden ondergrond. Het was niet ernstig, het bloedde een beetje, maar na enkele dagen was het al weer volledig hersteld.

Met een grote ijspegel in de hand en mama zorgde voor de special effecten door de sneeuw omhoog te gooien.

Ilse heeft nu ook een nieuw autozitje. Ze is zo lang geworden dat ze niet meer in het oude stoeltje paste. Dus nu zit ze in een stoeltje wat eigenlijk meer een stoelverhoger met een rugleuning is, en zit ze niet meer vastgegespt maar gebruikt ze de autogordel.
En dat nieuwe zitje zit in de nieuwe auto van papa die hij nu al een paar keer sneeuwvrij heeft moeten maken. En ja, voor onze Zweedse familie, het is eindelijk een Volvo. En sneeuw van een Volvo halen is een heel andere ervaring dan sneeuw van een Nissan halen!

De ontlasting van Ilse is weer zoals het hoort te zijn. Wel nog steeds met behulp van Forlax, maar we zijn nu net begonnen met het langzaam afbouwen van de hoeveelheid er van.
Deze stappen nemen steeds zo’n anderhalve maand in beslag. In die tijd mag er niets veranderen aan de frequentie (dagelijks 1, 2 of soms wel 3 keer) van de ontlasting, anders moeten we weer opnieuw beginnen. Vorige keer hebben we te snel afgebouwd en dat heeft er toe geleid dat we weer met ontlastingsproblemen te maken kregen. Nu hopen we door het volgen van het advies van de dokter die terugval te voorkomen.
Een ander advies van de dokter was trouwens om het toiletbezoek een ontspannende activiteit te maken, en geen haastklus omdat er bijvoorbeeld verder gespeeld moet worden. Nu waren de toiletbezoeken van Ilse al best lang, maar nu wachten we toch nog iets langer met haar te vragen of ze nu al niet eens klaar is. Zeker ’s avonds, vlak voor het naar bed gaan, houdt Ilse het lang vol op het toilet. Waarom zou dat nou zijn…..?

Twee weken geleden hebben we de verjaardag van Ilse gevierd voor familie en vrienden, vriendjes en vriendinnetjes.
Het was niet superdruk, vanwege het weer en vakantie kwamen sommigen een paar dagen eerder of later. Naast de familie en vrienden waren ook Noémi (een vriendinnetje) en Tygo (een vriendje) met Zoë (het kleine zusje van Tygo) op de verjaardag van Ilse. Zij kwamen al iets eerder zodat ze nog even lekker buiten in de sneeuw konden spelen voordat de ‘grote-mensen-visite’ kwam.

Gewoon een mooie foto van Ilse

En de mooie verjaardagstaart die mama gemaakt heeft

Ter afsluiting deze keer een filmpje van Ilse waarop ze (bij kunstlicht, dus de kleur is iets vreemd) uit volle borst “Oh Denneboom” zingt. Dat het intussen al begin januari is maakt niets uit, want Ilse zingt nu ook nog steeds Sinterklaasliedjes.

Die stem heeft ze niet van ons hoor!

Allemaal een heel Gelukkig 2011! En tot de volgende keer.

Sander.

- De 3e verjaardag

2010-12-17T23:04:00.003+01:00

Ilse is afgelopen dinsdag 3 jaar oud geworden. En hoewel we het pas komend weekend met familie en vrienden vieren heeft ze toch een hele leuke dag gehad.
’s Ochtends toen we hoorden dat Ilse wakker was hebben we een “lang-zal-ze-leven”-liedje aangezet en voor haar gezongen. Het eerste wat ze zei toen we op haar kamer kwamen was dat ze vandaag zou gaan trakteren bij de grote kindjes (zo noemt ze de opvang). Mama heeft namelijk weer iets heel leuks gemaakt om te trakteren. Het waren kleine muffins die met marsepein versierd waren als goudvisjes.

We hadden de avond er voor al enkele ballonnen opgehangen en haar cadeautjes neergezet. Het echte versieren met slingers en dergelijke doen we voor het verjaardagsfeestje van komend weekend, maar een paar ballonnen vonden we wel leuk. Dus Ilse heeft haar cadeautjes uitgepakt; een paardje voor de Baby-Born, een spelletje (loco, voor degene die dat nog kennen van vroeger) om samen met papa en mama te spelen, en ook nog een cadeautje dat door onze vrienden uit Frankrijk is opgestuurd voor Ilse. Dat was een leuk balanceer spelletje waarbij houten lieveheersbeestjes op takken gelegd moeten worden zonder dat ze er af vallen.
Daarna nog even eten en dan naar de opvang. Iedereen was daar onder de indruk van de traktatie. Er was een verjaardagshoed gemaakt en Ilse mocht zelf haar traktatie uitdelen.
Alle kindjes zaten in een kring met een muziekinstrumentje, deden hun handjes voor de ogen en kregen een muffin van Ilse. Natuurlijk hebben ze ook allemaal gezongen voor haar. Ze was het stralende middelpunt van de dag. En Ilse was heel trots op die mooie cakejes die mama had gemaakt.
Het doet ons altijd weer goed om te zien hoe fijn Ilse het daar heeft, ook trouwens op de dagen dat ze niet haar verjaardag viert.

Zo feesteijk zag de traktatie er uit.

Allemaal handjes voor de ogen terwijl Ilse binnenkomt....

’s Avonds zijn we samen Ilse gaan ophalen. Normaal doet mama dat alleen terwijl papa het eten alvast klaarmaakt, maar nu waren we er allebei. Ilse mocht kiezen wat ze wilde eten en, natuurlijk, wilde ze patat eten. We hebben haar tafelftje in de kamer voor de tv gezet, en terwijl ze naar Bob de Bouwer mocht kijken zat ze haar patatjes te eten. Het is tenslotte maar één keer per jaar je verjaardag.... Nou ja, twee keer dan als je het feestje van komend weekend ook meetelt.

Ilse had overdag op de opvang niet geslapen. Terwijl bijna alle andere kindjes lagen te slapen lag ze te geinen met Gijs -een ander kindje- en maakte daarbij zoveel herrie dat ze haar uit haar bedje hebben gehaald. Of het kwam door de dag, of dat het zomaar was, weten we niet. Feit was dat ze ’s avonds al snel merkbaar moe was. Toen ze uiteindelijk op bed lag zei ze dat het wel een hele leuke dag is geweest.

Even lekker gek doen!

Sander.

- Heerlijk avondje...

2010-12-06T16:24:00.003+01:00

Of beter gezegd, een heerlijk weekendje! Tjonge zeg, er lag alweer een flink pak sneeuw afgelopen zaterdag. In ons landje kan het nooit lang zo blijven, dus zondag was de pret alweer voorbij. Maar zaterdag heeft mama de slee in elkaar geschroefd en inclusief de avond hebben we heel wat meters met de slee gemaakt en heel wat afgelachen.
Ilse vind het heel leuk als ze door de verse zachte sneeuw getrokken wordt en zit te hotsebotsen op de slee. Overdag was ze wat minder blij. Toen waren er nog flinke sneeuwbuien met flink wat wind wat er voor zorgde dat de sneeuwvlokken in haar gezicht werden geblazen. En dan was het huilen geblazen en wilde ze naar binnen. Maar goed, tussen de buien door of op een beetje beschut plekje hebben we ons flink kunnen vermaken met sneeuwballen vangen en sleeën.
De andere kinderen uit de buurt waren ook buiten, dus het was één en al gezelligheid. Mama heeft samen met Ilse een paar keer wedstrijdje gedaan met andere kinderen om wie er het snelste was op de slee!

Even poseren voor papa....

Ja, je ziet het goed, mama op de slee!

En toen was het Sinterklaas. Ze heeft in totaal drie keer haar schoentje mogen zetten in de afgelopen 3 weken en gisteren was het zover. Zou Sinterklaas en Zwarte Piet langskomen of niet? Ilse had een tekening gemaakt die ze aan de deur heeft gehangen zodat Sinterklaas zou weten dat daar een kindje woont.
We hebben over de dag verspreid soms tegen haar gezegd dat Sinterklaas niet bij alle kindjes kan komen en dat soms Zwarte Piet cadeautjes achterlaat bij de voordeur, maar dat hij dan wel even hard klopt. En ja hoor, tegen half vijf in de middag hoorden we luid kloppen en Ilse keek op en wist direct wat dat betekende. Terwijl ze onze hand vasthield en zei dat we stil moesten zijn liep ze tussen ons in op haar tenen heel zachtjes naar de voordeur. Toen papa de deur open wilde maken deed Ilse een stapje achteruit. Maar dat was totdat ze de zak en het cadeau zag staan. Eén cadeau pastte niet in de zak dus had Sinterklaas die er naast gezet. En er lag een spoor van pepernoten van de voordeur naar de deur van de trappenhal.
Ilse heeft alle pepernoten opgeraapt en geholpen met het naar binnen tillen van de cadeautjes. Papa en mama zijn ook niet overgeslagen, maar Ilse had toch wel het mooiste cadeau. Namelijk een hele mooie baby-pop die ze al baby Lilly heeft genoemd, naar ons nieuwe konijntje. Ze is een echt moedertje voor de pop, ’s avonds pyama aan, slapen gaan, ’s ochtends kleertjes aan en plasje doen. Baby Lilly kan zelfs huilen, wat voor Ilse een teken is om uitgebreid te troosten. Op dit moment zit baby Lilly in het autostoeltje van Ilse in de auto van mama, te wachten totdat mama klaar is met werken en Ilse gaat ophalen bij de kinderopvang.


Echt plassen op het potje	Onafscheidelijk vanaf nu!

Tot volgende keer,

Sander.

Vers nieuws....

Baby Lilly is baby Lilly niet meer.
Vandaag kwamen we thuis en merkten dat Ilse heeft besloten dat de pop vanaf nu baby Born heet.

- Weer eens over ontlasting, en Sinterklaas.

2010-11-26T22:50:00.011+01:00

Ilse heeft weer ontlastingproblemen. Ze houdt haar onlasting in totdat het echt pijnlijk wordt. Het vreemde is dat ze poepen nooit eng gevonden heeft en dat ze ook geen problemen heeft met op het toilet zitten. Ze eet en drinkt ook gezond. Maar toch heeft ze soms dagenlang geen ontlasting. Soms kan ze er niet meer van stil blijven zitten of staan, waarschijnlijk door de druk of aandrang. We hebben het idee dat er aan het einde van het darmkanaal iets vastzit wat er niet uit wil of dat ze het inhoudt omdat ze ergens last van heeft. Soms komt er wel iets langs maar echt voldoende ontlasting komt er nooit.
We hebben weer contact gehad met de kinderarts. Volgende week gaan we bij hem langs in het ziekenhuis. Nu hebben we klysma's gekregen, die vloeistof zorgt er voor dat de darmwerking niet meer tegengehouden kan worden en dat de ontlasting er uit komt. Ze vindt dat niet echt leuk, en we proberen er geen heisa van te maken. De kinderarts raadde ook aan er geen negatieve energie in te stoppen (onder fysieke dwang of met dreigen met straf). Best wel vervelend allemaal, er is weinig wat wij er zelf aan kunnen doen helaas.
Intussen hebben we dit nu 2 keer gedaan, ‘in goed overleg’ met Ilse hebben we haar er toch toe kunnen zetten dat we het mochten inbrengen. Al heel snel, binnen 2 a 3 minuten, begint het te werken en komt de ontlasting er uit. Ze vindt het wel wat pijnlijk en moet dan huilen. Maar daarna is het ook snel weer over en ze begint door te krijgen dat het er ook voor zorgt dat ze geen pijn meer in haar buik heeft. We hoeven het maar 3 of 4 keer te doen, dan zou alles er uit moeten zijn. Het gaat dus steeds iets makkelijker bij Ilse, maar het blijft niet leuk om te doen!


Er zijn ook wel leuke dingen natuurlijk, zoals de open dag van de brandweer	en van de politie.

De feestmaand komt er aan en we zijn al flink bezig met het plannen van alle festiviteiten. Zoals ieder jaar vallen Sinterklaas, de verjaardag en Kerst in een periode van drie weken. En ondanks dat Ilse cadeautjes en aandacht heel leuk vindt, willen we toch dat alles een beetje speciaal blijft.
Ilse heeft haar schoen al mogen zetten en ze heeft er kruidnootjes en een pietenpakje in gekregen van Sinterklaas. We zijn waarschijnlijk iets te vaak naar het bos geweest, want ze noemt de kruidnootjes steevast beukenootjes. Dit weekend gaan we naar de intocht van Sinterklaas kijken, eens kijken of ze het pietenpakje dan aan wil. Tot nu toe vond ze het leuk om er naar te kijken, maar aantrekken ho maar!
Het concept van schoentje zetten voor Sinterklaas begint ook steeds duidelijker te worden voor haar. We hebben namelijk nu één keer een schoentje gezet en moesten haar er dan de volgende ochtend weer aan herinneren. Maar toen we op donderdag zeiden dat we naar Sinterklaas zouden gaan kijken rende ze al naar haar laarsje om het buiten neer te zetten. Het lijkt iets meer te gaan leven.

Vlak voor slapen gaan nog even schoentje zetten!

Dit jaar komt er trouwens nog iets bij in deze feestdagenperiode, volgende week komt namelijk het nieuwe kamertje van Ilse. Ze krijgt een halfhoog bed met een trappetje en ze kijkt er al erg naar uit. Ook best een grote veranderingn die even goed gemanaged moet worden. Als het even meezit is het alleen maar leuk en slaapt ze prima in haar nieuwe bed. Maar als het tegenzit.....

Laatst was mama aan de telefoon met de verkoopster van het nieuwe bedje, papa was aan het werk en Ilse was even aan de aandacht ontsnapt. Komt plotseling Ilse de kamer inlopen met haar hele gezicht in een dikke laag vaseline! We gebruiken dat soms als vanwege verkoudheid ofzo haar neusje wat ruw is, en dan mag ze zelf een klein beetje vaseline er op smeren. Daar had ze nu dus ook wel zin in. Hele vingers vaseline op haar gezicht en in haar haar. Toen papa thuiskwam was alles weer schoon, alleen haar haar zat nog heel gek.... Niets wat een badje niet kon verhelpen. Aan één kant ook wel jammer, want als het verf was geweest waren het schitterende foto’s geworden!

Ilse weet al goed wanneer ze jarig is. Ze weet dat eerst Tycho (een vriendje uit de straat), dan Sinterklaas, en dan Ilse jarig is. En ze houdt netjes twee vingertjes omhoog als je vraagt hoe oud ze nu is en doet er een vinger bij om te zeggen dat ze drie jaar wordt.
Tycho is net iets ouder dan Ilse en dat merk je bijvoorbeeld an hoe hij al fietst. Ilse vind dat heel interessant met die trappers en zonder zijwieltjes. Ze is nu ook zo goed geworden op haar loopfiets dat ze een helm op mag. We hebben nog gedacht, “laten we nou niet zeggen dat ze een helmpje op moet vanwege de veiligheid, laten we zeggen dat ze een helmpje op mag omdat ze al zo goed kan fietsen”. Nou, dat werkte perfect. Mooie hard roze fietshelm op, en dan heel hard met de voetjes los van het fietsersheuveltje af. Supertrots is ze dan! Denk niet dat we nog zijwieltjes nodig zullen hebben als ze naar een echt fietsje gaat.

Papa voor de gek houden samen met mama

Bijna iedere dag merken we nu dat ze nieuwe dingen zegt of doet. Kleine dingen die ze daarvoor nog nooit eerder had gedaan of gezegd.
Zo zei ze gisteren opeens heel plagerig nadat ze naar de wc rende “Ik ben de eerste, jij nieieiet”. Of dat ze opeens bijna de hele tekst van een liedje kent. Of dat ze nu echt ‘logische’ gesprekken met ons voert. Het is jammer genoeg niet mogelijk om alles hier neer te zetten of te beschrijven hoe grappig het vaak is. Verder is Ilse een hele normale peuter/kleuter en daarom soms best een piepert. Dan wil ze niets, blijft zeuren dat ze iets wel wil wat ze niet mag of blijft de hele tijd om je heen dralen. Mama is natuurlijk vaak de hele dag bij haar en als Ilse dan zo’n bui heeft is zo’n dag best vermoeiend.
Vaak is het ook best wel weer grappig dat ze heel creatief toch haar zin bereikt en we daar met open ogen intrappen. Of dat we ons lachen niet in kunnen houden als we haar even vermanend toespreken omdat ze weer iets bedacht heeft waardoor ze wel doet wat zei maar toch niet helemaal wat je eigenlijk bedoelde..... Nou ja, het gaat dus allemaal prima met haar. We zitten een beetje met die ontlasting, maar dat lossen we ook wel weer op.

Een weekje later.....

We zijn een aantal dagen verder en zijn intussen naar het ziekenhuis geweest voor de ontlastingsproblemen. Er is zelfs een foto gemaakt en bloed geprikt. Geen pretje voor een meisje van bijna drie...
De kinderarts heeft veel advies gegeven. We hebben monsters moeten verzamelen van haar ontlasting. Of eigenlijk heeft Betty dat gedaan, en dat is geen fijn werkje.... We dachten dat het wel enige tijd zou duren voordat Ilse vaak genoeg ontlasting zou hebben voor alle monsters, maar uiteindelijk is het erg snel gegaan.
De kinderarts had namelijk ook nog een creme meegegeven met daarin een verdovende stof verwerkt. Hij dacht namelijk te zien dat Ilse een wat geirriteerde huid had en dat dat misschien de reden was waarom ze zelf de ontlasting inhoudt. En sinds we die creme smeren is de ontlasting iedere dag minstens één keer gekomen. Dus dat gaat nu hartstikke goed weer. Zelfs zo goed dat aan het eind van de dag, als de creme zijn werking al volledig heeft verloren, ze nu zelf weer de ontlasting laat komen. Hopen dat dit zo door blijft gaan.

Zelf doktertje spelen met opa en oma is veel leuker dan zelf patientje zijn!

Ook slaapt Ilse sinds drie dagen in haar nieuwe kamertje. Het is heel soepel verlopen. Er was geen gewenning nodig. We hadden het oude matrasje nog even niet weggedaan, als ze problemen zou hebben in het grote bed konden we dat matrasje nog in het kampeerbedje leggen als alternatief. Maar ze klimt heel trots het trapje op van haar halfhoogslaper en komt er ’s ochtends weer net zo soepel af. Ze vindt alles mooi, de kast, het bed, ze vindt haar dekbed mooi, ze vindt de kussens op haar bed mooi en ze vindt de kussens onder haar bed mooi. Ze is er erg gelukkig mee, dank je wel opa en oma voor de mooie kleurtjes!

We hebben ook de intocht van Sinterklaas gezien. Ze durfde eindelijk te zwaaien naar de pieten die voorbij kwamen op hun snelle jetski’s. Het was nog niet heel uitbundig, ze hield haar handje heel dicht bij haar gezichtje, vingertjes stevig tegen elkaar, en bewoog haar handje heel langzaam heen en weer. Alsof ze heel stiekem wilde zwaaien.

Sinds een paar dagen voor de officiele intocht van Sinterklaas kijken we samen naar het Sinterklaasjournaal. Ieder jaar wordt dit uitgezonden in de weken voor Sinterklaas. Het is echt zo leuk!
Ieder jaar worden de kinderen betrokken bij de verschillende verhaallijnen in het journaal. Dit jaar zijn de sleutels van het grote Pieten-huis kwijt omdat ze in het pepernotendeeg gevallen zijn. Dus er werd een oproep gedaan om als je sleutels tussen de pepernootjes in je schoen vindt ze weer terug te stoppen in je schoen zodat Sinterklaas ze weer mee terug kan nemen. Voor alle ouders is dit het sein om een oude sleutel bij de pepernoten te doen. En de kinderen zijn dan helemaal euforisch dat ze misschien wel een hele belangrijke sleutel hebben gevonden.
Ilse vindt het heel interessant om Sinterklaas en de Zwarte Pieten iedere dag in het journaal te zien, maar echt de verhaallijnen volgen kan ze nog niet. Dus dit jaar doen we nog niet mee, maar volgend jaar zullen we zeker met het verhaal meedoen. Misschien dat papa er nog wel meer naar uitkijkt op dit moment dan Ilse zelf.... Maar het is ook zo leuk!

De feestmaand komt er aan, we zullen dan zeker weer laten weten hoe ze alles heeft beleefd.

Tot volgende keer,

Sander.

- Ik tel tot drie...

2010-10-07T07:29:00.003+01:00

Ilse kan tot drie tellen. Papa en mama ook, dat doen we namelijk heel vaak. Maar Ilse kan het dus ook. Niet zomaar nazeggen wat papa en mama zeggen, maar echt drie dingen aanwijzen en dan tellen één, twee en drie.
Ook is Ilse sinds enkele dagen grapjes aan het maken. Nooit bij stilgestaan, maar grapjes kunnen maken is echt een stukje ontwikkeling. Ze moet bewust eerst iets zeggen wat niet waar is of niet kan, om dan af te sluiten met “Was een grapje!”. Ze zei bijvoorbeeld “Wil niet naar buiten… Ja, wil wel naar buiten… was een grapje”.
Ik heb al eens verteld dat Ilse flink onze grenzen aan het verkennen is. Steeds weer niet luisteren of net niet doen wat we zeggen. Trekt ze het wc papier van de rol af, zeggen wij dat dat niet mag, kijkt zij ons (met uitdagende blik) aan en gaat ze vrolijk door. Of als we zeggen dat ze met haar vorkje moet eten, dan gaat ze vrolijk door met haar handen en doet ze of ze doof is. En wij weten dat ze dat heel bewust doet om haar eigen zin door te drijven. Probeer dan maar eens geduldig en aardig te blijven…
Soms houden we ons in, en soms zetten we haar even in de gang totdat ze wel luistert. Mama heeft in dat soort situaties meer geduld dan papa, waarschijnlijk omdat mama vaker met Ilse samen is en het nog een beetje gezellig wil hebben. Het klinkt misschien alsof we het heel zwaar hebben en het één en al ellende is. Maar het tegendeel is waar. Meestal moeten mama en papa stiekem lachen omdat het er zo dik bovenop ligt. En Ilse is een hele lieve meid die precies doet wat ze moet doen op haar leeftijd.
De laatste tijd worden steeds vaker onze favoriete ‘bestraffingen’ tegen ons gebruikt. Gisteren bijvoorbeeld, toen we aan ontbijt zaten, schoof Ilse stukjes brood naar mama. Ilse moest die natuurlijk zelf eten en mama wilde ze niet. Begon Ilse opeens te tellen! Ze zei “Mama niet goed eten…. 1 – 2 – 3”, en terwijl ze naar de gang wijst, ”naar de gang!”.
Ondanks dat het niet hoort onderhandelen we met Ilse. Als zij dit doet, dan mag ze dat. Meestal vragen we dan ter bevestiging “Afgesproken?”. En dan knikt ze. Nu gebruikt Ilse dat woord ook. Bijvoorbeeld als we zeggen dat een knuffel niet op de eettafel mag, dan legt ze ‘m toch op tafel neer maar dan helemaal op de rand. Dan zegt ze “hier is goed, ok, afgesproken?”.
We lachen heel wat af met Ilse, soms moeten we even streng zijn. Maar dat wordt altijd weer snel goedgemaakt door een sorry (van Ilse natuurlijk) en een kus.
Nog even een fotootje....

We zijn weer in het bos geweest.... Kastanjes en beukennootjes scoren!

Tot de volgende keer.

Sander.

- Kletsmajoortje en de vakantie

2010-09-27T13:45:00.009+01:00

En zo is de vakantie al weer een paar weken voorbij....
Er is nu weer zoveel te vertellen over wat Ilse heeft meegemaakt en hoe ze zich ontwikkelt, ik hoop dat ik een beetje volledig ben.
In Augustus hebben we samen met onze Franse vrienden een week doorgebracht in Limburg, op onze ‘vaste’ plek de Scheyerhof. Ilse heeft het erg naar haar zin gehad samen met Louise en Roos, de dochtertjes van Jacqueline en Nick. Ze vonden het leuk om Ilse aandacht te geven en Ilse vond het wel stoer om met die oudere meiden (5 en 7 jaar) te spelen.
We hebben veel leuke dingen gedaan in Limburg. Op een dag met wat slechter weer zijn we naar een grote indoor speeltuin gegaan. Ook hebben we in de draaimolen gezeten op de kermis van Gulpen. En natuurlijk hebben we bij het huisje op het grote veld met de dieren gespeeld. Maar zoals ik al eerder eens heb gezegd, Ilse vind de laatste tijd alles al snel een beetje eng. En als de kippen, de poes, of de honden op haar af kwamen, dan was het direct gillen en hard “Eng, Eng!!!” roepen. Uiteindelijk tegen het einde van de vakantie hadden we haar zover dat ze de poezen en honden durfde te aaien.
Toen waren ze niet meer “Eng!”, maar “Eng en lief”.


v.l.n.r. Louise, Ilse en Roos.	En dit zijn de hondjes, Tobias en Max.


Dicht bij papa blijven met al die kippen.	Ilse had haar eigen tent.

Naast wat dagen met wat minder weer hebben we natuurlijk ook dagen met mooi weer gehad. Ilse heeft vaak in de zandbak kunnen spelen en we kochten soms beschuit om aan de kippen te voeren.
Opa en oma Frankrijk zaten in dezelfde periode in het huisje in Someren. We zijn vanuit Limburg een dagje bij hun op visite geweest en later zijn ze nog een dagje langs geweest in Limburg. Ilse heeft een automatisch bellenblaasapparaat gekregen van opa en oma. In de zeep dopen, knopje drukken en er kwamen allemaal bellen uit! Daar heeft ze zich flink mee vermaakt, totdat alle zeep op was.
Bij het huisje van opa en oma was er ook een speeltuin met een wip, schommels, glijbaan en klimtoestellen. Ilse is de laatste tijd van het klimmen en klauteren, dat doet ze nu veel meer dan een tijdje terug. Schommelen heeft ze nog niet helemaal onder de knie, ze kan stilzitten op de schommel, maar echt schommelen lukt nog niet en ze wil ook nog niet geduwd worden.


Opa en Oma Frankrijk op visite.	De bellenblaasmachine!


Bij opa en oma Frankrijk in de speeltuin.	Alle toestellen zijn getest.

In het deel van onze vakantie na Limburg (we hadden na Limburg nog anderhalve week vrij) is Ilse op haar vaste dagen naar de opvang gegaan. Ze vindt het daar zo leuk dat het een straf voor haar zou zijn als we haar thuis houden. Als we haar zelf laten kiezen kiest ze zonder te twijfelen voor de “grote kindjes”. Dat is hoe ze de opvang noemt, want ze zit nu zelf ook bij de grote kindjes.
Maar we hebben op de vrije dagen ook nog diverse leuke dingen met z’n drietjes gedaan. We zijn bijvoorbeeld nog een dagje naar het strand geweest. Was een dag met wat minder weer, maar goed genoeg om lekker in het zand te spelen.
De jaarlijkse Bieslandse Dagen werden ook weer gehouden. Vorig jaar zijn we ook geweest en ook nu weer hebben we op de boerderij gekeken, de koeien gevoerd, gekeken hoe de koeien gemolken worden, bij de paarden gekeken, lekker broodje met glaasje melk op de boerderij gehad en bij het schapendrijven gekeken. Dit is ieder jaar weer een dagje vol leuke dingen. En naarmate Ilse ouder wordt, zal ze aan steeds meer activiteiten kunnen meedoen.
Ook zijn we naar dierentuin Blijdorp geweest. Ilse vond vooral het aquarium mooi, ze was erg onder de indruk van het geluid van de tijgers en de giraf vond ze ook mooi.
Doordat Ilse nog steeds slaapt in de middag blijft het lastig om plannen te maken voor activiteiten die langer duren. We zorgen er meestal voor dat we voor haar slaaptijd weer thuis zijn. We beginnen wel te merken dat het niet meer een heel groot probleem is als ze haar middagslaap overslaat. Het is natuurlijk voor haar rust beter van niet, maar als we er rekening mee houden door ’s avonds op tijd te eten zodat ze vroeg op bed kan liggen, dan is er de volgende dag weinig aan de hand.

In het Wonder Team zit ook een schildpad.

Hé, is dat een zebra? Nee, het is Ilse!

We hebben na de vakantie een wiel van het het loopfietsje van Ilse gehaald. Ze heeft nu dus nog maar twee wielen en is flink aan het oefenen. Het was flink wennen, en ze moest best wel even gepusht worden om het fietsje te blijven gebruiken, maar nu gaat ze als een speer. Als we nu een stuk willen lopen vragen we Ilse om haar fietsje mee te nemen, want met die snelheid kun je behoorlijke stukken afleggen met Ilse er bij.
Afgelopen weekend zijn we nog een paar dagen weggeweest naar een hotel in het Hof van Twente. Het was een afscheidscadeau van mama haar vorige werkgever. We lagen met z’n drieën op dezelfde kamer en dat ging hartstikke goed. Ilse lag in haar eigen bedje wat we met een kamerscherm iets hadden afgeschermd van ons deel van de kamer.
We hebben twee keer in het hotel gegeten en Ilse heeft zich prima gedragen, ze is geen enkele keer vervelend geweest en ze heeft prima gegeten. Het was een groot succes en erg gezellig. Het hotel lag tegen het bos aan en we hebben daar natuurlijk een stuk in gewandeld. Ook hier kwam het loopfietsje weer goed van pas.

Mama vond de vliegenzwam net zo bijzonder als Ilse.

Even afstappen om het van dichtbij te bekijken.

Omdat het hotel in de buurt ligt zijn we gelijk op visite gegaan bij tante Wilmy, ome Ruud en Yorick en Daniek. Ook zijn we langs geweest bij het nieuwe huis van opa en oma Almelo.
In tegenstelling tot enige tijd geleden toen Ilse bij anderen best verlegen was, is ze de laatste tijd bij iedereen de oren van het hoofd aan het kletsen. Ze kan dan heel enthousiast beginnen en voor anderen is er dan soms geen touw aan vast te knopen. Soms kan uit die woorden-/klankenwaterval dan aan de hand van een paar verstaanbare woorden begrepen worden wat ze wilde zeggen. Gelukkig gaat dat voor papa en mama vaak beter dan voor anderen.
Tot slot is het nog leuk om te vermelden dat Ilse doorheeft wat “Nog één keertje” betekent, maar dat ze nog niet doorheeft dat je dat niet onbeperkt kunt gebruiken. Ze staat dan met haar wijsvingertje omhoog, en kan dan heel vaak om de allerlaatste keer vragen....
Verder is ze veel dingen aan het beoordelen hoe lief en leuk het is. Zo kan ze iets niet zomaar leuk of lief vinden, maar héél lief of héél leuk vinden. Het gebeurt niet vaak, maar soms vindt ze ook iets “niet zo leuk, mama”.....

Tot de volgende keer.

Sander.

- Ilse komt er aan.....

2010-08-09T08:58:00.014+01:00

Ilse is nog maar enkele dagen naar de nieuwe groep op de opvang en er is toch al een verandering te zien in hoe ze zich gedraagt. Misschien is het toeval, misschien is het vanwege de overgang naar de nieuwe groep en de omgang met kinderen van dezelfde leeftijd of iets ouder, maar feit is dat Ilse nu aanzienlijk meer aanwezig is. Ze klimt en klautert meer, ze heeft meer praatjes, danst en zingt op muziek van K3 en ze ontwikkelt plotseling een talent om tijd te rekken. Ook is ze veel meer zelf aan het spelen, met duplo, met puzzels, met de babypop, etc.

Op de opvang zijn de speeltoestellen nu ook groter en anders dan bij de vorige groep, de glijbaan is bijvoorbeeld langer en ze hebben rekstokken staan. We hebben het idee dat ze iedere dag wel naar de opvang wilt, bijna op alle dagen dat ze thuis blijft vraagt ze ’s ochtends of ze weer naar de ‘grote kindjes’ mag.

Wat K3 betreft, al een tijdje hoort ze de muziek hiervan op de opvang. Dus soms herkenden we de melodietjes als ze er thuis een liedje van zong. Tot dan toe, als we muziek voor Ilse op hadden staan, waren dat echte kinderliedjes. We hebben een week of drie geleden een muziek dvd van K3 gekocht en vanaf het eerste moment dat we die aanzette is Ilse super-enthousiast en zingt en danst ze mee.
Als je niet weet wat K3 precies is, klik dan eens op de volgende liedjes. Dan krijg je de refreintjes te horen. En eerlijk gezegd, papa en mama vinden het helemaal niet erg om er naar te moeten luisteren. Het is leuke muziek.

K3 – Toveren	K3 – MaMaSé


K3 – Handjes Draaien	K3 – De Politie

Sinds kort heeft Ilse door wat het inhoudt om “Straks” te zeggen, of “Even wachten”. Eerst dachten we dat ze het op de opvang had gehoord en aangeleerd, maar papa en mama hebben steeds vaker door dat wijzelf vaak “Straks” en “Even wachten” tegen Ilse zeggen. We hebben het dus zelf gedaan. En Ilse neemt het fijntjes over....
Wat ook wel grappig is is dat als we Ilse roepen, dat ze dan soms antwoordt met “Ilse komt er aaahaaan!”. Ook dit heeft ze waarschijnlijk weer van ons, want soms als Ilse ons roept reageren wij met “Even wachten, ik kom er zo aan....”. Gelukkig betekent het tot nu toe wel dat ze er ook echt aankomt en dat het niet bedoeld was als een poging tot uitstel.

Soms is het net alsof Ilse het heel erg druk heeft, dan heeft ze geen tijd om te doen wat papa en mama zeggen. Bijvoorbeeld als we aan tafel gaan om te eten, of als ze naar haar bedje moet, gaat ze alles proberen om het maar uit te kunnen stellen. Eventjes namaak-huilen, nog even iets opruimen/verplaatsen, nog even Fleur gedag zeggen, nog even een beetje water willen drinken, nog even een knuffel, kruipen in plaats van lopen, via de langst mogelijke omweg lopen, je kunt het bijna niet bedenken of ze probeert het uit.
Echt boos worden hoeft gelukkig nooit, even kort vermanend toespreken en dan luistert ze prima. Maar het is ook wel grappig om te zien. Zelf vindt ze het ook wel grappig, dat merk je aan haar zelfvoldane lachje.

Een paar dagen geleden heeft het bijna de hele dag geregend, de temperatuur was prima maar het was druilweer. Het was zaterdag en een groot deel van de dag hebben we binnen gezeten. Na het eten, vlak voor bedtijd, werd het droog en hebben we Ilse laarsjes aangetrokken en zijn we naar buiten gegaan om even lekker in de plassen te springen. Dat vond ze hartstikke leuk en na eerst even voorzichtig gedaan te hebben sprong ze al snel op haar hardst in alle plassen. Haar laarsjes stonden vol water en tot aan haar navel was ze doorweekt. Daarna snel even een warm badje en naar bed.

Hier was ze nog schoon en droog.....

Dan zijn er nog wel andere dingen die ons als ouders opvallen aan Ilse, maar waarschijnlijk zegt ons als ouders dat alleen wat. Bijvoorbeeld dat ze heel lief is als er een baby van vrienden op bezoek is. Ze geeft knuffels en kusjes en doet alles heel zachtjes. Ze vindt het ook geen probleem om haar speelgoed aan hem mee te geven, sterker nog, ze doet zelfs nog even voor hoe alles werkt.
Ook vind ze het tegenwoordig heel leuk om met andere kinderen samen te spelen. Tot enige tijd geleden speelde Ilse meer naast de anderen dan dat ze met de anderen speelde. Nu is er sprake van veel meer interactie en heeft ze veel lol samen met die anderen.
En tenslotte is Ilse haar woordenschat rap aan het toenemen. De uitspraak sluit daar nog niet naadloos op aan, maar ze communiceert er op los. We merken dat wij als ouders meer begrijpen dan anderen. Daar waar wij grotendeels weten wat ze zegt, hebben anderen soms geen idee waar Ilse het over heeft. En dat terwijl ze echt probeert alles zo uitgebreid mogelijk uit te leggen. De komende maanden zal dit snel beter worden.

Tot de volgende keer.
Sander.

- Nieuwe loopfiets en nieuwe groep op het kdv

2010-07-13T09:27:00.006+01:00

Ilse heeft sinds kort een hele mooie nieuwe loopfiets. Van haar ‘eigen’ spaargeld gekocht. Papa en mama gooien al sinds een tijd zo nu en dan wat kleingeld in een spaarpot en dat was nu genoeg om een mooie loopfiets te kopen. Hieronder zie je een foto van haar op die nieuwe fiets. Ze heeft het al goed onder de knie, als we gaan wandelen en zij met de loopfiets mee gaat komen we flink ver. We moeten soms flink doorstappen om haar bij te houden.
Over niet al te lange tijd gaan we de twee wielen achter vervangen door één wiel. Dan zal ze ook haar best moeten doen om niet om te vallen. Men zegt dat dit een ideale voorbereiding is op een echte fiets over een paar jaar. Als ze op deze loopfiets dan haar balans weet te houden zal ze misschien geen zijwieltjes nodig hebben op een echt fietsje.

Ilse heeft wederom problemen met haar ontlasting.
Ze heeft vorige week een blaasontsteking gehad. Op de tweede dag dat ze redelijke koorts had zijn we bij de husiarts geweest en uit een testje bleek het om een blaasontsteking te gaan. We hebben een week antibioticum gegeven en toen was ze weer schoon. In het vorige bericht had ik geschreven dat het zo’n moeite kostte om dat middeltje in haar mondje te krijgen. Gelukkig ging dat de laatste dagen steeds iets makkelijker. En ’s avonds na het eten mengden we het met mokka ijs, dan kreeg ze het op die manier binnen. Ander ijs werkte trouwens niet, dan proefde ze het toch nog en hoefde ze het ijs niet. Mokka is overheersender van smaak en daarmee lukte het gelukkig wel.
Maar het blijkt dat Ilse als ze ziek is en de boel een beetje verstoort raakt, snel last krijgt van verstopping. Dat is al enige keren eerder zo gegaan, en nu dus weer. Zielig om te zien dat ze pijn heeft en er niets uit komt. We zijn bij een kinderarts in het ziekenhuis geweest voor een controle die standaard uitgevoerd wordt als zulke jonge kinderen blaasontsteking krijgen. We hebben gelijk maar gebruik gemaakt van het moment en hem gevraagd naar de verstopping en wat we kunnen doen.
We hebben nu een middel dat -voor zover bekend- geen negatieve bijwerkingen heeft en de boel weer op gang helpt. Het lijkt goed te werken. Als ze het een tijdje heeft gehad en alles van binnen weer schoon is en regelmatig werkt gaan we het langzaam afbouwen.

Vorige week was het jaarlijkse Zomerfeest bij het kinderdagverblijf. Het thema was ‘Beroepen’ en Ilse is als verpleegster gegaan.
Heel toevallig, dat was echt zonder te weten van elkaar was het vriendinnetje van Ilse (Noëmi) ook als verpleegster gegaan. Ilse heeft met haar eigen speelgoed-stethoscoop heel wat buikjes, beentjes en handjes beluisterd!

Als een dokter doen is leuker dan naar de dokter gaan.

Ilse heeft trouwens gisteren een dagje meegelopen bij de volgende groep van het kinderdagverblijf. Volgende week gaat zenamelijk over naar de Konijntjes. De Konijntjes is de volgende en laatste groep van het kinderdagverblijf. Het is best een beetje jammer, ze heeft zo’n goede band met haar huidige leidsters van de groep Poehbeertjes. Wij trouwens ook, we hebben haar altijd met een gerust hart achter gelaten.
We hebben al eens even bij die volgende groep gekeken, maar daar doen ze hele andere dingen, het is er veel drukker, dan lijkt Ilse zo snel ouder te worden.... Volgende keer zal ik wel vertellen hoe onze eerste ervaringen zijn geweest met de Konijntjes. De voortekenen zijn gunstig want Ilse zou eerst een ochtendje meedraaien en dan slapen bij haar eigen groep. Maar toen ze gevraagd werd mee te gaan om te gaan slapen ging ze zelf haar kleren uittrekken om bij de nieuwe groep te kunnen slapen. Dat is dus zo gebeurd en ze heeft daarna de hele dag volgemaakt bij de Konijntjes. Toen mama haar kwam ophalen was het overduidelijk op het gezicht van ilse te zien dat ze het enorm naar haar zin had.
Hieronder zie je Ilse samen met haar huidige leidsters poseren voor de foto.

Dit is Ilse bij Netty

En dit is Ilse bij Senaska en Jessica

Mama is heel druk bezig met een afscheidskado voor de leidsters en de kindjes. Echt heel leuk, alle kinderen krijgen een geheel zelf gemaakt vingerpopjes-theater met zelf gemaakte vingerpopjes. Het ziet er gewoon hartstikke professioneel uit al zeg ik het zelf.
De leidsters krijgen een foto van zichzelf met Ilse samen en een leuke tekst er bij, en we hebben een stoffen theatertje met echte vingerpopjes voor de leidsters zodat ze in de groep voorstellingen kunnen geven.

Ziet dat er even feestelijk uit......!

Een foto van Ilse als baby is gebruikt op een internetsite waar je geboortekaartjes kunt laten maken. Als je klikt op Rupsje.nl zie je Ilse toen ze één of twee maanden oud is.
Eerlijk gezegd vind ik het niet de allerleukste foto van Ilse, als je niet weet dat het Ilse is zou je haar niet herkennen denk ik. Maar blijkbaar is de maker van de site het niet met me eens en vind zij de foto leuk genoeg.

Tot volgende keer en groetjes van ons allemaal!

- Vakantie & blaasontsteking

2010-06-20T08:49:00.008+01:00

Eind mei zijn we op vakantie geweest in Frankrijk, bij opa en oma.
Het is altijd weer een hele happening, zeker de reis. Ilse slaapt nog steeds moeilijk in de auto. We stoppen zo vaak als we denken dat goed is zodat ilse lekker haar beentjes kan strekken en wat energie kwijt kan. Maar desondanks, zo tegen vieren ’s middags, ongeveer 2 a 3 uur later dan dat ze normaal gaat slapen, gaat ze zich erg moe en onprettig voelen. Het kost haar dan veel moeite (veel huilen) om in slaap te vallen. Na een uurtje heeft ze dan eindelijk haar oogjes dicht, maar te snel wordt ze dan weer wakker helaas.
Gelukkig heeft ze een hele leuke week gehad en heeft ze veel tijd samen met opa en oma doorgebracht. Opa en oma hadden ook alles gedaan om het haar naar haar zin te maken. Er was een stepje, een zandbak, een fietsje, een trampoline, een schommel. En dan natuurlijk nog het beekje, de koeien, de ezels, en alle andere dingen die ze thuis niet heeeft. Hieronder staat een filmpje:

Dit is de hele vakantie van Ilse samengevat in een kleine negen minuten.

Op de terugweg zat het helemaal tegen, toen hebben we bijna twee en een half uur vast gestaan in Luxemburg. Ondanks dat de reis dus langer duurde dan verwacht heeft Ilse zich prima gehouden. Ze heeft in Luxemburg dan ook bijna twee uur buiten gelopen terwijl we met de auto stilstonden. Bij thuiskomst hebben we wat chinees eten gehaald en nadat ze gesmuld had van de bami heeft ze het klokje rond geslapen. De volgende dag hebben we heel rustig aan gedaan en was ze weer snel in haar ritme.
Toch maakt dat ‘slaap-probleem’ het wel altijd lastig om zulke trips te maken. Het voelt niet goed om haar zo te zien in de auto. Ze kan er niets aan doen en voelt zich dan overduidelijk erg ellendig. Maar goed, ze heeft eigenlijk alleen maar hele goede herinneringen aan de vakantie. Achteraf zit de autoreis ons als ouders misschien wel meer dwars dan Ilse.

Ik heb al eens geschreven dat Ilse het heel leuk vindt om naar Bumba te kijken. Daar is toen Dora eigenlijk voor in de plaats gekomen. Maar sinds Frankrijk heeft ze een andere favoriete tv serie.
Er is namelijk een kinderzender op de tv bij opa en oma die we thuis niet hebben. En op die zender was dagelijks Wonder Team te zien. Een kinderserie over een schildpadje, een kuikentje en een caviaatje die andere diertjes redden. Heel leuk en Ilse vond het fantastisch, ze kon zonder moeite meer dan 20 minuten helemaal gefocust zitten kijken. Als ze nu mag kiezen wat ze wil kijken kiest ze soms nog voor Dora, maar meestal voor Wonder Team. Als papa of mama zingt “Wat maakt ons sterk?”, dan roept Ilse “Teamwerk!”, dat is een steeds terugkerende gezongen kreet van het Wonder Team. En als we het bewust verkeerd zingen corrigeert ze ons op belerende toon.

In Frankrijk hebben we ook nog een ‘Hello Kitty’-pet, een ‘Hello Kitty’-shirt en ‘Hello Kitty’-schoenen gekocht.

We zijn nog in een opvoedingsvalkuil gestapt tijdens de vakantie. Ilse had ’s avonds soms moeite met in slaap komen. Vreemde omgeving, vreemde geluiden, ik weet niet waardoor precies. Ze lag dan te huilen en te roepen. We zijn toen dus naar haar toe gegaan. Dat heeft de laatste paar avonden van de vakantie zich steeds herhaald.
Mama dacht dat het misschien kwam omdat Ilse bang was. Kinderen op de leeftijd van Ilse hebben dat wel vaker, dan zijn ze opeens bang voor gewone dingen. Zou goed kunnen, zeker weten doen we het niet.
En toen waren we weer thuis. Ilse had intussen wel ‘geleerd’ dat we reageren op huilen en dat deed ze thuis dus ook. We hebben direct geprobeerd afspraken met haar te maken over stil blijven, we hebben een kadootje in het vooruitzicht gesteld als ze één of twee avonden niet roept, we hebben het naar-bed-ritueel iets aangepast. En ja, na anderhalve week valt ze weer net als vroeger gewoon rustig in slaap zonder te huilen of te roepen.

Na het overlijden van Bo geeft Ilse veel aandacht aan Fleur en Fleur vindt dat best interessant.

Het weer zit nog niet echt mee, maar soms kunnen we best naar de grote zandbak om de hoek.

Vorige week kreeg Ilse plotseling koorts. Woensdag begon het, maar het was nog zodanig dat we met haar naar buiten konden en rustig aan dingen konden ondernemen. Vrijdag echter was het één en al ellende. De koorts was iets over de 40 graden, en ze voelde zich overduidelijk erg vervelend. Ze gaf ook aan pijn te hebben bij de billen en onder in de buik. De hele dag heeft ze tegen ons aan gehangen of geslapen. Die vrijdag zijn we naar de huisarts geweest, urine laten testen en daar bleek dat ze een blaasontsteking heeft.
Ze heeft een antibioticakuur gekregen. Het probleem daarvan is dat ze het zo vies vindt dat het een enorme strijd is om het binnen te krijgen bij haar. Het is echt zo zielig dat we dat op die manier zo naar binnen moeten forceren. Of papa houdt haar vast en mama spuit het er in, of andersom. Alleen lukt het in ieder geval niet. We zijn er vrijdagavond mee begonnen, moeten het twee maal per dag geven en het 7 dagen volhouden. De huisarts benadrukte dat het ook afgemaakt moet worden als het lijkt dat Ilse weer helemaal ok is. Het is maar goed dat ze dat gezegd heeft, want het kuurtje slaat zo goed aan dat ze nu twee dagen nadat we er mee startten zich weer prima voelt. Helaas moeten we dus nog een paar dagen dat spul in haar mond spuiten.
Hopen dat ze het ons ooit vergeeft….

Tot de volgende keer.

Sander.

- Hoe ver kan ik gaan….

2010-05-18T08:09:00.005+01:00

Ilse is flink de grenzen van wat ze nog kan maken aan het opzoeken. Bv. als ze in de kinderstoel zit gaat ze opeens bijna achterstevoren zitten. Wat dan resulteert in vieze handen aan de stoel, elleboog door het eten, het drinken bijna omver, je kunt je er iets bij voorstellen. Dus wij zeggen dat ze goed recht moet gaan zitten. Geen reactie. We zeggen het nog een keer, nog steeds geen reactie, op dat kleine lachje na dan.... Dus we zeggen nu met een boze stem iets van als ze nu niet goed gaat zitten, dat ze maar even op de gang moet gaan staan. Ze beweegt een beetje, maar je ziet nu duidelijk dat ze niet van plan is zomaar even te gaan luisteren. Dus we gaan tellen, we zeggen dat we tot drie gaan tellen en als ze dan niet goed zit, dat ze dan naar de gang gaat. Bij drie zit ze dan bijna altijd wel recht, maar wel met één voetje nog even net iets anders dan normaal. De ene keer laten we dat, de andere keer gaan we ook daarop verder, afhankelijk van onze stemming op dat moment denk ik.
En dit is maar één voorbeeld van de bijna talloze keren dat ze iets soortgelijks probeert bij ons. Het is soms wel lachwekkend, het is dan zo duidelijk waarmee ze bezig is dat we beide moeite hebben het lachen in te houden. Tot nu toe hebben we wel het idee dat we overwicht hebben, en Ilse luister vaker wel dan niet. Dus het kan nog veel erger als ze niet zo’n heerlijk lief kind zou zijn geweest. We merken ook wel dat als we moe zijn dat we sneller geïrriteerd zijn door dat soort acties. Als we fit zijn kunnen we veel beter relativeren en lachen om dat soort dingen en is de reactie naar Ilse ook minder fel. Dus Ilse, als je dit later ooit eens leest, sorry alsnog.... haha.

Het was koud en winderig natte-neuzen-weer.

Maar het was ook leuk!

Wat niet ongenoemd kan blijven op het weblog is dat ilse de laatste tijd bijna iedere dag minstens een half uur, maar vaak veel langer, op de trampoline staat. Ze vindt het superleuk om te doen en ze kent intussen ook kunstjes. De trampoline staat bij ons in de straat en als we naar buiten gaan met Ilse komen we daar meestal niet voorbij. Of ze wil op dat moment springen, of we moeten haar beloven dat ze mag springen als we terugkomen. Hier zie je een filmpje van Ilse op de trampoline:

Op het filmpje hoor je Ilse ook even hardop tot tien tellen, Ik weet niet of ze al weet dat ze aan het tellen is of dat ze alleen probeert de woorden in de goede volgorde na te zeggen.

Ilse gebruikt sinds kort geen slaapzakje meer om in te slapen, maar ligt nu met pyama aan onder een dekbedje. Ze had een paar keer haar slaapzakje ’s nachts opengeritst, en met het open matrasje vonden we haar ’s ochtends dan behoorlijk koud in haar bed. Daarnaast moeten we over een aantal maanden toch over naar een nieuw ‘junior-bed’ en is het makkelijk als ze al aan een dekbedje gewend is. Dus hebben we een matrasje en een dekbed gekocht. Het was even afwachten hoe ze zou reageren, maar het is soepel gegaan. We hadden haar al verteld dat ze een dekbedje kreeg en dat vond ze wel wat. Maar toen ze ’s avonds moest gaan slapen wilde ze toch haar slaapzakje terug. Toen we het dekbedje er af hadden gehaald en een beetje op haar in hadden gepraat in de hoop dat ze het weer terug wilde, gebeurde wat we hoopten en wilde ze het dekbedje inderdaad weer terug. En sindsdien is het dekbedje alles. Verhaaltjes lezen doen we niet meer samen op de bank, maar als Ilse in bed ligt onder het dekbedje.

Uiteindelijk heel blij met haar eigen dekbedje.

Ilse is sinds een week of twee enorm aan het kletsen, ze kletst je de oren van het hoofd. Over van alles en nog wat. Ook speelt ze meer alleen en hangt ze niet zo aan ons. Het is nog steeds niet zoals we het graag zouden zien, maar soms ‘betrappen’ we haar er op dat ze aan een tafeltje ofzo een boekje zit te lezen of met blokken aan het bouwen is. Ook geeft ze nu heel duidelijk aan wat ze wil, of ze naar buiten wil, of ze wil kleuren, etc. En daarbij is ze ook duidelijk of iets leuk is of niet leuk is. Soms handig, maar soms ook niet als haar voorkeur niet overeenkomt met wat wij willen....

Tot de volgende keer.

Sander.

- Potje geplast!

2010-04-23T20:06:00.004+01:00

En het gaat maar door, er speelde zich een paar dagen geleden weer een gedenkwaardig moment af. Deze keer in de badkamer van Huize van der Veen.
Mama was Ilse een badje aan het geven en ik stond in de keuken om de boel weer aan kant te krijgen na het avondeten. Op een gegeven moment hoor ik mama tegen Ilse zeggen dat ze papa maar even moet roepen, wat direkt gevolgd werd door een luide “PAPAAAA KOMEN”.
Toen ik de badkamer inliep wees Ilse naar het potje en zei ze dat ze plasje had gedaan. Mama vertelde later dat Ilse na haar plasje eerst met een vies gezicht naar het potje had staan kijken en dat ze pas later, toen mama enthousiast reageerde, een trots gezicht opzette.
Ilse had ooit wel eens eerder op het potje gezeten, zo direkt uit het bad en dan zagen we druppels in het potje liggen. Maar dan was het vrij duidelijk dat dit gewoon druppels badwater waren. Maar dat was nu anders, haar eerste plasje op het potje was onmiskenbaar een feit.
En dat vonden we echt een extra berichtje waard!

Even showen hoe ze op het potje zit... En die lach, dat is wat er gebeurt als ik er voor de foto om vraag.

Sander.

- Geen speentje meer!

2010-04-19T09:47:00.004+01:00

Vorig weekend ontdekten we dat er een scheurtje in het speentje van Ilse zat.
We vonden het een mooi moment om eens te testen hoe het zou gaan zonder speentje. Ilse gebruikte het speentje sowieso alleen nog maar tijdens het slapen, op de momenten dat ze wakker was keek ze er niet naar om. Nu was de tijd gekomen om ook tijdens het slapen de speen weg te laten.

We hebben Ilse zelf de speen laten weggooien. Ilse vond het de laatste tijd sowieso leuk om dingen in de prullenbak te gooien. Ze begreep ook goed dat het speentje kapot is, dat ze ‘m daarom weggooide en dat ze nu zonder speentje moet slapen.
De eerste twee dagen ging het erg goed. Ilse sliep prima, net zo rustig als anders. En omdat het zo soepel ging hebben we ook het gelijk doorgezet naar de opvang. Ook daar ging het goed. De derde nacht ging echter heel anders. We hadden het onszelf makkelijk kunnen maken door toch weer een speentje te geven, voor de zekerheid hadden we natuurlijk nog wel ergens een speentje achter de hand. Maar ondanks dat we tot een uur of drie ’s nachts door Ilse wakker gehouden werden en met Ilse bezig zijn geweest om haar te kalmeren of in slaap te krijgen, hebben we toch volgehouden en is ze uiteindelijk in slaap gevallen. ’s Ochtends kon ze gelukkig uitslapen, dat deed ze ook en sindsdien hebben we geen problemen meer gehad.

We hebben haar een paar dagen geleden beloofd dat ze een kado mocht uitzoeken als ze goed zou blijven slapen zonder speentje. Afgelopen zaterdag was het zo ver en zijn we ’s ochtend met z’n drietjes naar de speelgoedwinkel gegaan. We hebben het een paar keer over een nieuwe baby-pop gehad met haar, dus dat zag ze wel zitten. Echter bij de ingang van de speelgoedwinkel stond een rek vol met plastic ballen. Eén daarvan had een afbeelding van “Hello Kitty” er op. Het was al snel duidelijk dat ze die wilde hebben. We hebben nog naar een paar poppen gekeken, maar nee, de bal moest het worden. Grappig dat ze een bal van 4 euro zoveel liever had dan een baby-pop die misschien wel ergens tegen de 40 euro kan kosten. Maar goed, de tijd dat ze dat door gaat hebben komt ook nog wel weet ik uit ervaring.
Dus ze heeft wederom een belangrijke stap gezet, Ilse is nu van het speentje af!

Het gaat dus om die roze bal rechts op de foto. Hier zijn we trouwens gezellig aan het picknicken, het was zulk lekker weer!

Tot de volgende keer.

Sander.

- Het echte opvoeden gaat beginnen...

2010-04-10T20:55:00.008+01:00

Opeens hoorden we het, Ilse spreekt over zichzelf in de eerste persoon en niet meer in de derde persoon zoals dat tot nu gewoon was. Dus in plaats van “Ilse doen!” of “Is van Ilse!” is het nu “ikke doen!” of “Is van mij!”. Het lijkt misschien niet belangrijk, en we hadden het tot nu toe niet opgemerkt, maar het is een grote stap in de mentale ontwikkeling. Ze ziet zich nu echt als individu(utje).
Of het persé samen hoort te gaan met bovenstaande ontwikkeling weet ik niet, maar de laatste tijd is Ilse ons erg op de proef aan het stellen. Ze doet wijs, ze zoekt echt de grenzen op tot hoe ver ze kan gaan.
Je ziet in haar gezicht dat ze het reuze spannend vindt om te zien of ze nog wat langer vol kan houden om niet te doen wat we zeggen…. Helaas, vaak eindigt het dan toch in een teleurstelling voor haar. Maar daarnaast, te vaak gebeurt het dat ze met een triomfantelijk gezicht of een klein allesbetekenend glimlachje aan het langste eind trekt en papa en mama met een “laat maar gaan”-zucht zich er bij neerleggen.
Soms lijkt het dat papa volgens Ilse ook een ontwikkeling heeft doorgemaakt, want zo nu en dan roept ze “Tander, komen!”, de S lukt nog niet. Maar ik vind het maar niets dus ik wacht net zo lang met reageren totdat ze weer “Papa” roept.

Je zou het zo niet denken, maar ze is wel eens ondeugend.

We merken nu ook dat papa en mama beide een hele andere manier van opvoeden hebben. Papa is meer van het één of twee (ok, soms drie) keer vragen en als ze het dan niet doet wordt de boze stem gebruikt. Mama is meer van de communicatie. Als ze iets gedaan wil krijgen praat ze met engelengeduld op Ilse in om haar zover te krijgen. Uiteindelijk, als het dan toch niet werkt, zet zij haar boze stem op.
Toch heeft papa vaker zijn boze stem nodig dan mama. Hoewel, misschien is nodig een verkeerd woord, papa gebruikt zijn boze stem gewoon vaker. Maar misschien komt dat omdat mama Ilse meer ruimte geeft om zichzelf te zijn en ‘buiten de lijntjes te kleuren” dan ik doe. Gelukkig denken we wel zo goed als hetzelfde over hoe de ideale opvoeding er uit zou moeten zien. Helaas hebben we daar beide nog flink wat te leren….

Afgelopen Eerste Paasdag zijn we bij de familie in Boekelo geweest, bij tante Wilmy en ome Ruud. Tijdens het buitenspelen aldaar zag Ilse een driewielertje staan, een mooie rode, beetje terug-in-de-tijd model. Ilse mocht er op rijden en ze had al snel de slag een beetje te pakken. Tijdens het fietsen kwam het tot een klein ongelukje waarbij het fietsje omviel en de toeter stuk ging. Toen we dat bij de eigenaar kwamen melden mochten we het fietsje meenemen naar huis. Sindsdien is er bijna geen dag voorbij gegaan dat Ilse niet heeft gefietst. Ze is er nu veel handiger in geworden en rijdt hele stukken, ook met wind tegen!

Hoe sterk is de eenzame fietser...

De dag na Boekelo was het wel even bijkomen…
hooguit een minuutje hoor…

We hebben een periode achter de rug waarin Ilse erg veel last had van verstopping. Het kostte haar erg veel moeite om de ontlasting er uit te krijgen. Twee berichten terug op dit weblog berichtte ik over de waterpokken waar Ilse op dat moment last van had. We hebben het idee dat het toen van binnen een beetje uit balans is gebracht omdat ze toen even weinig gegeten en gedronken heeft.
Sindsdien proberen we het te stimuleren met behulp van lactulose, door veel te drinken, en er goed op te letten dat ze voldoende vetten en vezels binnenkrijgt, wat normaliter nooit een probleem is.
Het lijkt er op dat het de laatste dagen weer normaal is, dus we gaan nu langzaamaan beginnen met het afbouwen van de lactulose.

Tot de volgende keer.

Sander.

- Bo is niet meer...

2010-04-09T20:44:00.003+01:00

Gisterochtend hebben we Bo naar de dierenarts moeten brengen om haar in te laten slapen. Daarmee is Fleur haar maatje kwijt waarmee ze al haar hele leven ‘samenwoonde’.
Ilse heeft Bo en Fleur ook haar hele leven gekend. Het zijn nooit knuffelkonijnen geweest, maar Ilse kon ze prima uit elkaar houden, ze voerde ze wel eens, ze aaide ze wel eens, ze praatte zelfs wel eens met hen. Nu is alleen Fleur over.
En dan moet je uitleggen waar Bo is gebleven…. De dagen voordat we Bo in lieten slapen hebben we Ilse al verteld dat ze ziek was, dat begreep ze prima. Nu dat Bo er niet meer is vertellen we Ilse dat Bo nu niet meer ziek is, en dat Bo er nog wel is, maar dan alleen nog in haar hoofdje, als ze aan haar denkt. We noemen Bo nog wel soms en hebben een foto van haar in de kamer hangen, beetje hopen dat Ilse haar niet vergeet.

… Bo …

Sander.

- Waterpokken

2010-03-10T16:44:00.003+01:00

Ook Ilse ontkomt er niet aan…
Deze weblog staat vol met goed nieuws berichten en leuke verhaaltjes, maar soms is er toch ook wel een beetje ellende in huis. Zoals nu dus. Want Ilse heeft de waterpokken.
Afgelopen donderdag/vrijdag is het begonnen met koorts en rode vlekjes. Het werd een grote strijd om bij haar de temperatuur met de ‘oude’ methode te meten, dus hebben we een oorthermometer gekocht. Ideaal! Voordat we bij haar in het oortje mochten met dat ding moesten eerst papa en mama bij zichzelf de temperatuur meten, pas daarna stond Ilse toe het bij haar ook te doen. En denk maar niet dat je toch alleen Ilse wilde meten....
Maar goed, toen zich ook blaasjes begonnen te vormen op de rode vlekjes was het duidelijk wat het was. Ze heeft bijna vier dagen koorts gehad. Maar die is inmiddels voorbij. De jeuk daarentegen niet, en ook de pijntjes van de wondjes zijn goed voelbaar nog. Er zitten wat blaasjes/wondjes in haar mondje, dus het eten is eventjes wat moeilijk geweest. Gelukkig is het qua aantal vlekjes redelijk meegevallen, niet dat het er weinig waren, maar het had zeker erger gekund. Ze heeft nu erg behoefte aan haar speentje, dus bij wijze van uitzondering mag ze die nu ook als ze wakker is. Het lijkt er op dat door het speentje de irritatie in haar mondje minder is.

Ze slaapt ook nog steeds erg onrustig, meerdere malen per nacht huilt ze licht in haar slaap, maar hard genoeg voor ons om er wakker van te worden. Misschien dat het toeval is, misschien niet, maar we hebben het idee dat ze ook vervelend aan het dromen is. Meestal, als het huilen doorzet en we bij haar gaan kijken, hoeven we haar maar lichtjes wakker te maken en slaapt ze daarna weer rustig verder.

Het lijkt er op dat ze vrijdag weer naar haar vriendjes en vriendinnetjes op de opvang mag. Ze is al geen besmettingsgevaar meer, dat is voorbij als de blaasjes weg zijn. En als alles blijft gaan zoals het nu gaat is ze weer voldoende hersteld zodat ze weer lekker in haar vel zit en vrolijk kan spelen.

Ziek en futloos door de koorts, mama biedt troost.

Sander.

- Fysieke ontwikkeling

2010-02-15T22:05:00.015+01:00

Stel je voor, mid februari, buiten heerst de vrieskou al bijna 2 maanden lang, de schemering gaat al bijna over in de avond, binnen branden de lampen hun zachtgele licht, het huis ademt de lucht van boerenkool .... En kijk dan eens naar de foto!
Ilse weet steeds beter wat ze wil. En soms wil ze dus iets wat zo lachwekkend is dat het een fotootje waard is. En tja, waarom zou ze niet een zonnebril en indianenmuts op mogen.....

Wie is de stoerste van allemaal….?

De hele dag door roept Ilse “Ilse ook!”. Alles wat papa en mama doen wil Ilse ook doen. Maar het grappige is dat in een liedje wat we vaak op hebben staan, wordt gezongen dat papa een koekenbakker is omdat ‘ie het cadeautje is vergeten mee te nemen. En mama is een koekenbakker omdat ze haar geld is vergeten toen ze brood wilde kopen bij de bakker. En ja, dus Ilse zegt "Ilse ook koekenbakker!", want papa en mama zijn het ook.
Dat liedje -van die koekenbakker- wordt gezongen door Ageeth de Haan. Zij zingt leuke kinderliedjes en wordt begeleid door goede ervaren muzikanten, heel anders dan de ‘normale’ kinderkoren bijvoorbeeld. Ook geeft ze voorstellingen in het theater. Twee weken geleden zijn we naar de voorstelling ‘Maan’ geweest. Een verhaal met veel liedjes over het meisje Sophie wat een lichtje bij haar bed wilde en daarvoor de maan wilde gebruiken.
Het was erg leuk. Ilse had momenten dat ze het klimmen op en over mama interessanter vond, maar over het algemeen deed ze leuk mee. Komende maand gaan we naar nog een andere voorstelling van Ageeth de Haan, deze heet ‘Vlinder’. Dat gaat over de zoektocht wat mooi precies is, en hoe mooi je zelf bent. Wat ook leuk is aan de kindervoorstellingen is dat de foyer vaak is ingeruimd als kinderspeelplaats. Hieronder een kleine sfeer impressie.

Voor de voorstelling kon er gespeeld worden in de foyer

Theater was voor één ochtend een speeltuin

Dit is het affiche van de voorstelling

Te verlegen voor een foto met Ageeth samen

We ervaren de laatste tijd dat het slaapritme van Ilse flink aan het veranderen is. Was het tot voor kort nog zo dat als we haar lieten slapen, ze ’s ochtends pas tussen half negen en negen uur wakker werd. Nu wordt ze tussen half acht en acht uur wakker. Papa en mama gaan al te vaak te laat slapen, maar nu moeten we helemaal oppassen....
Ook haar middagslaap is niet meer twee en een half uur lang, nu is het vaak na net iets langer dan anderhalf uur al gedaan. We hebben nu opeens tijd om in de middag ook dingen te gaan ondernemen.
Dat is trouwens niet het enige wat opvallend veranderd is. Ze is ook veel fysieker geworden. Klimmen, rennen, vallen, gooien, bouwen, springen, stoeien, alles veel meer en vaker dan voorheen. Zie hieronder een soort stormbaan die we in de woonkamer hebben aangelegd waarmee ze zich goed vermaakt.

Dit is de stormbaan, samen gemaakt

En dan proberen te blijven staan

Daar waar mogelijk proberen we Ilse veel in contact te laten komen met dieren en natuur. We vinden het belangrijk dat ze zich later op gemak voelt ‘buiten de stad’, dat ze weet waar vlees, melk en eieren vandaan komen en dat ze alle kleine en grote dieren en planten waardeert. We vinden het zelf ook leuk gelukkig. Dus regelmatig gaan we naar het bos, de kinderboerderij, of een echte boerderij, of een andere plek waar we andere dieren dan honden, poezen of konijnen tegen kunnen komen.
Het is een reden waarom we het zo leuk vinden om naar onze ‘vaste’ zomervakantie-stek te gaan. Daar lopen de kippen vrij rond en halen we de eitjes uit de hokken die we dan zelf bakken of koken en opeten.
Er is in de buurt ook een boerderij waarop je mag komen kijken. Er is een boerenwinkeltje waar je lekkere dingen kunt kopen, je kunt er jonge geitjes melk geven, bij de koeien kijken, etc. etc. Hieronder zie je twee foto’s van Ilse in één van de grote stallen.
Er staan ook twee fotootjes van de dag waarop we met Ilse naar de Dierendag van het plaastelijke tuincentrum zijn geweest. Tja, soms je hier in het westen creatief zijn om contact te hebben met ‘de natuur’.....

De geitjes voeren

In de geitenstal

Rondje met de pony rijden

Dat wat Ilse daar aait is een ratje

Sander.

- Potje mama

2010-01-18T11:12:00.002+01:00

Ilse heeft enige maanden geleden interesse gekregen in het potje. Op de opvang zag ze natuurlijk al die kinderen steeds op een potje zitten en dat wilde ze thuis ook. We hebben een mooi potje gekocht waarvan je de bovenkant los kunt halen en op de bril van de wc kunt zetten. Op die manier kan Ilse ook op de echte wc zitten.
Ilse vind het ook al een tijdje heel interessant om te weten wat papa en mama op de wc doen. De wc is voor haar dan ook ‘potje mama’.
Hieronder zie je een foto van Ilse op de wc. Het is niet de allereerste keer, maar wel één van de eerste keren. En zoals je ziet vindt ze het hartstikke leuk. Ze doet nog helemaal niets als ze er zit, behalve tolietpapier verzamelen.

We zijn ongeveer 2 maanden geleden begonnen met haar zo nu en dan op het potje te zetten, maar tot nu toe is er nog niets in het potje gebeurd. Steeds als ze in bad gaat (2 of 3 keer per week) gaat ze ook even op het potje. En ze begint ook de link te leggen met plassen en op het potje zitten, dus heel soms vraagt ze ook om op het potje te mogen.
Het is nog zeker geen potjes training, zo ver is ze nog niet. Maar goed, ze is ook nog wel erg jong. Ze vindt het gelukkig leuk tot nu toe en heeft tenminste geen angst voor het potje of de grote wc.
Het zal allemaal dus wel goedkomen als we echt gaan oefenen.

Sander.

- Sneeuwpret

2010-01-11T14:31:00.009+01:00

De tweede winter die Ilse bewust meemaakt is een hele bijzondere. Sneeuw die wekenlang blijft liggen, levensgrote sneeuwpoppen, ijs waar al een hele tijd op geschaatst kan worden, weeralarmen, kouderecords, elfstedentochtkriebels en kinderen die schaatsen op straat. Het kan niet op!

Ilse begint langzaam te ontdooien (leuke woordspeling....) wat betreft haar afkeer van sneeuw en ijs. Hoewel ze nog steeds geen sneeuwballen wil aanpakken, ook niet zelf de sneeuw wil aanraken, is ze nu wel zo ver dat ze op de slee wil zitten of door de sneeuw wil lopen. We hebben wel het idee dat ze het leuk vindt op de slee, ondanks dat ze met een uitdrukkingsloos gezicht op de slee zit als we haar voorttrekken. Ook kijken naar andere (al wat oudere) kinderen die op de slee van de heuvel afglijden vindt ze erg leuk, vooral als ze vallen moet ze erg lachen. Dus als we nu naar buiten gaan heeft ze op haar eigen manier sneeuwpret. Hopen dat ze de volgende jaren, als ze meer en meer zelf kan spelen, kan sleeën, sneeuwpoppen kan maken en sneeuwballen kan gooien, ze nog veel meer sneeuwpret zal kunnen hebben.

Een ander gevolg van het winterweer is dat de vogels bijgevoerd moeten worden. Op het balkon hebben we een hoekje ingericht voor de vogels. Vanaf de plek waar Ilse zit aan de eettafel kun je precies de vetbollen, noten en zaden zien hangen en liggen. We hebben al van alles langs zien komen; koolmeesjes, pimpelmeesjes, roodborstjes, musjes, spreeuwen, merels, puttertjes, kauwen, halsbandparkieten en duiven. Ilse noemt ze allemaal “ôgul” en zegt “ôgul eten” als ze het vogelvoer bedoelt.
Hieronder drie fotootjes van Ilse op de slee, de twee andere meisjes (Angel en Joy) zijn buurmeisjes van een paar huizen verderop die Ilse vaak tegenkomt als ze buiten is.

Ilse en mama op de vijver naast ons huis (het sneeuwt nog een beetje zoals je kunt zien)

Mama moet aan het werk!

Van links naar rechts Joy, Ilse en Angel

Sander.

- Goede voornemens

2010-01-05T20:44:00.007+01:00

Oliebollen op, kerstboom weg, vuurwerk voorbij, tijd om de goede voornemens uit te voeren....
En dat betekent dus dat er op dit weblog weer regelmatig een berichtje geplaatst zal gaan worden. Waarschijnlijk geen lange verhalen meer begeleid met leuke fotootjes, maar juist iets vaker iets kortere stukjes, al dan niet met een recente foto.
In het verleden was het redelijk makkelijk om een leuk stuk te schrijven met alles wat Ilse beleefde en hoe ze zich ontwikkelde. Alles was tenslotte voor haar de eerste keer en belevenissen volgden elkaar in rap tempo op. Nu lijkt het iets anders te zijn. Ze maakt nog steeds veel dingen mee die de moeite van het beschrijven waard zijn, maar ze zijn niet meer zo geschikt om lange verhalen over te schrijven. En voor je het weet heb je al een hele tijd niets geschreven op de weblog en ben je de helft al weer vergeten. Ook omdat het voor Ilse –als ze later groot is- leuk is om al deze stukjes terug te lezen, gaan we vanaf nu weer enthousiast en met meer discipline stukjes plaatsen.
Hieronder zal ik de afgelopen feestmaand in woord en beeld voorbij laten komen. Sinterklaas, het feestje van haar 2e verjaardag, Kerst, Sneeuw, waarschijnlijk toch weer voldoende om een flink stuk te schrijven.

We zijn bij de intocht van Sinterklaas gaan kijken. Eerst dachten we in Voorburg te gaan kijken, maar toen we bij de kade aankwamen bleek ‘ie een paar kilometer verderop in Leidschendam aan wal te gaan....
Papa en mama hadden zich ‘s ochtends in alle haast een beetje vergist. Je kunt je voorstellen dat papa en mama hier even overheen moesten komen, maar na kort gekibbel over wiens schuld het nou was kwamen we uiteindelijk toch nog op tijd in Leidschendam.
Ilse vond het allemaal erg leuk, behalve de Zwarte Pieten, die waren eng! Het weekend daarna zijn we in Delft gaan kijken naar de intocht. Nog steeds heel leuk en interessant allemaal, en de Zwarte Pieten nog steeds eng. Het strooigoed wilde ze trouwens nog wel aanpakken, dat dan weer wel...
We hebben Ilse drie keer een schoentje laten zetten. We hebben geen schoorsteen, dus deden we dat bij de voordeur. En dan met een tekening voor Sinterklaas of een wortel voor het paard er bij. De eerste keer was ze het de volgende ochtend helemaal vergeten, maar dat was de tweede en derde keer wel anders! Toen we nieuwe sneeuwlaarsjes hadden gekocht wilde ze die ook gelijk allebei bij de voordeur zetten, dat leek haar wel wat....

Tijdens de intocht van Sinterklaas deden we een variant op “met het bord op schoot voor de tv”

Op de kinderopvang hadden ze een mooie Pietenmuts gemaakt

Een mijtertje op hoofd en papa in de achtergrond

Voordat Ilse ging slapen zette ze haar schoentje bij de voordeur

En toen werd het 14 december. Ilse werd twee jaar ‘oud’. De kamer en voordeur waren versierd, en afgaand op haar reacties vond ze alle versieringen erg mooi. Mama heeft veel energie gestopt in het maken van een hele leuke traktatie voor op de kinderopvang, en ze heeft zelf een Hopla-verjaardagstaart gemaakt. We hebben de verjaardag in 2 delen gevierd. We hoopten dat Ilse daardoor meer plezier zou hebben van de visite en de cadeautjes.

Dit is op de opvang tijdens het vieren van haar verjaardag, ze was heel trots op haar mooie muts

Binnen en buiten was er versiering voor haar verjaardag

Dit zijn de ballonbloemen die mama heeft gemaakt als traktatie

En de Hopla-taart, ook gemaakt door mama

De kerstperiode was ook weer aangebroken. Overal kerstbomen, lichtjes, kerstballen en kerstmuziek. En naarmate de kerstversiering met lichtjes uitbundiger werd, hoe enthousiaster Ilse ons duidelijk maakte hoe vreselijk mooi ze het vond. We denken dat ze dat van haar oma heeft, we laten maar even in het midden welke van de twee...
En wat een bijzondere winter hebben we dit jaar! Op de dagen rond Kerst waren er dikke pakken sneeuw.
Het eerste wat Ilse zei toen we haar ’s ochtends vanuit bed er naar lieten kijken was “Bah!”. We hebben ons er weinig van aangetrokken en dachten dat ze eenmaal buiten het wel leuk zou vinden. Maar toen we met laarsjes en al buiten waren hadden we mooi een probleem. Ilse wilde absoluut niet op de sneeuw staan. Ze vond het helemaal niets!
Het heeft even wat dagen geduurd, maar na langzaam aan wat gewenning heeft ze toch op de slee gezeten. Maar echt spelen in de sneeuw, of sneeuwballen maken doet ze nog niet. Als anderen sneeuw schuiven of sneeuwballen gooien is het heel leuk, maar zelf doen is er nog niet bij.

Een grappige Kerstfoto

Dit was nog toen Ilse niet zelf in de sneeuw wilde staan

Over de vrees heen, sneeuw is toch wel bijzonder

Het was zo veel dat we snel nog een slee hebben gekocht

Op eerste Kerstdag zijn we met z’n drietjes naar Almelo geweest en hebben we met Ilse ‘gewokt’. Was leuk om te doen en Ilse heeft zich prima gedragen. Ze heeft er helemaal geen moeite mee om lang aan tafel te zitten. We waren ook bijtijds begonnen met eten zodat Ilse weer op een normale tijd thuis in bed lag. Dat was wel fijn.
In de dagen voor Oudejaar werd er al wat knal- en siervuurwerk afgestoken. Ilse vond dat erg leuk, iedere knal werd door haar met een “Boem!” beantwoord en een een ploffende vuurpijl werd nagewezen of beoordeeld als “Mooi!”. Omdat ze het zo leuk vond zijn we op Oudejaarsavond om 12 uur nog even bij Ilse in haar kamer geweest om te zien of ze naar het vuurwerk wilde kijken, maar ze sliep zo diep dat we haar toch maar niet wakker hebben gemaakt.

Ter afsluiting hieronder nog twee leuke foto’s van Ilse.

Tot snel maar weer!

Sander.

- Geen nieuws is goed nieuws.

2009-08-12T12:41:00.016+01:00

Alles gaat z’n gangetje. Alles wat gebeurt is natuurlijk bijzonder in het jonge leven van Ilse, maar er gebeurt niets wat niet hoort te gebeuren. Ze doet het gewoon uitstekend.
Een voorbeeld van wat bijzonder leek maar eigenlijk achteraf niet zoveel voorstelde was dat ze de ‘6e ziekte’ heeft gehad. De 6e ziekte is een bekende kinderziekte waarvan de naam is gebaseerd op de volgorde waarin men vroeger de vlekjesziekten (zoals mazelen en rode hond bv.) beschreef. Ilse had plotseling 3 dagen hoge koorts (40+) en net zo plotseling als dat het was gekomen was de koorts weer weg. Toen we dachten er helemaal van af te zijn kwam er opeens uitslag op haar lichaampje. De huisarts zei dat dit een typisch geval van de 6e ziekte is en dat er precies gebeurt wat er moet gebeuren. En inderdaad, nog geen twee dagen later was het weer zo goed als weg en was alles weer normaal. We hebben niet gemerkt dat ze er last van heeft gehad.

In het vorige bericht heb ik al omschreven hoe Ilse bezig was met het ontwikkelen van haar eigen ik. Intussen zijn we weer anderhalve maand verder en is ze weer wat wijzer geworden, en papa en mama ook natuurlijk. De vorige keer was alles nee en wilde ze niets dat papa of mama wel wilden. Nu zegt ze nog steeds heel vaak nee, maar hebben we door dat ze soms toch echt ja bedoelde. De laatste tijd komt het steeds iets vaker voor dat als we haar iets vragen ze netjes ja zegt en enthousiast begint te knikken. Wellicht het einde van de nee-fase....?
Maar of het nou ja of nee is, we moeten natuurlijk niet denken dat we iets anders mogen doen dat dat ze wil dat gedaan wordt. Want als we niet goed luisteren wordt ons dat vaak duidelijk gemaakt door een complete volzin vol met onbegrijpbare klanken en lettergrepen, uitgesproken op een verontwaardigde toon.

Je kunt er van de vloer eten...

Wat ze op tv kunnen kan ik ook!

Ilse heeft 2 weken geleden nog een belangrijke fase afgesloten. Ze heeft namelijk de eerste groep op de kinderopvang verlaten en is naar de volgende groep gegaan. Zoals ik in één van de vorige berichten had geschreven had Ilse een goede band met de leidsters, en de leidsters ook met haar.
Als ouders hadden we ook geen betere leidsters kunnen wensen. Ze stonden altijd open voor welke vragen of wensen dan ook. Ze waren erg betrokken bij de ontwikkeling van Ilse en hielden alle belangrijke dingen goed in de gaten. Dronk ze goed, was de ontlasting in orde, sliep ze voldoende, hoe ging ze om met de andere kinderen, at ze goed, was ze vrolijk en actief, etc. etc.
Als afscheidstractatie had mama een groot dienblad gemaakt met vrolijke schoteltjes met daarop twee handjes die met behulp van bakvormpjes uit een plak honingkoek gemaakt waren. Op één handje was met decoratie-pen de naam Ilse geschreven, en op het andere handje stond het woord Dag. Alles was mooi ingepakt en op de opvang waren ze er erg van onder de indruk. Ze hebben er een foto van gemaakt om het in het krantje te zetten als voorbeeld hoe je ook leuke en gezonde tractaties kunt maken.
We hebben daarnaast ook nog de leidsters persoonlijk bedankt voor al hun goede zorgen door middel van een cadeautje met een foto van de betreffende leidster met Ilse op de arm. Op die foto hebben we nog een leuke anekdote gezet van iets aansprekends uit de relatie tussen de betreffende leidster en Ilse. Ondanks dat het voor leidsters op een kinderopvang vanzelfsprekend is dat kinderen binnenkomen en doorstromen naar een volgende groep voelde het toch goed om iets extra’s voor ze te doen omdat voor ons een belangrijke periode werd afgesloten.

Afgelopen week was er kermis in Nootdorp. Normaal trekt ons dat niet echt, maar omdat onze buren ons hadden verteld dat het op zaterdagochtend zo leuk is om met kinderen naar toe te gaan, zijn we met Ilse gaan kijken. Er waren heel veel spelletjes georganiseerd en hoewel Ilse daarvoor nog wat te jong was heeft ze zich prima vermaakt door te kijken hoe andere kinderen dat deden.
En toen kwamen we bij de draaimolen.... Dat vond ze er toch wel heel leuk uitzien! Omdat ze door te wijzen ons duidelijk maakte dat ze er in wilde, hebben we een kaartje gekocht. De eerste keer ging papa even mee om te zorgen dat er niets zou gebeuren. Het werd al snel duidelijk dat mevrouwtje het niet bij die ene keer wilde houden. Dus toen is mama nog een keer gegaan.
Hieronder zie je het filmpje van Ilse haar eerste kermisbezoek. Ilse zit in die grote geel/roze wagen. Je ziet haar zwaaien als ze voorbij komt.

Tenslotte is misschien nog leuk om te vermelden dat Ilse nu ook in de fase is dat ze het leuk vind om te stoeien. Natuurlijk wel alleen als zij dat wil, anders moet ze er niets van hebben. Maar regelmatig komt ze nu ravotten of gaat ze opzichtig wegrennen om achterna gezeten te worden.
Ilse wil nog steeds geen papa zeggen.... Als ze iets zegt wat een beetje lijkt op papa bedoelt ze eigenlijk Bumba. Hoe hard we ook proberen om Ilse wijs te maken dat papa papa en mama mama is, ze blijft doodleuk mama zeggen tegen papa.
Ilse weet intussen ook heel goed hoe het principe van ‘auw, kusje erop, over’ werkt. En het werkt echt! Maakt niet uit hoe hard ze zich heeft gestoten of iets dergelijks, met een serieus gezicht auw zeggen betekent al snel kusje er op, en dan is het weer ok. We verdenken haar er van dat ze soms ook auw zegt zonder dat ze zich zeer heeft gedaan....
Wat betreft speelgoed zijn nu de boekjes favoriet. Zeker de boekjes met flapjes van Bumba vind ze helemaal geweldig. Vaak klimt ze zelf op de bank en gaat rustig zitten lezen. Ook voordat ze ’s middags of ’s avonds gaat slapen lezen we samen uit een boekje. Dan wijst ze aan waar alle hoedjes zijn, of waar de eendjes zijn, of de auto’s, de boom, de spin, de paraplu, de meeste dingen uit de boekjes leert ze snel en wijst ze na één of twee keer voorzeggen aan. En dat weet ze dan de volgende keer ook nog.
Een ander groot succes qua speelgoed is de buggy. We waren bij de speelgoedwinkel, voor iets heel anders, maar Ilse zag toen een buggy staan en heeft zich daar mee vermaakt terwijl wij bezig waren. Toen wilden we weer weg..... Ilse had echter besloten de buggy nooit meer los te laten. We konden natuurlijk de buggy afpakken. Soms moet je nu eenmaal dat soort dingen doen. Maar ja, de buggy kostte maar een paar euro en omdat ze al regelmatig met de buggy van de buurmeisjes speelde, hebben we maar voor de makkelijke uitweg gekozen en de buggy betaald. Er gaat nu geen dag voorbij dat ze er niet mee rond loopt, met de pop er in natuurlijk.
Wat wel een beetje zeer doet is dat we allerlei heel mooi en duur speelgoed hebben voor Ilse, en dat ze nu uitgerekend deze supergoedkope buggy als favoriet heeft uitgekozen.....

Om af te sluiten zijn hier nog twee recente leuke foto’s van Ilse.

Bij oma een boekje lezen

Grappig doen aan tafel

Tot de volgende keer,

Sander.

LAATSTE NIEUWS....

Een berichtje schrijven voor de weblog duurt altijd een dag of 2 à 3. Dit berichtje begon met het goede nieuws dat alles zo lekker liep. Nu heeft Ilse sinds gisteren echter een stevige griep te pakken. Vlak voordat we op vakantie gaan.... Ze voelt zich heel ellendig. Voor haar is het vervelendste moment van de dag zo ’s avonds rond haar bedtijd. Dan is ze moe en heeft ze het meeste last van haar droge hoestbuien. Overdag valt het wel mee, dan is ze nog wel levendig en speelt ze zoals altijd. Wel merk je duidelijk dat ze sneller moe is en de loopneus is ook niet te missen. Ook de koorts is duidelijk voelbaar. De huisarts heeft gezegd dat het niet de Mexicaanse griep is. Ze zei dat de gewone griep in het dorp heerst en dat het zo goed als zeker is dat ze die nu ook heeft. Arme meid....

- Ze is wel lief hoor...

2009-06-30T11:47:00.003+01:00

Ik had er al iets over gezegd in het vorige bericht, Ilse is enorm hard bezig met het ontwikkelen van haar eigen ik, haar eigen identiteit.
Laat ik even bij het begin beginnen. Ilse is het eerste half jaar een heel lief, vrolijk en volgzaam meisje geweest. Ze deed alles prima, eten, drinken, groeien, bewegen, slapen, en ging overal waar papa en mama ook gingen.
Zoals ik in het vorige bericht al meldde, plotseling had ze begin deze maand een krijspartij die we nog niet eerder hadden meegemaakt. Sindsdien is het hek van de dam. Op alles wat we zeggen komt nu steevast een ferm ‘Neh’ als antwoord. Zelfs als ze iets wel wil, dan nog wordt er resoluut ‘Neh’ gezegd. Als papa of mama naar rechts lopen gaat Ilse naar links. Als we haar optillen omdat we de weg over moeten steken, mag dat niet. Er wordt naar iedereen gezwaaid, maar niet naar mama. Iedereen krijgt een kus, mama vaak niet. In de winkel mogen we haar niet aan het handje vasthouden, maar ze wil wel alles uit de schappen pakken. Ze mag niet in de keuken komen, dus gooit ze vanuit de woonkamer haar speelgoed de keuken in. Helpen met de yoghurt mag niet meer, helpen mag sowieso liever niet meer. Het is dat het de hele dag zo doorgaat, anders had het best grappig geweest allemaal......

We hebben gelezen dat deze toch wel drastische verandering te maken heeft met de toename van de groei in de hersenen en het in staat zijn een eigen ik te kunnen herkennen, zichzelf los te kunnen zien van anderen en vooral van mama.
Deze nieuwe inzichten worden direkt uitgeprobeerd/getest door zich af te zetten tegen mama en te testen tot hoever de mogelijkheden gaan. Dit is in feite een roep om consequente regels. Je leest wel dat een kind evenveel recht heeft op regels als dat het recht heeft op eten.
Het verschil ten opzichte van enkele weken geleden is zo opvallend dat we laatst nog aan de eettafel tegen elkaar zeiden dat we het gevoel hebben dat we alleen nog maar vervelend moeten doen tegen Ilse, haar alleen nog maar aan het corrigeren en beperken zijn. Dat is natuurlijk niet zo, maar soms voelt het wel zo. Gelukkig zijn er ook veel leuke momenten, en niet alleen als ze slaapt.....

Praatjes en plezier in het badje

Mama is er altijd bij om te spelen

Over slapen gesproken, ook daarin zien we een lichte verandering. Misschien komt het door het warme weer, misschien doordat haar bewustzijn zo is toegenomen. Maar ze slaapt vaak minder lang dan dat ze voorheen deed. Ze haalde altijd wel minstens drie uur per dag, vroeger nog met twee slaapjes, maar sinds een tijdje alweer met één slaapje per dag. Maar dat ene slaapje is nu vaak nog geen 2 uurtjes lang. Al het spelen, haar nieuwe ik uitproberen, en het korter slapen zorgen er voor dat ze soms flink moe is.
Op onderstaande foto zie je papa met Ilse op de bank. Altijd als we haar in haar slaapzakje stoppen mag ze nog even bij papa of mama op de bank zitten. Vroeger viel ze dan bij je in slaap. Tegenwoordig wil ze niet meer liggen en blijft ze zitten om samen even een verhaaltje te lezen. Nu was ze echter zo moe dat ze bijna direct bij papa in slaap viel.

Op zich zijn al haar nieuwe eigenschappen een heel goed teken, ze ontwikkeld zich helemaal zoals ze hoort te doen. Nu we onszelf een beetje er in hebben verdiept en we begrijpen waarom ze doet zoals ze doet gaan we er ook iets luchtiger mee om en kost het minder moeite om consequent te blijven.
Gelukkig is Ilse zelfs met een pruillipje nog steeds erg lief.

Tot volgende keer. Sander.

- Een eigen wil

2009-06-05T10:55:00.004+01:00

Alweer een berichtje over de toestand in de wereld van Ilse.
Maar eerst nog even een vervolg op het vorige berichtje over de vakantie in Frankrijk. Want ik ben in dat berichtje vergeten iets te vertellen over de mini-boerderij cq. kinderboederij cq. grote tuin met dieren bij Jo en Maja, de buurman en buurvrouw van een paar honderd meter verderop bij opa en oma Frankrijk. Op een prachtige plek hebben deze mensen enige jaren geleden een te renoveren voormalige boerderij gekocht. Intussen is dit verworden tot een prachtig huis/vakantieverblijf met een grote tuin.
Tijdens onze vakantie in Frankrijk vertelde opa Frankrijk dat in die tuin een heleboel dieren rond lopen. Geiten, kippen, konijnen, ganzen en ezels hebben daar hun verblijf en dan zijn er ook nog poezen en een hond. We zijn er naar toe gegaan en het was inderdaad heel erg leuk. Ilse keek haar ogen uit en het deed bijna niet onder voor een kleine kinderboerderij. De dieren was dicht te benaderen en Ilse kon met wat hulp van papa of mama soms zelfs wat hooi of ander voer geven.
Hieronder zie wat foto’s van Ilse samen met de dieren.

Het konijn was echt iets te snel.....

Op de foto samen met papa en mama en die gekke paardjes.

Beetje eng, maar wel leuk.

Meneer Jo, u heeft lieve dieren.

Tot zover het lieve, schattige en onschuldige deel van het bericht.
Want nu wil ik even vertellen over de eerste echte recalcitrante krijspartij die Ilse heeft gehad. Het heeft anderhalf jaar geduurd, maar het was zo ver.... Wat gebeurde er nou precies, nou, vlak voordat we aan het avondeten gingen zat mama samen met ilse een filmpje van Bumba op de computer te kijken. Filmpje uitgezet, Ilse opgepakt om in de kinderstoel te zetten, maar dat had mevrouw toch liever niet! Ze bleef huilen en schreeuwen om ‘ba-ba’ (haar woord voor Bumba) en naar de computer wijzen. Dit bleef minuten lang doorgaan. Ze wilde niet eten en er bleef uiteindelijk niets over dan de computer weg te zetten. Pas toen kalmeerde ze een beetje en uiteindelijk heeft ze nog iets gegeten.
Het was voor papa een beetje een domper. Ik had tot nu toe het idee dat Ilse misschien niet zo zou zijn als al die andere kinderen die vaak zeuren en huilen.... Ilse wordt zo goed opgevoed met alle rust en regelmaat die er maar kan zijn, dat ze niet jammerig of zeurderig kon worden. Niet dus! Zij kan het ook.
Sindsdien, het was ongeveer een week geleden, heeft Ilse vaker duidelijk laten merken wat ze er van vindt als dingen niet gaan zoals zij graag wilt dat ze gaan. Ze gaat jammeren, duwt dingen opzij of gaat zitten als ze niet mee wil lopen. Ik heb intussen meer dan eens gelezen dat die eigen wil helemaal niet meer weg gaat......

We hebben ook sinds kort door dat Ilse meer begrijpt dan we tot dan toe dachten. Als we nu aan haar vragen om haar boekjes netjes op tafel te leggen, of de bal te zoeken, de beer te pakken of het eten op haar bordje te leggen, doet ze -meestal- netjes wat er gevraagd wordt. Ilse probeert ook vaker woordjes na te zeggen. Woorden als paard of bloem zegt ze heel bewust na, althans, dat probeert ze.
En wat ze ook sinds kort kan is opstaan als ze op de grond zit. Tot voor kort moest ze zich ergens aan optrekken om te kunnen staan, maar nu gaat ze op handen en voeten staan, gaat iets door haar knieën en met haar gewicht naar achteren, en kan dan recht op gaan staan.
Al met al een periode waarin ze in korte tijd weer veel nieuwe fysieke en emotionele vaardigheden heeft aangeleerd. We wisten dat het er rond deze leeftijd aan zat te komen, maar het blijft verrassend als ze plots iets kan wat ze tot dan toe niet kon, ook als dat weer een nieuwe manier is om zaken naar haar hand te zetten.
Ach, met die enorme eigen wil leren we ook wel weer omgaan.

Tot de volgende keer,
Sander.

- Vakantie weer voorbij

2009-05-28T14:56:00.011+01:00

We zijn weer terug….
Zoals we in het vorige bericht op de weblog al hadden aangekondigd zijn we een weekje naar Frankrijk geweest. Op bezoek bij opa en oma.
Ilse heeft zich tijdens de reis erg goed gehouden. We vertrokken zo rond half acht ’s ochtends, vanzelfsprekend precies volgens planning.... We hebben Ilse om half zeven wakker gemaakt om voeding te kunnen geven en wat brood te eten voor dat we vertrokken. Dit was ongeveer 2 uur eerder dan dat ilse normaal gesproken wakker zou worden. Dus toen we het eerste uur van de heenreis er op hadden zitten viel Ilse in slaap en werd ze pas een uur later weer wakker. Na nog een uurtje doorrijden hadden we toen de eerste drie uur van de reis er al op zitten. Daarna hebben we een uitgebreide stop gemaakt om even lekker te eten en Ilse wat beweging te geven. Er resteerde ons nog hooguit 5 netto rij-uren, dus met nog één lange stop voor de broodnodige beweging en voeding hebben we de hele rit goed doorstaan. Uiteindelijk is de rit dus verdeeld in drie stukken van 2 à 3 uur rijden. Mama is tijdens het tweede stuk achterin gaan zitten bij Ilse om samen te kunnen spelen. Verder heeft Ilse zich zelf vermaakt met boekjes, een paar afleveringen Bumba, een tekenbord en een houten puzzel. Mama had ook nog drie cadeautjes ingepakt om door Ilse uit te laten pakken in de auto. De tip van de cadeautjes hadden we trouwens op een forum gekregen van iemand anders. Dit was echt heel leuk en werkte goed, we waren zomaar weer een half uur verder.

Omdat Ilse normaal gesproken minstens drie uur slaapt per dag en niet ’s ochtends vroeg gewekt wordt, en ze nu dus om half zeven al op is gestaan en maar één uurtje heeft geslapen overdag, was ze heel erg moe toen we aankwamen.
We hebben vlak bij de bestemming even snel iets bij de Mac gegeten (fruit, groente, yoghurt, kip en patat zonder zout voor Ilse) zodat Ilse nog even bij opa en oma wat energie kwijt kon en dan zo snel mogelijk naar haar bedje kon.
Ilse sliep prima in Frankrijk. Ze had haar eigen slaaptentje waar ze al vaker in heeft gelegen als we weg van huis waren. Al na de eerste dag kwamen we er achter dat het niet een echt goed ademende bodem heeft. Ilse werd ’s ochtends namelijk wakker met een hele natte plek van het zweet precies waar ze met haar hoofdje heeft liggen slapen. Gelukkig hadden opa en oma al een logeerbedje gekocht. Na wat gehannes door opa en papa lukte het uiteindelijk om ‘m uit te klappen en in elkaar te zetten en heeft Ilse de resterende dagen daar heerlijk in geslapen.
’s Avonds ging ze op de voor haar normale tijd naar bed, steeds iets voor of na 8 uur. Maar ’s ochtends werd ze steevast pas rond 9 uur à half 10 wakker, dat is toch ongeveer anderhalf uur later dan wanneer we thuis zijn. Overdag sliep ze ook flink wat uurtjes. Waarschijnlijk omdat we alle dagen buiten zijn geweest en de slaapkamers zo donker zijn kon Ilse heerlijk slapen.

Ilse is in de weken voor de vakantie een periode in gegaan waarin ze erg eenkennig en verlegen is geworden. Voor opa en oma was dat daarom even geduld hebben, want het heeft enkele dagen geduurd voordat Ilse iets wilde ondernemen samen met één van hen.
Eigenlijk heeft ze pas de laatste twee dagen van ons verblijf in Frankrijk de ergste schroom losgelaten en durfde ze het eindelijk aan om zonder bijzijn van mama te spelen met opa en oma. Soms was de eenkennigheid heel erg. Ook niet zo gek natuurlijk, want precies in deze periode van verlegenheid, terughoudendheid en aarzeling brachten we haar in een hele vreemde omgeving met een vreemde slaapkamer, vreemde kinderstoel (hadden opa en oma voor gezorgd zodat wij die niet mee hoefden te nemen), vreemde gezichten, alles vreemd. Ilse klampte zich helemaal vast aan mama, zelfs papa was vaak niet goed genoeg gedurende de eerste dagen. Veel dingen die normaal gesproken vanzelf gaan waren nu best moeizaam. De vreemde kinderstoel heeft ze de eerste dagen eng gevonden, daar moest mama heel dichtbij blijven zitten. Het verschonen van de luier gebeurde niet op de commode zoals normaal en dat ging ook dus moeizaam omdat het niet ging zoals het thuis altijd gaat. Tandenpoetsen ook anders dan normaal, daarbij werd dan ook vaker gehuild dan thuis.
Opa en oma hebben erg hun best gedaan om het Ilse en ons zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ze hebben hun slaapkamer opgeofferd, ze hadden een buggy, een kinderstoel en een logeerbedje gekocht zodat wij dat niet mee hoefden te nemen, ze hebben elke dag voor hun doen heel vroeg en heel gezond gegeten, ze hebben Ilse alle mogelijke tijd en ruimte gegeven om te wennen, etc. etc. Niets was te gek.
Wat Ilse het allerleukste vond om te doen is om samen met papa en/of mama naar het beekje te gaan. Laarsjes aan, het ondiepe water inlopen, steentjes uit het water pakken en ze er weer ingooien. We hebben dit iedere dag meerdere keren gedaan. Soms op ons initiatief, en soms werden we er door Ilse zelf heen getrokken. Het is twee keer gebeurd dat ze een hele natte kont had omdat ze zover door haar knietjes ging om steentjes te kunnen pakken dat ze met haar billen het water raakte.....
Omdat Ilse zich altijd erg aangetrokken voelt tot water en watervallen zijn we met haar naar de waterval van Autun geweest (Cascade de Brisecou). Dit vond ze heel interessant. Hieronder zie je enkele foto's van het beekje en van het gooien met de steentjes, en een foto van Ilse bij de waterval.

Met mama door het water

Met papa steentjes gooien

Deze steen spetterde hard!

Met mama bij de grote waterval

En toen was het weer tijd om terug naar huis te gaan. De terugreis is redelijk goed gegaan. Ilse heeft zich weer prima gehouden. We hebben de rit op dezelfde manier aangepakt als de heenreis. Dus we zijn om half acht in de morgen vertrokken, en waren rond etenstijd in de avond weer thuis. Mama heeft nu iets langer bij Ilse achterin gezeten en had wederom enkele cadeautjes om Ilse uit te laten pakken. In tegenstelling tot de heenreis hebben we nu drie langere stops gemaakt. Ilse heeft namelijk tijdens de terugreis, op twee maal een half uurtje na, helemaal niet geslapen. Het was dus wat vaker nodig om even uit het stoeltje te kunnen en afleiding te hebben. Ook nu was ze helemaal gebroken toen we thuis kwamen en sliep ze al vroeg in haar eigen bedje. Gelukkig hadden we nog twee dagen voordat het normale ritme van kinderopvang en dergelijke weer zou beginnen.

Als we terugkijken op de vakantie hebben we een dubbel gevoel. Het was heel fijn om weg te zijn, om zo veel buiten te zijn, om lekker niets te moeten, met Ilse zoveel tijd door te brengen, en om Ilse met opa en oma te laten spelen. Aan de andere kant hebben we het ook wel een beetje zielig voor Ilse gevonden. Ze heeft zo lang moeten reizen zonder dat ze goed kon slapen. Ook werd ze wel heel erg overladen met nieuwe indrukken in zo’n korte tijd. Aan de andere kant is dat ook wel goed voor haar, het helpt haar om een open, ondernemend en flexibel meisje te worden. Maar misschien was dit niet de beste periode om dat in te doen. Maar ja, er is waarschijnlijk altijd wel wat en dan kun je helemaal niets ondernemen met haar.
Toch was Ilse duidelijk anders in haar speelgedrag en gedrag naar anderen toe dan ze normaal gesproken thuis is. Ze was veel angstiger en/of timide, ook als ze even de eenkennigheid heeft losgelaten en op ‘haar best’ was was ze lang niet het meisje wat ze thuis is. We zien dat eigenlijk altijd wel als we ergens anders zijn, ook niet onlogisch denk ik. Nadat we thuis waren gekomen was Ilse eigenlijk direkt de volgende dag weer haarzelf en ‘huppelde’ ze er weer lustig op los door de kamer.
Kortom, veel tegenstrijdige gevoelens en ervaringen. Ben benieuwd hoe het zich allemaal ontwikkelt als ze ouder wordt....
Hieronder nog een foto van Ilse die van opa ook wel even met de tuinslang mocht oefenen en een foto van Ilse in de kinderstoel met mama en oma er bij.

Samen met opa spelen met de tuinslang

Het was echt wel leuk in Frankrijk!

Groeten, Sander.

- Het gaat erg goed!

2009-05-14T14:41:00.005+01:00

Het gaat allemaal zo goed de laatste tijd dat er weinig ‘noodzaak’ is om over te berichten op de weblog. Ilse is al een relatief lange periode niet ziek geweest, soms wat snotteren, maar dat mag geen naam hebben. Ze eet en drinkt prima, het lopen gaat met sprongen vooruit. Spreekwoordelijk gesproken dan, want echt springen kan ze nog niet....
Ilse is de laatste tijd ook wat verlegen geworden. Als we visite hebben hangt ze aan de broekspijpen van mama -papa is dan ook niet goed genoeg-. Als het een bekende is die wel eens vaker langskomt gedraagt Ilse zich al snel enigszins normaal, maar blijft ze wel alert en blijft ze ook iets passiever (minder los lopen, minder vaak spontaan kraaien van plezier, etc.). Als het echter een volslagen onbekende is voor Ilse duurt het veel langer totdat ze loskomt en vaak gebeurt dat helemaal niet tijdens dat bezoek. Grappig om te zien dat haar ontwikkeling plotseling op een punt is gekomen waarop verlegenheid zijn intrede heeft gedaan. Hopen dat het niet al te erg gaat worden.....

Ilse tussen de paardenbloemen.

Komende week gaan we op vakantie naar opa en oma Frankrijk. Eens zien hoe ze zich houdt als ze zo lang in het autostoeltje moet zitten. Vroeger, voordat Ilse er was, was het zo’n 7,5 a 8 uur rijden, we houden er nu rekening mee dat we er in totaal een uur of 11 over zullen doen. We zijn erg benieuwd hoe het zal gaan.
Aan de ene kant horen we van ervaringsdeskundigen dat het wel mee zal vallen, als we haar maar een beetje bezig kunnen houden en regelmatig tijdens de uurtjes dat ze wakker is een uitgebreide stop houden om haar wat energie kwijt te laten raken. Ze zal ook wat uurtjes slapen in de auto en dan kun je lekker doorrijden, hopelijk. Maar aan de andere kant, Ilse zal vroeger uit bed gehaald worden dan normaal. En Ilse reageert niet altijd even fijn op geforceerd ontwaken..... En na het wakker worden mag ze normaal gesproken lekker in huis rondlopen en spelen. Nu zal het echter zo zijn dat Ilse direct na wakker worden en eten in het autostoeltje gaat omdat we anders ’s avonds te laat op de bestemming gaan aankomen. Heel anders dus dan haar normale ritme en we maken ons ook wel een beetje zorgen over hoe ze daarop reageert.
Gelukkig is Ilse een makkelijk en lief meisje, maar ja, dat is volgens ons omdat we haar voldoende rust en regelmaat (en veel liefde en plezier) geven. We hopen dat die basis voldoende is om een prettige reis met haar te hebben.

Ilse aan de pasta...

Met tomatensaus natuurlijk!

Ilse is op dit moment de oudste in haar groep op de kinderopvang. Zodra een kindje anderhalf jaar is, kan lopen en één slaapje per dag heeft gaat ze over naar de volgende groep. Nu loopt Ilse al wel, maar ze heeft op enkele uitzonderingen na nog altijd twee slaapjes per dag. Bij elkaar goed voor zo’n 3 a 3,5 uur slaap. Als ze één slaapje heeft, wat heel soms voorkomt als ze ’s ochtends pas laat wakker wordt, slaapt ze ook ongeveer 3 uur.
Haar vriendinnetje Noemi, waarmee ze lang in de zelfde groep heeft gezeten, is al naar de volgende groep. Het zou alleen al daarom leuk zijn als Ilse ook over zou gaan binnenkort. Daarnaast denk we dat het goed zou zijn voor Ilse als ze gestimuleerd wordt door kindjes die net zo oud of iets ouder zijn dan zijzelf is. Dat is op dit moment in haar huidige groep niet het geval. Als ze over gaat zal ze wel haar huidige leidsters missen. Want ze heeft een hele goede band met Sevcan, Silvia en Fatma. Als Ilse ’s ochtends wordt gebracht is het afscheid met mama altijd maar kort. Want zodra ze bij de één van deze leidsters op schoot zit lijkt het alsof ze mama al vergeten is.

Tot na de vakantie!
Sander.

- De eerste stapjes los!

2009-04-14T21:49:00.007+01:00

Op 1e paasdag was het zover, Ilse stond tegen het tafeltje aan geleund, liet plotseling los en stapte helemaal alleen naar de bank toe. Haar eerste losse stapjes!
Papa en mama natuurlijk gelijk enthousiast en zijn met Ilse verder gaan oefenen. Videocamera klaargezet en filmpjes gemaakt, hieronder zie je een filmpje met een compilatie van de eerste 2 dagen dat Ilse los kon lopen.
Ilse vond aan de hand lopen al leuk, maar los lopen vind ze nòg leuker. Papa en mama gaan nu regelmatig een meter of 2 tegenover elkaar zitten en Ilse loopt dan heen en weer. Dit kan ze heel lang volhouden. Als ze nog niet moe is houdt ze zichzelf heel goed staande, zodra ze wat vermoeider wordt is dat duidelijk te merken aan haar coördinatie. Ook laat ze zich dan ook gewoon maar voorover vallen in plaats van de laatste 1 of 2 stapjes nog te zetten omdat ze weet dat papa of mama haar dan wel opvangen.

Er zit ook een minder fijne kant aan deze spontane wandelbehoefte van Ilse.
Als ze aan het spelen is kan ze pardoes besluiten om de tot dan toe gebruikte ondersteuning (de bank, de tafel, de speelgoedkist, etc.) los te laten en stapjes te zetten. Ze realiseert zich nog niet dat ze nog niet behendig genoeg is om er zeker van te zijn dat ze haar doel ook bereikt zonder omver te vallen. Tot nu toe is het ons gelukt om met een gerichte snoekduik Ilse nog net op te vangen voordat ze de vloer zou raken met haar hoofd. Het lijkt er op dat het niet een kwestie is van òf ze eens hard zal vallen, maar meer wanneer ze eens hard zal vallen..... We letten nu natuurlijk goed op haar en we hopen dat door het vele oefenen ze snel het los lopen onder de knie krijgt en daardoor minder makkelijk zal vallen.

Thuis houden we haar dus erg goed in de gaten, maar op de kinderopvang zijn we er natuurlijk niet bij. Maar daar had papa een oplossing voor.
De leidsters van de kinderopvang is een grote reep chocolade beloofd als ze Ilse nu wat extra in de gaten houden en Ilse de week doorkomt zonder builen op haar hoofd. Tot nu toe is het goed gegaan, dus waarschijnlijk moeten we vrijdag onze belofte waarmaken en een reep chocolade trakteren aan de leidsters. Maar dat is natuurlijk een kleine prijs voor wat extra aandacht in deze risicovolle tijd!

Sander.

- Naar het strand

2009-03-26T15:04:00.005+01:00

Even een berichtje om een mooie foto van Ilse en mama op het strand te kunnen tonen. We zijn namelijk afgelopen weekend, tussen de slaapjes door, naar het strand geweest. Helaas was het nogal winderig en niet echt warm, maar de zee had toch aantrekkingskracht. Ze vond het zo dicht aan de waterlijn wel interessant denk ik. Als de temperatuur (ook die van het water) een beetje beter wordt gaan we zeker terug, maar dan met een emmertje en schepje.

Nog even wat laatste nieuws.... Zoals je weet krijgt Ilse nog steeds borstvoeding. Daar zijn we allemaal erg blij mee, het is het beste wat ze kan krijgen. Op de werkdagen van mama kreeg Ilse haar middagvoeding mee vanuit de vriezer naar de kinderopvang. En mama kolfde dan 1 of 2 keer per dag op het werk. Om te kunnen kolven had ze van een vriendin een super-de-luxe kolfmachine te leen gekregen.
Maar aan alles komt een eind, en zo ook aan dit. Het kolfapparaat moest terug. Dus nu, na meer dan 15 maanden, kolft mama niet meer en wordt de voorraad in de vriezer afgebouwd. We zijn nu rustig bezig om Ilse te laten wennen aan melk drinken. Op dit moment wil ze geen melk uit een bekertjes drinken, behalve als het met een rietje mag, dan drinkt ze het goed....
De borstvoeding in de ochtend en in de avond wordt wel nog steeds gewoon door mama gegeven, en op de dagen dat mama samen met Ilse thuis is krijgt Ilse ook ’s middags nog borstvoeding. We hopen dat ze de komende weken, zoveel voorraad hebben we nog in de vriezer, de middagvoeding compleet vervangt door bijvoeding zoals bijvoorbeeld brood, fruit en melk.

In het vorige bericht heb ik er al over gesproken en foto’s getoond dat Ilse haar eerste stappen aan de hand van papa, mama of de loopkar kan nemen. De tijd en de afstand dat ze loopt neemt snel toe en de coördinatie gaat ook snel vooruit. Als we zeggen “Ilse, handje?”, dan steekt ze haar arm uit, pakken we haar handje en loopt ze met ons mee. Ze houdt dan onze wijsvinger vast en met de rest van onze hand houden we haar onderarmpje vast. Als ze valt kunnen we haar op deze manier makkelijk ‘opvangen’.
Ze doet het fantastisch!

Sander.

- Het gaat weer snel.....

2009-03-17T12:58:00.007+01:00

Ilse is sinds een week of drie flink meer gaan eten tijdens de maaltijden dan dat ze daarvoor deed. In een groot aantal van de oude berichten op deze weblog ging het er steeds over dat Ilse weer eens ziek was. Nu is ze al even niet meer ziek geweest en het lijkt er op dat dit tot gevolg heeft dat ze meer bijvoeding gaat nemen.
Tijdens het ontbijt eet ze meestal wel minstens een boterham weg en even daarna nog een hele peer of banaan. Dat was tot voor kort maar enkele hapjes. Tijdens de lunch eet ze meestal nog iets meer en daarnaast ook bijvoorbeeld nog roggebrood. Met het avondeten eet ze met ons mee. Afhankelijk van wat er op het menu staat eet ze van goed tot slecht.
Ze heeft nog een beperkte smaak, of anders gezegd, ze weet wat ze wel en zeker wat ze niet wil. Na het avondeten krijgt ze ook nog een hele kiwi, peer, appel of mandarijn en een bakje yoghurt. En gedurende de dag krijgt ze ook tussendoortjes, zoals crackers, rozijntjes, een appeltje, etc. We zitten onszelf soms te verbazen over hoeveel ze eet, we zeggen wel eens dat ze zit te eten als een bouwvakker! Ze heeft daar trouwens ook een gezonde bouwvakkerbuik van gekregen....

Ilse is zich flink aan het ontwikkelen. Ze ‘kletst’ de oren van je hoofd, en soms met een verontwaardigde toon alsof ze zich enorm stoort aan het feit dat we niet snappen wat ze allemaal zegt.
Ook motorisch is er zichtbare vooruitgang. Ze kan al een paar stappen aan de hand van papa of mama lopen. En de loopkar is het favoriete speelgoed geworden. Ze kruipt er naar toe, trekt zich op en loopt er dan achteraan totdat ze ergens tegenaan tot stilstand komt. Dan helpen wij haar weer door de loopkar bij te draaien zodat ze weer in een andere rechte lijn ergens heen kan lopen. Dit kan ze heel lang volhouden. Vaak vindt ze het maar niets dat wij met onze handen aan de speelkar zitten, maar ik denk dat dat vanzelf wel anders wordt als ze gaat begrijpen dat ze daardoor weer verder kan lopen.

Omdat ze dus aan de hand wat stapjes kan nemen hebben we ‘echte’ schoentjes gekocht voor Ilse. Ze had alleen nog maar heel slappe schoentjes. Nu dat Ilse echt gaat lopen heeft ze meer steun nodig en moeten de schoentjes natuurlijk geschikt zijn om op straat te lopen. De eerste dag was het een drama, ze vond het helemaal niets die dingen aan haar voeten. We hebben spelenderwijs de schoentjes af en toe even kort aangedaan, steeds iets langer. Na een dag was ze er aan gewend. Papa had het genoegen om als eerste met Ilse aan de hand buiten een stukje te wandelen (bij elkaar toch zo’n 20 meter….).

Ilse had de eerste paar maanden erg weinig haar. Dat is intussen wel goedgekomen, zodanig zelfs dat we het tijd vonden voor een bezoekje aan de kapper. Even de uitschieters er af halen en in de nek de boel een beetje recht knippen. We weten niet waarom, maar Ilse weigerde mee te werken om een cape aan te doen. Zodra die in de buurt kwam maakte ze zeer duidelijk dat dat ding niet om mocht. Uiteindelijk is ze dus zonder cape geknipt. Hieronder zie je trouwens de foto die op de kinderopvang door de fotograaf is gemaakt. Mama vindt ‘m erg leuk (waarschijnlijk vindt ze alles leuk als Ilse er op staat), papa vindt ‘m erg oubollig. Maar goed, wel leuk dat de foto is gemaakt!

Sander.

- Eénkennig, ziek zijn en eten

2009-02-27T09:46:00.007+01:00

Sinds een week is Ilse weer beter. Weer een lange periode van ziek zijn en koorts achter de rug. Als Ilse koorts heeft mag ze niet naar de kinderopvang en dus moet papa of mama thuis blijven om op Ilse te passen. Soms heeft Ilse koorts en merk je dat niet aan haar, dan is het alleen vanwege de richtlijn van de kinderopvang dat we haar thuis moeten houden. Maar soms heeft ze koorts en voelt ze zich echt ellendig. Dan is het duidelijk dat ze niet voor niets thuis is.
In het vorige bericht op de weblog schreven we dat Ilse haar bezoek aan het consultatiebureau moest uitstellen. Haar vierde kiesje kwam door en –waarschijnlijk- had ze daar koorts door gekregen. Vanwege de koorts zijn de prikjes die ze zou krijgen uitgesteld. Intussen is ze wel geweest, alweer een week of 3 geleden, en heeft ze haar prikjes gekregen op het consultatiebureau.
De kinderarts zei dat er ongeveer 6 dagen later een reactie op de prikjes kan komen. En wat denk je, precies op de zesde dag kreeg Ilse lichte koorts en dat heeft bijna een week aangehouden. Sommige dagen wat hogere koorts, andere dagen iets minder, maar genoeg om niet naar de opvang te mogen.
We voelen ons intussen wel flink bezwaard naar onze werkgevers. We zijn best vaak genoodzaakt thuis te blijven voor Ilse. Het is wettelijk wel geregeld dat je daar recht op hebt, maar dat betekent niet dat we ons niet beseffen dat het uiteindelijk toch ‘tijd van de baas’ is. Nu ben ik in staat om op de dagen dat ik voor Ilse thuis blijf, en Ilse slaapt, nog iets van werk te doen. En in het weekend kan ik ook meestal wel wat uurtjes maken. Maar het zou fijn zijn (niet alleen voor papa en mama, maar voor Ilse zelf ook natuurlijk) als we eens een lange tijd gewoon kunnen werken zonder halve of hele dagen thuis te moeten zitten met een zieke dochter.

Ilse en mama op de commode.

Ilse heeft weer een fase bereikt waarin ze duidelijk aan het veranderen is. Ze leert nu lopen, ze brabbelt meer, maar wat het meeste opvalt is dat ze heel erg aanhankelijk is geworden. Vooral bij mama. Als mama even bij Ilse wegloopt protesteert ze direkt. Ze wil steeds bij mama een de benen hangen en samen spelen. Dit is een fase die normaal is op deze leeftijd, het kan alleen eventjes duren voordat dat over is.
Mama is jarig geweest, dus we hebben de afgelopen dagen visite gehad. De familie uit Boekelo is langsgekomen. Ze brachten stapels Lego en Duplo mee, waar de neefjes trouwens die middag enthousiast mee hebben gespeeld. Opa en oma Almelòòòò zijn ook geweest.
En opa en oma Frankrijk zijn twee keer op bezoek geweest. Toen hebben we gezellig gegeten in het winkelcentrum en daarna nog even kort geshopt. Ilse heeft zich keurig gedragen toen we ons broodje aten, ze heeft wat jus d’orange gedronken, stukjes bruin stokbrood en een stukje croissant gegeten. Ilse heeft handkusjes gegeven en gezwaaid toen we op het parkeerterrein afscheid namen.

Spelen bij opa en oma Frankrijk.

Trommelen op de eettafel.

Het eten gaat dus best goed. Bij het avondeten is aardappel favoriet bij Ilse. Of ze gekookt zijn, in de vorm van gebakken krieltjes of ovenfrietjes, alles is goed. Andere groente daarentegen gaat minder, doperwten vindt ze ook erg lekker, maar verder is er tot nu toe weinig waarvan ze ook goed eet. Gelukkig geeft mama nog steeds borstvoeding en hoeven we niet aan de kunstvoeding. Maar het zou fijn zijn als ze binnenkort wat meer andere voeding gaat nemen. Het eten is wel gezellig met z’n allen aan tafel. Ilse houdt het lang vol in de kinderstoel, ze scheidt haar eten heel nauwkeurig in wat ze wel wil eten en wat ze niet wil eten, en ze probeert alles na te doen. Als we bijvoorbeeld het eten af willen laten koelen door er op te blazen doet ze vrolijk mee. En zoals je hierboven op de foto kunt zien vindt ze trommelen op de tafel ook heel erg leuk!

- Dreumes

2009-01-29T17:45:00.009+01:00

En weer een mijlpaal.... Ilse is baby-af. Nu is ze een dreumes, dat is hoe je tussen het eerste en tweede jaar wordt genoemd. Daarbij wordt een kindje tussen de eerste verjaardag en de instap in de kleuterschool ook peuter genoemd. Dus een dreumes is een peuter in de dop.
Zoals ik al in het vorige bericht schreef, Ilse is nu alweer eventjes niet ziek geweest. Maar tijdens het schrijven van dit stukje worden we alweer ingehaald door de realiteit, we moesten Ilse eergisteren alweer ophalen van de opvang omdat ze 39,2 graden koorts had en niet wilde eten. Vermoedelijk zit het vierde kiesje dwars, die wil ook graag de wijde wereld in. Maar we zullen pas de komende dagen zeker weten wat het is. De koorts verergerde ‘s avonds naar 40,3 graden.
Omdat Ilse vandaag prikjes op het consultatiebureau zou krijgen hebben we maar even gebeld of dat wel door kon gaan. Het bleek inderdaad dat ze bij koorts geen prikjes geven en de afspraak is daarom een weekje verschoven. Ilse heeft nu wel even haar portie gehad wat betreft ziek zijn, dus hopen dat ze er volgende week niet slecht op reageert.

Hier zijn weer twee recente foto’s van Ilse. De linkerfoto is genomen toen ze in bad zat, op de rechterfoto ligt ze op het aankleedkussen op de comode. Het beertje wat je ziet (gekocht bij de Ikea voor 1 euro....) is haar favoriete beertje. Ze kan echt gaan huilen als ze ‘m mist.

Het is nog steeds heel moeilijk om dingen samen met Ilse te ondernemen, zoals uitstapjes, op visite gaan of winkelen bijvoorbeeld. Ilse slaapt namelijk als de beste, soms wel 15 a 16 uur op een dag. En daarnaast kost het eten ook veel tijd. Dat is ook wat we graag willen, met z’n allen aan tafel rustig eten en niet snel tussendoor. Het hangt er erg van af of papa en mama moeten werken, maar een typische dag ziet er ongeveer alsvolgt uit;
om 8 uur wordt Ilse wakker. Dan krijgt ze (borst)voeding en daarna direct brood met kaas, vegetarische paté, pindakaas of jam. Meestal eet ze dan een halve boterham.
Dan rond 10 uur krijgt Ilse fruit. Tussen half elf en elf uur stoppen we Ilse in haar slaapzakje en gaat ze slapen. Meestal duurt dat ongeveer een uur a anderhalf uur.
Als ze wakker wordt maken we weer brood voor haar, weer met kaas of paté. Daarnaast krijgt ze ook kiwi of een peer, afhankelijk van wat ze aan brood gegeten heeft. Kiwi en peer zijn op dit moment haar twee favoriete stukken fruit. De kiwi zorgt er trouwens volgens ons ook voor dat ze geen problemen meer heeft met haar ontlasting.
Dan zo rond half twee krijgt ze weer borstvoeding. Rond drie uur/half vier gaat ze dan weer slapen. Dit slaapje duurt langer dan die in de ochtend, meestal slaapt ze nu wel minstens 2 uur achter elkaar.
Dus zo rond vijf uur/half zes is ze weer wakker en wordt het tijd om het avondeten klaar te maken. We willen altijd rond zes uur eten. Ze eet dan graag aardappel, of stamppot, doperwten en vlees. Ze krijgt dan vaak ook weer fruit (omdat ze tijdens het avondeten nog niet altijd voldoende eet) en ook een kopje yoghurt. Overigens, de hele dag door hebben we een bekertje water of sap (zonder toegevoegde suikers) staan en geven we Ilse regelmatig een paar slokken drinken. Voldoende vocht is belangrijk nu de borstvoeding langzaam wordt vervangen door vaste voeding.
Na het avondeten heel eventjes de boel laten zakken en dan rond zeven uur a half acht geven we weer voeding (soms eerst even een badje, waardoor het al snel 8 uur wordt) en dan gaat ze weer slapen tot de volgende ochtend. Zoals haar ritme nu is slaapt ze zo’n 12 a 13 uur per nacht.
Tussen al die activiteiten door is er soms wel een uurtje over om bijvoorbeeld boodschappen te doen of een stuk te wandelen. Maar omdat we het belangrijk vinden om het ritme van Ilse te volgen kan dat dus niet te lang duren.

Aan de slabber kun je zien dat dit na het eten is, Ilse maakt tegenwoordig vaak deze beweging, alsof ze wil zeggen “Alles is op, er is niets meer”.

Afgelopen maandag, de dag voordat ze ziek werd, was de fotograaf op de kinderopvang. Ilse staat er volgens de leidsters goed op, we zijn benieuwd. Ze vertelden dat ze haar een klipje in het haar hadden gedaan en dat de foto’s snel genomen moesten worden omdat het klipje er weer uit haar dunne haar gleed.
Mama wil ook graag dat Ilse een klipje in kan hebben, maar dat was tot nu toe niet gelukt. Als de foto’s er zijn zullen we hier op de weblog er wat van laten zien. Het bezoek van de fotograaf heeft wel voor heel wat onrust gezorgd bij alle kids. Toen Ilse aan het eind van de middag weer werd opgehaald was ze erg druk en wild aan het doen. Ook de andere kinderen waren een beetje door het dolle heen. Totdat Ilse ging slapen is ze druk gebleven.
Mama vond het wel leuk dat ze zich eens als een echt kind ging gedragen en een beetje wilder ging spelen en aan het klauteren was over mama en papa heen. Papa moest er even aan wennen, dan merk je opeens hoe rustig ze normaal gesproken is.
Dat Ilse zo rustig is, makkelijk en goed slaapt en weinig huilt komt volgens ons onder andere doordat ze zo veel slaapt en dat er wat rust en eten betreft sprake is van ritme en regelmaat. Ze is, op periodes van ziek zijn na, altijd open en vrolijk, lekker actief en brabbelt er op los.
We hebben op dit moment geen reden om iets te veranderen. Laatst zeiden we nog tegen elkaar dat we best trots mogen zijn op hoe we het doen. Alles gaat best goed en Ilse doet het geweldig!

Sander.

- Feestweken

2009-01-19T14:45:00.015+01:00

Het vorige bericht hier op de weblog is al zo lang geleden dat ik even moest teruglezen om te weten wat er toen allemaal speelde en wat Ilse al kon.
De afgelopen 6 weken waren best hectisch. Het begon met de eerste verjaardag van Ilse. En dat werd gevolgd door een periode waarin Ilse ziek werd, en weer ziek werd, en weer ziek werd..... We zijn weer vaak langs de huisarts geweest en hebben behoorlijk wat dagen thuis doorgebracht terwijl we eigenlijk op ons werk moesten zitten.

Na een paar weken waarin Ilse verkouden was, moest hoesten, steeds weer koorts had, onrustig sliep en zich vervelend voelde en het maar niet over wilde gaan, kreeg Betty het idee dat e.e.a. wel eens mede veroorzaakt zou kunnen worden door het doorkomen van de eerste kiesjes. Bij veel kinderen veroorzaakt dat pijn en koorts en is het een periode waarin ze nog meer dan normaal vatbaar zijn voor ziektes. Maar Ilse liet zich niet makkelijk in de mond kijken en dus bleef dit een beetje onzeker. Sinds een paar dagen gaat het nu goed, is de koorts verdwenen en is ze de hele dag weer vrolijk. Ook ’s nachts slaapt ze weer gewoon door zonder huilend wakker te worden. Eergisteren, toen we Ilse klaar maakten om naar bed te gaan, moest ze even huilen en zagen we inderdaad dat op 3 plaatsen kiesjes doorkwamen. Dus mama is zo gek nog niet!
Op zich geruststellend dat we de oorzaak weten, want we werden een beetje moedeloos van het feit dat steeds als Ilse een paar dagen naar de opvang was geweest, ze weer ziek werd. We begonnen al te denken over alternatieven voor de kinderopvang, maar gelukkig lijkt dat niet nodig.

Het was niet allemaal kommer en kwel, Ilse heeft namelijk ook haar eerste verjaardag gevierd! Toen we Ilse ’s ochtends uit bed hebben gehaald zag ze dat we de kamer hadden versierd en ze vond al die kleurige slingers en ballonnen heel erg interessant. Daarna heeft ze haar eerste cadeautje gehad in het grote bed bij papa en mama.

Waarom hangt dat er nou???

Papa weet trouwens pas sinds kort wat een blokkenstoof is....

Natuurlijk was er ook taart. Normaal houden we zoetigheden weg en proberen we zo lang mogelijk om Ilse verantwoord te laten ‘snoepen’, maar op de verjaardag hoort taart er bij.
Grappig genoeg begon ze de vruchtjes van het slagroomtaartje af te eten en ging daarna pas over op de slagroom. We kenden de verhalen van kinderen die op de taart slaan, met stukken gaan gooien en de slagroom overal smeren. We hadden daar ook rekening mee gehouden, en eigenlijk ook stiekem een beetje op gehoopt.... Maar niets van dat. Ilse bleef netjes eten en ging pas een beetje spelen met de taart toen ze er genoeg van had. Later hoorden we dat het bij de meeste kinderen geen troep wordt en de verhalen over taart gooien en dergelijke zwaar overtrokken zijn.

Ilse is erg verwend de afgelopen maand. Het begon met Sinterklaas, anderhalve week later was ze jarig, en weer anderhalve week later was het Kerst. Gelukkig is ze nu op de leeftijd dat het cadeaupapier leuker is dan de inhoud. Ze krijgt dus niet echt mee hoeveel ze nu wel niet heeft gehad. We moeten eens nadenken hoe we dat in de komende jaren kunnen voorkomen. Want als ze ouder wordt moet het ons inziens niet normaal zijn om zoveel cadeau’s zo kort na elkaar te krijgen.
Hieronder zie je Ilse op één van haar cadeau’s zitten.

Een taartje helemaal alleen voor Ilse!

Alleen nog een stoer motorjack....

Tenslotte nog wat fysieke ontwikkelingen die de laatste tijd naar voren zijn gekomen.
Ilse kan zelf uit een bekertje drinken. De ene keer met meer gemors dan de andere keer, maar de controle wordt steeds beter. (zie de foto hieronder)
Als we iets op een vorkje prikken en we brengen dat naar haar mond kan Ilse het vorkje overpakken en zelf haar mond vinden. Ze doet onder begeleiding van papa of mama stapjes en kan zichzelf soms vanaf haar knietjes omhoog trekken aan de tafel of de bank. En ze kan ‘dansen’, wat neerkomt op een beetje wiebelen en haar vuistjes enthousiast voor zich op en neer doen. Ze heeft daar haar favoriete liedjes voor, zelfs als papa het melodietje ervan fluit of als mama probeert zo zuiver mogelijk te zingen gaat ze vrolijk ‘meedansen’.

Tot de volgende keer.

Sander.

- Verjaardagskaartje

2008-12-08T14:34:00.002+01:00

Over een weekje vieren we de eerste verjaardag van Ilse.
Alle uitnodigingen zijn de deur uit en nog geen afmeldingen ontvangen. Het zal dus een gezellige drukte worden aanstaande zondag.
Het leek me leuk, voor als Ilse ooit de berichten van deze weblog leest, dat ze haar eerste verjaardagskaartje hier ook ziet staan. Mama heeft erg haar best gedaan, het kaartje is namelijk van het begin tot het eind helemaal door haarzelf bedacht en uitgevoerd. Ze wilde de kaart een beetje in dezelfde stijl maken als het geboortekaartje van Ilse. Misschien niet erg objectief, maar ik vind het heel mooi geworden.
Het kaartje is zo gemaakt dat er een klein kaartje bovenop vast gemaakt zit wat je weg kunt draaien zodat de tekst van de uitnodiging leesbaar is. (voor de paar mensen die dat misschien nog niet doorhadden, jullie weten nu dus ook waar je de tekst kunt vinden....)
Hieronder zie je het kaartje. De linkerafbeelding is dus nog met dat kaartje er bovenop, bij de rechterafbeelding is het kaartje verwijderd en de tekst leesbaar. Er zal nog wel meer volgen hier op de weblog over de eerste verjaardag van Ilse.

Groeten,
Sander.

- Ilse kruipt

2008-12-01T10:17:00.006+01:00

Ilse is gaan kruipen!
Ze is iets later dan gemiddeld, maar ook weer niet heel laat. Voor ons leek het wel lang te duren voordat ze kon kruipen, Waarschijnlijk was dat omdat we er al een paar weken op zaten te wachten. Want als trotse ouders wil je aan de ene kant dat ze zo snel mogelijk nieuwe dingen kunnen. Maar aan de andere kant realiseren we ons soms dat alles al zo snel gaat, dus we zitten er niet echt mee dat het kruipen nog eventjes op zich liet wachten..
Laatst hoorden we dat het moment waarop kinderen bepaalde dingen kunnen niet wordt bepaald door hoe hard ouders hun best doen om het ze te leren, maar van wanneer bij het kind zelf de motorische vaardigheden zich hebben ontwikkeld. Hoe hard ouders het ook proberen en stimuleren, een baby zal bijvoorbeeld geen vaste voeding aankunnen, niet kunnen lopen of een lepel vasthouden totdat het lichaam er klaar voor is.
Maar in de laatste dagen heeft Ilse qua ontwikkeling de 100 meter sprint gelopen. Jeetje wat ging het snel en laat ze opeens veel nieuwe activiteiten zien. Zo is ze nu dus begonnen met kruipen.
Een paar dagen geleden was het niet meer dan vanuit zithouding naar voren ‘vallen’ en dan met één beentje een stukje naar voren bewegen. Maar sinds gisteren is ze meters tegelijk aan het afleggen. En het gaat iedere keer weer iets sneller dan de keer daarvoor. Omdat ze nu zelf bij de bank kan komen, en de tafeltjes kan bereiken, is ze zichzelf ook vaker aan het optrekken. Ze kan nog niet verder dan rechtop staan op haar knietjes, maar dat gaat al wel redelijk soepel. Soms helpen we Ilse een beetje en laten we haar helemaal rechtop staan. Ze staat al best stevig, niet langer dan enkele seconden, maar er zit vooruitgang in. We zijn benieuwd wanneer ze zich zonder hulp zal kunnen optrekken.
Hieronder zie je een kort filmpje van één van de eerste keren dat ze kroop.

Ze klapt ook in haar handjes, als papa of mama het voordoen doet ze enthousiast mee. Behalve als we het aan iemand willen laten zien, dan vertikt ze het….
Naast het kruipen en klappen kan Ilse nu ook zwaaien. Als we de kamer uitlopen of als we zomaar langslopen en we zwaaien naar Ilse, dan zwaait ze meestal terug, ietwat ongecoördineerd, maar toch. Als we Ilse op bed leggen en we zeggen in de deur nog even welterusten dan zwaait Ilse ook vrolijk nog even terug.
En ten slotte hebben we gemerkt dat Ilse ons nadoet als we onze tong uitsteken of als we met onze ogen knipperen. Heel vermakelijk allemaal!
Maar goed, het is allemaal wel heel leuk, maar ik besefte me vanmiddag opeens dat nu ze zonder hulp overal heen kan, het voorbij is met de rust…. Tot eergisteren konden we Ilse nog even op het kleed zetten om te spelen als we zelf even iets anders wilden of moesten doen, maar dat is voorbij. Er moet nu steeds iemand een oogje op haar houden. Want voor je het weet trekt ze de laatjes van de kast open, zit ze met het snoer van de lamp te spelen of trekt ze iets van het tafeltje af. Constant oppassen dus....
Tijdens het schrijven van dit stukje heeft Ilse ook haar handjes op haar hoofdje gelegd bij het liedje “Klap eens in je handjes, blij, blij, blij…. Op je boze bolletje allebei….”.
Tja, sommigen zullen denken “Waar gaat dit over?”, maar ik denk dat andere ouders wel snappen waarom we het het vermelden waard vinden.
Tot de volgende keer.

Sander.

- Eindelijk beter en fietsen met mama

2008-11-21T16:30:00.005+01:00

Eindelijk voorbij....
Ilse is gedurende een periode van ongeveer 6 weken bijna constant ziek geweest. De ene keer ernstiger dan de andere keer, maar wel steeds ziek. Nu is dat gelukkig alweer bijna twee weken over en is ze weer lekker actief en vrolijk.
Dat ze een flinke klap heeft gehad werd wel duidelijk toen we vorige week weer naar het consultatiebureau moesten om prikjes te halen en haar te laten wegen. In twee maanden was ze net 100 gram aangekomen terwijl dat ongeveer een halve kilo had moeten zijn. Ze eet nu weer goed en we hebben het idee dat het spek op de botjes weer een beetje terugkomt.
Hieronder een foto van twee weekjes geleden toen Ilse in bad zat:

Ilse in het badje.

Het is feest, want mama heeft een diploma gehaald! Mama heeft met succes de cursus “Eerste hulp aan kinderen” afgerond. Omdat we weten dat een juiste reactie bij een ongeval belangrijk is voor het beperken van de gevolgen ervan en omdat de meeste ongevallen in of rond het huis plaatsvinden vonden we het zinvol om deze cursus te volgen. Het heeft 4 lange avonden gekost, maar geen gif, verwonding of verstikking kan haar nu nog van haar stuk brengen. Er werden best interessante dingen geleerd. Een baby reageert heel anders dan volwassenen. Je zou zeggen dat dat logisch is, maar gebeurtenissen die voor ons vanzelfsprekend lijken zijn dat dus niet. Bijvoorbeeld als een baby haar handje brandt trekt ze haar hand niet weg. Of als iets bedorven smaakt spugen wij het uit, maar baby’s hebben juist de neiging dit door te slikken. Je leert met andere ogen naar de gevaren in huis te kijken om zodoende betere preventieve maatregelen te nemen. En daarnaast leer je natuurlijk hulp te verlenen. Al met al neemt het onzekerheid weg en stelt het je nog meer in staat je kind de juiste zorg te geven.

Papa heeft voor zijn verjaardag een fietszitje voor Ilse cadeau gekregen. Toen we deze op de fiets van mama hebben getest kwamen we er achter dat er te weinig ruimte overbleef voor mama om tussen het zitje en het zadel op een veilige manier op en af te stappen. Mama is heus niet zo stevig gebouwd dat we dat vantevoren hadden kunnen zien aankomen. Waarschijnlijk heeft het te maken met de bouw (geometrie) van de fiets. Per merk kan dat namelijk behoorlijk verschillen.
We kunnen het zitje ook gemakkelijk op papa zijn fiets klikken, maar meestal willen we het toch op mama haar fiets hebben zitten. Mama is tenslotte vaker samen met Ilse dan papa (en papa heeft liever dat mama met een windscherm op het stuur met wind tegen moet fietsen.....) Er zat eigenlijk maar één ding op, namelijk een echte ‘moeder-fiets’ kopen. Die is er speciaal voor gemaakt dat er voor- en achterop een kinderzitje kan zitten en er nog steeds veilig en makkelijk op- en afgestapt kan worden. Ondanks de kosten zijn we toch blij met de fiets. Ilse vind het ook allemaal erg interessant en gaat vaak klagen als we even stoppen.
Hieronder zie je mama en Ilse samen op de fiets.

Met mama op de fiets......

We rijden, we rijden…...

Vorig weekend is Sinterklaas aangekomen in Nootdorp. We zijn met z’n drietjes gaan kijken. Maar in plaats van vol ontzag naar Sinterklaas en de Zwarte Pieten te kijken, was Ilse veel meer geïnteresseerd in alle hollende en spelende kinderen om haar heen.
Vanzelfsprekend wisten we wel dat ze dit nog niet mee zou krijgen, maar het is wel heel leuk om met z’n drietjes naar Sinterklaas te gaan kijken. Hoort er toch een beetje bij......

Sander.

- Eerste keer echt ziek geweest

2008-10-24T14:29:00.005+02:00

Zoals ik in het laatste bericht al had geschreven was Ilse ziek. Zaterdagnacht 11 oktober begon het, we werden ruw gewekt door het plotselinge gehuil van haar. Ilse huilt zelden en ’s nachts al helemaal niet, dus we zijn snel naar haar kamertje gelopen. Toen we binnen kwamen roken we direct een zure lucht. Ze had flink overgegeven, en omdat het al wat koud en droger aanvoelde was het waarschijnlijk al een uurtje eerder gebeurd.
De dag die volgde was er eentje van regelmatig spugen en ze hield geen voeding binnen. Dit ging door tot dinsdag. Toen leek het zowaar iets beter te gaan. Het spugen werd minder en ze was iets actiever. Dit heeft echter kort geduurd, want vanaf woensdag was het weer ellende.
De zaterdag daarop had ze wel weer wat lichte plasluiers, maar pas op maandag en dinsdag was er echt een verbetering zichtbaar omdat ze toen de voedingen beter binnenhield en beduidend minder ging spugen. Al met al is Ilse dus ruim anderhalve week ziek geweest.

Gedurende de eerste week heeft Ilse zo goed als geen plasluiers of ontlasting gehad. Dit was natuurlijk erg verontrustend, daarnaast had ze ook dagen dat ze er heel bleekjes uitzag en slapjes was. Daarom hebben we bijna dagelijks de huisarts of de huisartsenpost bezocht. In die anderhalve week hebben we wel 5 verschillende huisartsen gezien. De één geeft weer net een ander advies dan de ander, dat maakte het soms niet makkelijk om voor onszelf een goed gevoel te krijgen over hoe we e.e.a. aanpakten.
De eerste diagnoses en adviezen van de huisarts waren dat Ilse een buikgriep had en als ze te weinig vocht binnen zou krijgen dat we een “ORS-oplossing” moesten geven. ORS staat voor Oral Rehydration Solution, oftwel een vloeistof met suiker en mineralen om de vochtbalans in het lichaam te herstellen. Dit is echter erg vies en met wat diksap er doorheen hebben we dat toch zo nu en dan bij Ilse naar binnen gekregen. Gedurende de hele periode van ziek zijn is Ilse gelukkig niet uitgedroogd geweest. Het risico daarop is bij kinderen van Ilse haar leeftijd erg groot en daarom zijn we bijna dagelijks bij de huisarts geweest om dit te laten controleren. De huisarts vertelde dat normaal gesproken een buikgriep 2 tot 5 dagen duurt, maar dat het soms ook wel 2 weken kan duren.

Toen we na de 7e ziektedag, waarop ze nog steeds niets binnenhield, op zaterdagavond de huisartsenpost belde kregen we de assistente te spreken. Zij gaf het advies om ORS en andere drankjes links te laten liggen en juist alleen maar borstvoeding te geven. Zij zei dat moedermelk in dit soort gevallen veruit het beste is wat een baby kan krijgen, alle stoffen die goed zijn voor een baby zitten er met de ideale samenstelling in. Daarnaast heeft de moeder al snel nadat het kind de eerste tekenen van de ziekte vertoond, antistoffen in haar lichaam zitten die via de moedermelk bij het kind komen. Tot dan toe hadden we niet het idee dat we de boel echt onder controle hadden en dat we Ilse beter maakten met wat we haar gaven. Maar het advies wat de assistente van de huisartsenpost ons gaf was het eerste wat ons een goed gevoel gaf.
Achteraf gezien klinkt deze aanpak erg vanzelfsprekend, maar toch hadden we er zelf niet aan gedacht nog. En al snel nadat we over waren gestapt op volledige borstvoeding kreeg Ilse vollere plasluiers, een paar keer flinke ontlasting en werd ze veel actiever.
Ondanks dat het beter ging zijn we de maandag na dat weekend weer bij de huisarts geweest, het was namelijk nog niet zoals het moest zijn, ze spuugde nog steeds regelmatig. Omdat de klachten met pieken en dalen ondertussen best lang aanhielden werd er nu ook naar andere mogelijkheden gekeken. De huisarts begon te denken aan obstipatie, veel symptomen zouden daardoor verklaard kunnen worden. Ilse gaf echter geen enkele kik als de huisarts op haar buikje en darmpjes drukte terwijl je dat wel zou verwachten bij obstipatie. We zouden het allemaal weer even aankijken omdat de gesteldheid van Ilse nog steeds geen reden gaf tot grote zorg. Snel daarna, vanaf woensdag, de 11e ziektedag, heeft Ilse helemaal niet meer overgegeven en ging ze steeds meer voeding tot zich nemen.

Dit is Ilse aan het begin van de tweede week dat ze ziek was, op dit moment begon ze zich steeds beter te voelen.

Nu is het vrijdag, bijna twee weken nadat ze ziek werd, en gaat ze weer naar de kinderopvang en kunnen papa en mama weer normaal aan het werk. Mama werkt drie dagen per week en papa vijf dagen, maar sinds dat Ilse ziek was hebben papa en mama gezorgd dat er altijd iemand thuis was omdat ze niet naar de opvang kon. Ondanks dat we liever thuis zijn met een gezonde Ilse kunnen we nu toch zeggen dat we gelukkig weer alletwee tegelijk naar ons werk kunnen….
We weten eigenlijk nog steeds niet zeker of het nu een buikgriep was, of dat Ilse last had van obstipatie. Het belangrijkste is dat Ilse nu weer helemaal de oude is, vrolijk en actief als (bijna) altijd. Alleen nog een beetje aankomen, want ze is wel een flink deel van haar speklaagje kwijtgeraakt.

Sander.

- Op vakantie gaan, tandjes krijgen en ziek zijn

2008-10-13T15:06:00.009+02:00

Om te beginnen twee foto’s van Ilse. De linkerfoto is van toen ze op één dag na 9 maanden oud was, de rechterfoto is van een week geleden. Zoals bij alle foto's kun je de foto's in het groot zien door er op te klikken.

Samen met vriendje Nijn.

Kijk mijn tandjes eens!.

Zoals op de rechterfoto duidelijk te zien is zijn de eerste tandjes door. Onder zitten er twee, en boven zitten er twee. Het grootste deel van al het kauwen dat ze nu doet doet ze trouwens zonder deze tandjes. Het is meer fijnmalen tussen het andere tandenloze deel van het gebit. En terwijl dit bericht wacht om op de weblog geplaatst te worden, zijn er boven nog 2 tandjes bijgekomen. Gelukkig heeft Ilse weinig last gehad van het doorkomen van haar tandjes. Het is wel een beetje gevoelig geweest en ze heeft wat meer gekwijld. Maar zo erg als je soms leest dat het kan zijn, zoals hevige diarree of ontstoken tandvlees, dat heeft ze niet gehad.
Ilse woog bij het laatste bezoek aan het consultatiebureau (11 september) 8310 gram en was 70 cm. lang. Bij haar geboorte, ze was 4 weken te vroeg, zat ze een stuk onder de gemiddelde lijn van de groeicurves. In de afgelopen 9 maanden ging ze steeds een stukje meer naar het gemiddelde toe. Nu zit ze bovenop de gemiddelde lijn.

Dit ziet er heel erg goed uit....

En deze ook.

Ilse zit al heel stevig, ze valt eigenlijk niet meer om zonder dat zelf te willen. Als ze ergens bij wil komen laat ze zich op haar buik rollen. Dan kan ze al om haar as draaien en zichzelf achteruit duwen. Vooruit kruipen kan ze nog niet. Ze heeft nog niet door dat je daarvoor ook je beentjes moet gaan gebruiken.

Het eten gaat steeds beter. Dit is wat Ilse al heeft gegeten; appel, banaan, meloen, papaja, mango, pruim, nectarine, perzik, druif, peer, sla, sperciebonen, wortels, bloemkool, broccoli, spruitjes, paprika, aardappel, courgette, doperwten, bietjes, tomaat, kaas, brood, boter, ei, soepstengel, rijstwafel, omelet, appelperenstroop en yoghurt. En alles in knuist-grote stukken, niets gepureerd. Behalve de yoghurt natuurlijk, die geven we met een lepel. Dit heeft ze ook snel onder de knie gekregen, en papa en mama ook trouwens.
We zijn erg tevreden met hoe Ilse alles eet. Fruit, brood met of zonder beleg en yoghurt vindt ze heel erg lekker. Groente vindt ze soms wat minder. Opvallend is dat ze worteltjes niet zo lekker vindt, terwijl dat bekend staat als een lekkernij voor baby’s. Het avondeten wordt altijd afgesloten met een klein beetje water uit een bekertje waarbij papa of mama helpt om slokjes uit te nemen.

We hebben onze grote vakantie er op zitten, de eerste samen met Ilse. Vanzelfsprekend zijn we in Limburg geweest, onze favoriete vakantiestek. Het was opvallend om te zien hoeveel extra uren slaap Ilse daar pakte iedere dag. We waren vaak buiten, de deuren staan altijd open, dus vergeleken met thuis krijg je daar veel frisse lucht. Wellicht dat dat de oorzaak is. Ilse vond de kippen, ganzen, poesjes en hond erg leuk om in de gaten te houden en samen met papa en mama was het ook erg leuk om ze te voeren.

Met mama op het gras spelen.

Kippen en ganzen voeren met mama.

Na het verblijf van anderhalve week op de Scheyerhof hadden we nog anderhalve week over voordat we weer aan het werk moesten. Het was fijn om zo lang lekker met z’n drietjes thuis te zijn, te spelen met Ilse en haar niet steeds naar de kinderopvang te hoeven brengen.
Nu is er ondertussen al wat tijd verstreken, dus Ilse gaat weer zoals gebruikelijk is op maandag, dinsdag en vrijdag naar de kinderopvang toe. Ook hier geven ze Ilse het eten in stukjes.. Afgelopen week kregen we complimenten van de kinderopvangleidsters omdat Ilse zo lief en rustig is. Als ze wakker wordt ligt ze rustig te wachten totdat iemand haar uit het bedje komt halen, ze speelt rustig en vraagt heel weinig aandacht. Het is volgens hun zelfs zo dat ze moeten oppassen dat ze Ilse niet vergeten. Ze waarschuwden wel dat dit geen garantie voor de toekomst is....

Ilse is de laatste dagen wat aan het kwakkelen. Gisteren heeft ze 24 uur lang geen voeding binnen kunnen houden, steeds kwam alles er weer uit. Terwijl ze gisteren nog alert en actief was, is ze daar vandaag een beetje slapjes van. Vanmorgen heeft ze een kleine voeding binnen kunnen houden en knapte ze een beetje op, maar nu net heeft ze weer flink overgegeven. We denken dat het een buikgriepje is. We hebben steeds contact met de huisarts en zij zegt dat er tot nu toe geen reden voor zorg is, maar we moeten goed in de gaten houden dat ze geen koorts krijgt, regelmatig wat water (of eigenlijk "ORS", dat is water met suiker en mineralen) drinkt en dat ze vandaag wel wat voeding binnenhoudt. Zo niet, dan aan het eind van de middag weer even de huisarts bellen. Papa en mama wisselen elkaar af met thuis blijven omdat ze nu natuurlijk niet naar de opvang kan.
We hopen dat het niet erg lang aanhoudt, want Ilse is nu niet de vrolijke Ilse die ze normaal is.

Tot de volgende keer, Sander.

- Bijvoeding geven, hoe en waarom?

2008-08-08T10:10:00.005+02:00

In één van de vorige berichten heb ik beloofd nog eens terug te komen op het bijvoeden en meer te vertellen over hoe en waarom we precies stukken groente en fruit aanbieden in plaats van de geprakte of glad gemalen voeding uit potjes. Het is nogal een lap tekst, maar omdat het op dit moment zo’n belangrijk deel is van de ontwikkeling van Ilse vinden we het wel gepast om op de weblog hier eens uitgebreid op in te gaan. Als beloning voor het uitlezen vind je onderaan dit stuk een filmpje over de eerste ervaringen van de bijvoeding van Ilse. Het filmpje werkt ook wel als je het stuk nog niet gelezen hebt hoor....

Enige tijd geleden hebben we gehoord en gelezen over de ‘Rapley methode’. Deze methode houdt in dat het bijvoeden niet gebeurd door het geven van de bekende puree uit potjes, maar door het geven van hele stukken voedsel in het tempo en evenredig met de ontwikkeling van het kind. Hierdoor gingen we wat kritischer kijken naar de gangbare manier van het naar binnen lepelen van de bijvoeding. Na wat onderzoek had de Rapley methode onze voorkeur gekregen.

Ilse krijgt al sinds haar geboorte 100% borstvoeding. Zeker gezien de moeizame start zijn we daar best trots op! Baby’s die borstvoeding krijgen eten in hun eigen tempo, sterker nog, het kan niet anders dan in hun eigen tempo. Ze reguleren hun voeding, de inname van voedsel en vloeistof, zelf door te bepalen hoelang elke voeding duurt. Een bijkomend voordeel is dat moedermelk afhankelijk is van wat de moeder eet en daarom van smaak verandert. Zodoende bereidt borstvoeding je baby voor op verschillende smaken.
Maar wanneer moet er nu bijvoeding geïntroduceerd worden? De huidige bijvoedingsmethodes geven 4 maanden aan voor kunstgevoede baby's en -afhankelijk van waar je het vraagt- 4 of 6 maanden voor borstvoedingsbaby's. Je kunt echter bij de argumenten en uitgangspunten die hiervoor gebruikt worden vraagtekens zetten.
Een argument is dat de baby geïnteresseerd is in het voedsel van de ouders. Echter, de enige ervaring die de baby heeft met eten is het drinken van melk. Je kunt je dus afvragen of de baby het voedsel van de ouders eigenlijk wel in verband kan brengen met het stillen van eventuele honger. De baby vindt alles wat de ouders doen interessant. Wanneer je met je autosleutels rammelt, zal de baby net zo 'hongerig' naar de autosleutels kijken, als dat hij naar het eten op je bord kijkt wanneer je aan het eten bent.
Een ander argument is dat het in de boeken staat. Tja, boeken verouderen.
Ook wordt gezegd dat als de gewichtstoename langzamer werd, dat dit het moment zou zijn om met vast voedsel te beginnen. Maar bij een borstgevoede baby is de gewichtstoename rond de derde of vierde maand vaak minder snel dan in de periode daarvoor. Dit is echter een natuurlijke buiging van de curve, die niets zegt over het al dan niet te weinig binnenkrijgen van voedingsstoffen. Baby’s die kunstvoeding krijgen groeien in die periode vaak harder door.
Dan wordt er ook gezegd dat het moment voor bijvoeding is aangebroken als de baby niet (meer) doorslaapt. De reden die daarvoor dan wordt gegeven is honger, dus is vast voedsel geven de oplossing. Er is echter geen enkel bewijs dat het niet doorslapen verband heeft met honger, laat staan of het geven van vast voedsel de uitkomst biedt.
Als de baby dingen in zijn mond stopt is ‘ie klaar voor bijvoeding is ook een bekende. Echter, het in de mond stoppen van van alles en nog wat is vooral een uiting van een ontwikkelingsfase. Een kind stopt ook kralen, zand of poep in zijn mond als het de kans zou krijgen.
Op de potjes staat dat het al met 4 maanden kan. Logisch, de fabrikanten maken de potjes om te verkopen. Des te eerder mensen beginnen met vaste voeding, des te meer potjes worden er verkocht.
Tenslotte, omdat anderen het ook doen is onze baby er ook wel klaar voor. We zijn geneigd om bij anderen af te kijken hoe het moet: als hun baby klaar is voor vast voedsel dan is die van mij dat ook. Het liefst zouden we besluiten dat onze baby er eerder aan toe is dan de rest.

Wanneer je er bij stil staat dat een baby van 6 maanden in staat is een actieve houding aan te nemen om te eten, is er geen enkele reden om het kind hierin niet te stimuleren. Rond dat tijdstip is de immunologische ontwikkeling ook zover. Oftewel het immuunsysteem (dat het lichaam beschermt tegen lichaamsvreemde stoffen en daarmee ziektes voorkomt) is dan klaar voor vast voedsel. En het spijsverteringskanaal is dan in staat vast voedsel te verwerken.
De bijvoedingsmethode volgens Rapley houdt dan ook in dat het kind zelf actief eet, en zelf aangeeft wanneer het klaar is om te eten en op welk tempo. Verder bestaat het voedsel uit hapklare stukken in plaats van een gepureerde maaltijd.
Waarom het kind zelf laten eten? Het kind is met 6 maanden motorisch in staat om het eten naar het mondje brengen, te kauwen en een baby kan dan met steun redelijk rechtop zitten. Kortom, alle ingrediënten om het zelf te kunnen zijn aanwezig. Verder is het belangrijk dat een kind niet afleert om naar zijn eigen lichaam te luisteren. Vol is vol. Verder is het vooral leerzaam en leuk; je kind voelt de verschillende structuren en hardheden van voedsel met zijn handje. Het zal waarschijnlijk minder snel gaan en meer geklieder veroorzaken dan sommige ouders lief is. Tja.......
Waarom hapklare stukken? Het kind is motorisch in staat om te kauwen, dus vast voedsel is motorisch geen punt. Sterker, om een bepaalde vaardigheid eigen te maken is het belangrijk dat wanneer de (motorische) ontwikkeling van het kind zover is, er ook een gelegenheid geboden moet worden. Met het voeren van gepureerd voedsel op een lepeltje mist het kind deze gelegenheid. Op deze manier bijvoeden vanaf 6 maanden laat nog een ander lichamelijke ontwikkeling zien, namelijk de kokhalsreflex. Bij baby’s tot 6 maanden ligt deze ver voorin de mond. Zodra er iets met vaste structuur in het mondje komt wordt het door de kokhalsreflex weer naar buiten gewerkt. Vanaf de zesde maand schuift de kokhalsreflex snel op naar achterin het mondje, zoals wij zelf ook hebben. Er zal dan steeds meer vast voedsel naar binnen verdwijnen, en steeds minder terug naar buiten komen. Vanzelfsprekend staat de kokhalsreflex los van de smaaksensatie.

De Rapley methode geeft Ilse de kans om zelf te proeven dat er vele soorten voedsel bestaan. Voeding uit potjes (beetje gechargeerd) smaakt allemaal naar appelmoes, of het zijn meerdere ingrediënten gemengd tot een papperige substantie met neutrale smaak. Het ontdekken cq proeven van voedsel maakt onderdeel uit van het gehele ontdekken van de wereld. Het speelt in op de aangeboren drang tot het onderzoeken en experimenteren en het naäpen van activiteiten om hem heen. Dat kan alleen als Ilse zelf de regie heeft over het eten. Ze bepaalt zelf het tempo van elke maaltijd en de nadruk ligt op spelen en onderzoeken in plaats van alleen maar op eten. We hebben dan ook nooit strijd omdat papa of mama het lepeltje klaar heeft terwijl Ilse dan even geen zin heeft. Terwijl papa en mama zitten te eten, eet/speelt/ontdekt Ilse gezellig mee. Ze zit dan ook enorm te genieten van alles wat we haar voorzetten. Het ene vindt ze lekkerder dan het andere, maar het grijpen en naar haar mond brengen en dan de reactie zien is steeds weer leuk. Soms helpen papa of mama een handje omdat het eten te glibberig of zacht is. Bijvoorbeeld bij rijpe meloen, perzik of pruim, houden we het fruit vast en laten we Ilse uit onze hand eten. We forceren daarbij niets en laten Ilse het inititief nemen. Vaak zien we dat Ilse onze hand met haar beide handjes beetpakt en naar haar mond brengt. Hiermee houden we ons niet aan alle regels van mevrouw Rapley, een beetje eigen invulling kan geen kwaad.....

Eén van de meest voor de hand liggende vragen gaat over het risico op verslikken. Men zegt dat bij deze methode het risico op verslikken kleiner is omdat de baby zelf bepaalt wat er zijn mond ingaat in tegenstelling tot wanneer hij gevoerd wordt. Dit komt omdat een baby niet in staat is om bewust voedsel naar de achterkant van zijn keel te verplaatsen totdat hij geleerd heeft om te kauwen. De vaardigheid om te kauwen ontwikkelt zich pas nadat de baby geleerd heeft naar dingen te reiken en deze te pakken. In principe loopt een te jonge baby bij deze methode dus geen gevaar, simpelweg omdat hij het eten niet in zijn mond kan krijgen. Hierop doorgaand, de actie die wordt gebruikt om voeding van een lepel te zuigen nodigt er toe uit om dit direct naar achter in de mond te verplaatsen en zou dus mogelijk wel leiden tot verslikken. Dit betekent dus eigenlijk dat voeden met een lepel per saldo gevaarlijker is.
Sta er ook eens bij stil waar je jezelf het makkelijkst in verslikt. Waarschijnlijk kom je tot de conclusie dat dit een vloeistof is. Verslikken gebeurt als je tegelijkertijd kauwt en ademt. Je verslikt je het snelst als je onverwacht iets achter in je keel krijgt. Dit is het makkelijkst met vloeibare dingen, of eigenlijk met alles wat we opzuigen. Jonge baby's die gewend zijn aan zuigen, doen dat ook met voedsel op een lepel. Zij doen dit niet met eten wat zij zelf in hun mond stoppen.

De algemene ontwikkeling van een baby loopt gelijk met zijn vaardigheid om voedsel in zijn mond te hanteren en om het te verteren. Een baby die het zelf nauwelijks voor elkaar krijgt om voedsel in zijn mond te stoppen is er waarschijnlijk nog niet aan toe om deze voeding te eten. Het is belangrijk bij deze methode jezelf te weerhouden van het “helpen” omdat de ontwikkelingsmogelijkheden verzekeren dat de overgang naar vaste voeding in het juiste tempo gebeurd. Dit geleidelijke proces beschermt hem ook tegen verslikken in kleine stukjes voedsel. Zolang de baby nog geen kleine zaken kan oprapen door zijn vinger en duim te gebruiken, kan hij dus bijvoorbeeld geen erwt of rozijn in zijn mond te krijgen. Zodra hij dit wel kan heeft hij normaliter ook de benodigde eetvaardigheden om hiermee om te gaan. Als we dus gaan helpen door voedsel in de mond van Ilse te stoppen gaan we dus voorbij aan de natuurlijke bescherming en vergroten we de kans op verslikken. Een ander gevolg van bijvoeding, maar dat geldt zowel bij de Rapley methode als bij het aanbieden van potjesvoeding, is dat de darmpjes vaak even nodig hebben om te wennen aan de overgang van melk naar bijvoeding. Ilse heeft ook zo nu en dan enige dagen achter elkaar geen ontlasting. Dan gaan we weer even terug naar borstvoeding en fruit alleen, dus geen brood, banaan of broccoli bijvoorbeeld, en zodra de ontlasting weer in orde is gaan we deze soorten bijvoeding weer langzaamaan aanbieden.

Tot nu toe beleven we alledrie veel plezier aan het eten. De manier waarop Ilse nu eet ziet er ook zo natuurlijk uit dat we erg blij zijn dat we deze keuze hebben gemaakt.
Kijk hieronder maar op het filmpje, en geniet mee! (kan zijn dat het even duurt totdat de film is geladen)

Sander.

- Foto’s, waterpokken en vakantie

2008-08-07T10:42:00.011+02:00

Het is al eventjes geleden, maar toen Ilse net 6 maanden was zijn we met z’n drietjes naar een fotografe gegaan. Papa is een actief bezoeker van een fotografie-forum en kwam daar foto’s tegen die ons qua stijl erg aanspraken. We hebben contact opgenomen met de fotografe en zijn een hele middag in haar tot studio omgebouwde woonkamer in de weer geweest. Er werd ruimschoots de tijd genomen voor de hele shoot en Ilse heeft zelfs de kans gehad om tussendoor even te slapen.
Kijk maar eens op www.lirojo.nl , dat is de website van de fotografe.
Hieronder een kleine selectie uit de foto’s die van Ilse zijn genomen. Uiteindelijk hebben we uit ongeveer 80 foto’s kunnen kiezen welke we afgedrukt wilden hebben. Deze foto’s zijn in het fotoboek over het eerste half jaar van Ilse gegaan. We hebben een paar weken gewacht met het plaatsen van deze foto’s op de weblog omdat we ze nog wilden gebruiken als verrassing. Desalniettemin zijn de foto’s meer dan de moeite waard om alsnog op de weblog te laten zien.

We nemen weer even een stap naar het heden.
Ilse heeft namelijk de eerste tekenen van de waterpokken. We waren enkele dagen geleden al gewaarschuwd op de kinderopvang dat er wat kinderen zijn die het hadden. De incubatietijd is echter 2 à 3 weken, dus ze was al zo goed als zeker op dat moment al besmet. We hebben voor de zekerheid alvast wat baby-mentholpoeder en smeersel aangeschaft. Ook hebben we gelezen dat badderen in wat minder warm water kan helpen om de jeuk te verminderen. Het is maar afwachten hoe hevig Ilse het te pakken krijgt, dat kan namelijk erg variëren per kind.
De ziekte schijnt zo’n 10 dagen te duren, dat is precies de tijd die we nog hebben voordat we op vakantie gaan.....
Deze keer gaan we zoals de laatste jaren gebruikelijk is weer naar Limburg. Bij de interessante links, bovenaan de weblog aan de rechterkant, staat een link naar de Scheyerhof. Dit is de plek waar we onze vakantie houden. Iedere keer weer kijken we uit naar het moment dat we er naartoe kunnen, ook nu weer. De omgeving is heerlijk, de mensen zijn aardig, je zit midden het het schone Limburgse landschap, er heerst rust en er zijn ruim voldoende mogelijkheden voor uitstapjes naar nabijgelegen interessante culturele bezienswaardigheden en steden als Maastricht, Luik, Aken, Monschau, Valkenburg, etc. Het wordt de eerste keer dat Ilse meegaat op vakantie. Ook de eerste keer dat Ilse langere tijd in een vreemde omgeving zal verblijven. Ze is een lief en supermakkelijk kind, maar we houden er wel rekening mee dat ze even wat tijd nodig heeft om te wennen. We zullen rustig aan doen met haar, niet van de ene plek naar de andere slepen. Juist lekker in de grote tuin verblijven, haar veel diertjes laten zien en veel laten rusten. Ook voor haar moet het natuurlijk leuk zijn.
Maar goed, eerst eens even kijken hoe Ilse de waterpokken doorstaat.....

Sander.

- Slapen, eten, spelen en lachen

2008-07-22T08:21:00.009+02:00

En dan zijn we alweer ruim 7 maanden met z’n drietjes!
Ilse heeft haar ritme weer iets veranderd, ‘s ochtends een uurtje slapen (soms nog iets langer), maar ‘s middags eigenlijk altijd wel minstens 2 uur. De nachten blijven goed gaan, het wordt nooit veel later dan half negen voordat ze slaapt en ’s ochtends wordt ze (als we haar niet al vroeger wekken omdat ze naar de opvang moet) pas om een uur of 7 of half 8 wakker. Tussendoor maken we haar rond half 11 nog wel een keer wakker voor een laatste voeding.
Tot voor kort lieten we Ilse op onze arm in slaap vallen voordat we haar naar haar bedje brachten. Als we haar namelijk in bed stopten terwijl ze nog wakker was trok ze haar speentje uit haar mond. Het speentje hielp om rustig te worden en te blijven en dus moesten we steeds helpen om het speentje terug in haar mond te stoppen en duurde het erg lang voordat ze in slaap viel.
Nu is het anders. Ten eerste kan ze nu zelf haar speentje in haar mond stoppen. Het gebruik van het speentje zijn we trouwens aan het afbouwen, we hopen dat ze binnen enkele maanden zonder speentje kan. Als ze de lange nachtslaap ingaat heeft ze nooit een speen meer nodig, en als ze overdag een slaapje gaat doen komt het ook steeds vaker voor dat dat zonder speentje kan. Ten tweede is Ilse zich veel meer bewust van haar omgeving dan een tijdje geleden (anderen zeggen ook dat ze zo opmerkzaam is en alles in de gaten houdt). Dit heeft tot gevolg dat ze in onze armen moeilijker in slaap valt dan voorheen, ze reageert op alle geluiden en vind alles om haar heen interessant.
We leggen haar nu dus al snel na de eerste vermoeidheidsignalen in bed waarna ze soms met en soms zonder een kort huiltje in slaap valt. Haar bedje is ondertussen zo vertrouwd dat ze liever daar in slaap valt.

Wat ook anders is geworden is dat ze veel vaker lacht dan voorheen. Een glimlach in haar richting is al genoeg om een flinke lach terug te krijgen. Oogjes worden dan samengenkepen, neusje gaat omhoog en ze lacht breeduit, heel schattig! Soms lijkt het wel een beetje op een lach van een oma zonder gebit.... (Vreemden krijgen het niet zomaar voor elkaar dat er naar ze gelachen wordt, daarin is ze wel kieskeurig).
Plotselinge bewegingen maken met haar of gekke geluiden resulteren ook in “schater”lachjes. Het gekke is wel dat de lachjes heel kort duren. Als wij iets grappigs vinden lachen we en glimlachen we nog even door, ook als het moment zelf achter de rug is. Ilse lacht alleen maar op het moment zelf. Zodra de glimlach weg is of de grappige geluiden of plotselinge bewegingen gestopt zijn, is de lach ook weg. Alsof er niets gebeurd is. Misschien zijn papa en mama gewoon niet zo grappig, of werkt dat gewoon zo bij baby’s. Zal vast dat laatste zijn....
Hier zie je een foto van Ilse van drie dagen geleden:

We zijn begonnen om het avondeten samen met Ilse te doen. In de kinderstoel, nog even met wat ondersteuning in haar zij, zit ze aan tafel er bij en krijgt ze een stukje aardappel, rijstwafel, broccoli, banaan, meloen of soepstengel. Langzamerhand zullen we het assortiment uitbreiden. Maar het eerste doel is nu om haar uit zichzelf wat te laten pakken en op te laten sabbelen. Tot nu toe zit er nog niet echt schot in, maar het is normaal dat het enkele weken tot maanden kan duren voordat ze echt zelf pakken en eten.
Vaak slaapt ze op het moment dat we gaan eten, dan maken we haar natuurlijk niet wakker. Maar als ze wakker is eet ze op haar manier met ons mee. Het makkelijkste is als we haar op schoot nemen en een stukje aangeven. Dan pakt ze het enthousiast aan en brengt het naar haar mondje om er op te sabbelen.
Ilse kan trouwens verbazingwekkend ver gooien met een stukje aardappel of rijstwafel! We waren al gewaarschuwd, en het valt tot nu toe erg mee, maar het wordt toch al snel een bende op de vloer. Nou ja, straks als ze spinazie of pasta met rode saus gaat eten wordt het nog veel erger......
Update: gedurende de dagen dat dit stukje geschreven wordt heeft Ilse een plotsleinge vooruitgang geboekt wat eten betreft. Pakken en sabbelen doet ze nu zelf. Een soepstengel houdt ze zelf vast en eet ze smakelijk op. Soms heeft ze wat kokhalsneigingen, dat hoort er bij en is niet vreemd omdat ze de kokhalsreflex voorin haar mond heeft en deze zich langzaamaan naar achteren verplaatst de komende tijd. Banaan snoept ze ook lekker op, alleen moeten we haar dan even helpen met vasthouden omdat dit nogal glibberig wordt. De handjes worden hoe dan ook lekker vies, banaan, rijstwafel, alles laat lekkere kleverige restanten achter op haar handjes. En dan is het heerlijk als je even lekker in je oogjes en over je gezicht kan wrijven.... Maar goed, ondanks dat de smeerboel aan het toenemen is wordt het ook steeds leuker als je haar ziet smullen. Hieronder een viertal eet- en smulfoto’s.

Eten uit een potje vind ik echt niet lekker!

Dat broodkorstje was wel heel erg lekker.

En een soepstengel gaat er ook wel in hoor......

Afgelopen week zijn we weer bij het consultatiebureau geweest. Ilse weegt nu 7.690 gram en is 67 cm. groot. Ze heeft een kleine spurt gemaakt en is nu op het gemiddelde gekomen. Dat gaat dus allemaal erg goed. Ook op andere vlakken is het allemaal goed, ze doet wat ze op 7 maanden zou moeten doen, ze geeft duidelijke vermoeidheidsignalen, ze huilt bijna nooit, heeft interesse in dingen waar ze net niet bij kan (volgens ons kan ze niet wachten tot ze kan kruipen) en eet en slaapt goed op de kinderopvang.

Tot de volgende keer maar weer.
Sander.

- Het gaat zo snel....

2008-06-11T13:30:00.008+02:00

Erg kort na het vorige bericht hier op de weblog, waarin ik schreef dat alles na een periode van ziek zijn weer zo goed ging, heeft Ilse bijna 2 weken lang last gehad van regelmatig spugen. Grote golven voeding kwamen terug en het was moeilijk voor te stellen dat ze nog voldoende binnen hield om te kunnen groeien. Afgelopen donderdag stond de afspraak bij het consultatiebureau waar we de bevestiging kregen dat Ilse het prima deed qua gewicht en lengte. Ze weegt nu 6850 gram en is 64,5 cm lang. Ze doet precies wat ze moet doen. Op het consultatiebureau waren trouwens een aantal jongere baby’tjes voor controle en viel het op hoe groot Ilse al geworden is. Iedereen zegt dat de tijd zo snel gaat, en daar werden we er zelf mee geconfronteerd. Was Ilse ook zo klein en baby-achtig 3 maanden terug? Onze meid wordt al bijna 6 maanden en naast die andere baby’s konden we goed zien dat ze al een echt mini mensje is in plaats van een kleine baby. Inderdaad, het gaat allemaal erg snel, maar het is ook wel heel leuk al die ontwikkelingen mee te maken.
Gisteren, op de dag van de eerste voetbalwedstrijd van het Nederlands voetbalelftal op het EK, is Ilse in een oranje shirt en met oranje sokken aan naar de kinderopvang gegaan. Het lijkt te hebben geholpen gezien het resultaat van de wedstrijd.... Misschien de volgende keer in het Azuurblauw naar de kinderopvang als troost voor de Italianen!

Er zijn weer wat ontwikkelingen in de motoriek en gedragingen van Ilse. Met wat ondersteuning van papa en mama kan ze al goed zitten, ze wil zelfs al steeds naar voren buigen om met haar handjes bij de grond te kunnen. Als we haar op haar buikje leggen houdt ze al flink lang haar hoofd omhoog en kijkt ze heel nieuwsgierig om haar heen. Nu proberen we door speeltjes net in haar bereik te leggen te stimuleren dat ze gaat bewegen als ze op haar buik ligt. Ook hebben we haar zien omrollen van haar buik naar haar rug, maar of ze dat bewust doet of dat de vermoeidheid toeslaat….dat laten we in het midden.

Samen lezen bij mama op schoot.

Koppie in het badje.

Papa en mama mogen nu ook wat ‘wildere’ spelletjes doen met haar. Als ze boven ons hoofd gehouden wordt moet ze hard lachen en kan ze er geen genoeg van krijgen. Een ander stapje in de ontwikkeling is dat ze nu ook dingen met beide handen aanpakt en vasthoudt. We hoorden bij de kinderopvang dat ze zelf de fles al vasthoudt. Dit zien we zelf nooit, misschien zelf thuis maar een keer een flesje geven of bij de kinderopvang gaan kijken. De volgende stap is dat ze iets van de ene hand overpakt in de andere. Ook als ze op haar rugje ligt of bij papa of mama op schoot zit is ze enorm geïnteresseerd in haar voetjes. Ze pakt ze beet en speelt er wat mee. Ze is nog erg soepel! (tijdens de yoga lessen vraagt mama zichzelf vaak af waar die soepelheid toch gebleven is in al die jaren)
Ilse krijgt ook interesse in wat papa en mama eten en drinken. Ze kijkt het eten bijna uit onze mond. We gaan over een aantal weekjes beginnen met het bijvoeden met stukjes groente en fruit. We proberen hiermee haar te laten wennen aan de diverse smaken en samen met ons mee te laten eten. We zullen hier nog wel meer over vertellen als het zover is. Waarschijnlijk levert dat ook wel hele leuke fotomomenten op....! (Denk ook eens aan die mooie zwarte hoogglans vloer van ons in de keuken, daar zie je straks alles 2 keer!)

Ter afsluiting twee foto’s van Ilse met de oma’s. Links oma-frankrijk (de helft van oma-opa-frankrijk en die van de gebroken arm), rechts oma-diny (die van het trouwen).

Tot de volgende keer.
Sander en Betty.

- Waarschijnlijk de allerliefste baby ter wereld

2008-05-20T10:56:00.006+02:00

Het arme meisje is ziek geweest.
Dat wat iedereen al had voorspeld is waarheid geworden. Net een paar dagen op de kinderopvang geweest en Ilse is ziek geworden. We hadden het zelf kunnen zien aankomen, want bijna alle kinderen op de kinderopvang liepen met grote snottebellen onder hun neus.
Het is uiteindelijk allemaal wel meegevallen. Een beetje vastzittend slijm, beetje hoesten, beetje niezen. Wel zat haar neusje vaak dicht wat het drinken behoorlijk lastig maakte. Het is ondertussen alweer even geleden en ze is er goed van hersteld. Het is mooi om te zien hoe een baby met dit soort dingen omgaat. Ze heeft twee dagen bijna niets anders gedaan dan slapen. Waar wij nog wel eens stug en vooral eigenwijs doorgaan alsof er niets mis is, zetten die kleintjes het schakelaartje om en is uitzieken en herstellen de eerste prioriteit.

Het lijkt er op dat alles z’n ritme heeft gevonden. Het ‘voeden-spelen-slapen’-patroon werkt goed. In de middag is ze iets actiever en langer wakker dan ’s ochtends en ’s avonds, maar het komt zelden voor dat ze huilerig is vanwege vermoeidheid. Ze slaapt voldoende en geeft duidelijk aan wanneer ze behoefte heeft aan rust.
Omdat ze zo goed slaapt, ze slaapt van ’s avonds 8 uur tot ’s morgens 7 uur, is er te weinig tijd over om met voldoende lange tussenpozen aan de 5 voedingen te komen. Dit is wel belangrijk omdat Ilse met 5 voedingen per dag de hoeveelheid melk binnenkrijgt die ze nodig heeft om goed te groeien. Dus waar veel anderen hun kind voeden op vraag (wat inhoudt dat het kind zelf signalen geeft wanneer het honger krijgt), hebben wij de voedingen voor Ilse op vaste tijden, ongeveer om de 3,5 uur.
Op de laatste voeding van 9 uur ’s avonds na -want na die voeding slaapt ze direct zonder eerst te spelen- is de 3,5 uur grofweg verdeeld in 1 uur voeden en uitbuiken, 1,5 uur spelen en/of keuvelen met papa of mama, en 1 uur slapen. Dus even boodschapjes doen of wandelen tussendoor gaat wel, maar iets doen wat langer duurt wordt vaak moeilijk. We willen zo veel mogelijk regelmaat aanhouden voor Ilse. En ook haar rust-/slaapuurtjes vinden we heel belangrijk.

Betty heeft haar eerste werkweken alweer achter de rug, dus Ilse heeft ook de eerste weken opvang gehad. We hebben gemerkt dat het even wennen is geweest voor Ilse. De eerste dagen heeft ze op de kinderopvang weinig geslapen. Waarschijnlijk de vreemde omgeving, allemaal nieuwe indrukken, maakte haar ’s avonds dan erg moe en huilerig. De anderhalve ‘wendag’ die we vooraf hebben gehad heeft dat niet voorkomen. Nu gaat dat steeds beter, ze slaapt steeds langer op de kinderopvang. Wij krijgen er zelf ook een beter gevoel bij nu we zien dat dit steeds beter gaat.

Je zou het bijna vanzelfsprekend vinden, maar eigenlijk is het gewoon heel erg goed nieuws, de arts heeft gezien dat Ilse geen heupproblemen heeft overgehouden aan de stuitligging. In de stuitligging is er een kans dat de bovenbeentjes zo bekneld komen te liggen dat er te veel kracht komt te staan op de gewrichten en deze hierdoor niet goed groeien. Bij Ilse is daar geen sprake van. Gelukkig hoeft ze geen spreidbroekje aan, we hielden daar niet echt rekening mee, maar dat was wel een beetje ons angstbeeld.
Zoals jullie wellicht weten hebben we Ilse moeten stimuleren om meer richting de rechterkant te kijken. Dit is zo goed gegaan dat de fysiotherapeut heeft gezegd dat er geen sprake meer is van een voorkeurskant en dat we daarmee kunnen stoppen.
Verder gaf de fysio aan dat Ilse haar motoriek goed was voor haar leeftijd. Haar beentjes deden wat ze moeten doen op 4 maanden, en haar armbewegingen en nekspieren zijn ook normaal rekening houdend dat ze vier weken te vroeg was.

Ilse heeft ook haar ‘cursus’ babymassage achter de rug. Aan het begin was het erg wennen voor haar en daar waar de cursus bedoeld was voor wat lichamelijke ontspanning was het voor Ilse de eerste paar keer regelrechte stress..... Pas later begon ze het fijn te vinden in vreemde houdingen geduwd te worden en alleen als de romper aanbleef stond ze het zonder te huilen toe dat haar buikje werd gemaseerd. Nu doen we nog steeds wel eens wat oefeningen en moet Ilse bij sommige oefeningen erg lachen. Bijvoorbeeld als we haar linkervoetje naar haar rechterschouder brengen en haar rechterhandje naar haar linkerbil ligt ze hard te lachen alsof ze gekieteld wordt. En dat terwijl het er nou niet echt comfortabel uitziet.....


Mama in actie, massage van de beentjes.	Met de knieën naar de borst.....

Een paar dagen nadat Oma Frankrijk haar arm lelijk heeft gebroken, ging de andere oma trouwen. Omdat dit aan de andere kant van het land plaatsvond waren we de hele dag op pad. De eerste keer dat we met z’n drieën zo lang van huis waren. We waren de dag ervoor al bezig met het plannen van de hele operatie. Voldoende luiers, kleertjes, speeltjes, speentjes, luierzakjes, luierdoekjes, etc. etc.
Ilse heeft zich echt voorbeeldig gedragen en heeft de lat erg hoog gelegd voor een volgend dagje weg. De hele dag heeft ze nieuwsgierig om zich heen gekeken, heeft ze zich laten aaien en bekijken, zonder enige kik. Eten ging ook probleemloos. Het was moeilijk voor haar om met al die aandacht en nieuwe omgevingen in slaap te vallen. Dus ze is de hele dag wakker geweest. Maar toch heeft ze niet één keer gehuild. Toen we wegreden viel ze direct in slaap.
Pas na twee dagen merkten we dat Ilse behoorlijk meer sliep dan op andere dagen, hieruit bleek dat ze toch wel wat in te halen had. We waren in ieder geval erg trots op haar, ze heeft zich zo goed gedragen. We hebben sowieso weinig tot geen klagen met haar. Ze slaapt goed, eet goed, kan zichzelf vermaken en is meestal erg vrolijk.
We kunnen ons geen betere dochter wensen!

- Buikligging

2008-03-25T12:43:00.007+01:00

Ilse is afgelopen week bij het consultatie bureau geweest. Alles was goed, geen gekke dingen. De kinderarts liet zien hoe we nog meer en beter kunnen keuvelen/brabbelen met Ilse. We merken inderdaad dat dit meer reactie van Ilse geeft. Of dit nu helemaal daardoor komt of dat dit een gevolg is van de ontwikkeling van Ilse weet ik niet. Maar ze geeft soms geluidjes terug en beweegt haar mondje om te proberen na te doen wat papa en mama doen.
We leggen Ilse een paar keer per dag op haar buik zodat ze kan oefenen om haar hoofd omhoog te houden en haar te laten wennen aan deze houding. De kinderfysio zei dat dit belangrijk is omdat er anders een kans is dat ze later zich op haar bips gaat voortbewegen in plaats van dat ze gaat kruipen. Het gaat steeds beter, ze heeft het nooit fijn gevonden om op haar buik te liggen, maar met genoeg afleiding is het nu geen probleem meer en doet ze het heel goed. Kijk maar naar de foto hieronder....
Qua gewicht en lengte gaat ook alles goed. Ze heeft haar achterstand ingelopen en is nu heel gemiddeld. Ilse heeft nu wel meer last gehad van de prikjes. Op de dag van de prikjes is ze veel wakker geweest en was ze behoorlijk huilerig. Ze kwam sinds een tijd weer midden in de nacht voor voeding, dat heeft mama geweten, die was gelijk helemaal van slag de volgende dag. De dag daarna heeft Ilse heel veel geslapen, samen met mama.

Typische groothoek foto, maar daardoor wel grappig.....

We zijn naar de kinderopvang geweest waar Ilse drie dagen per week zal verblijven als papa en mama aan het werk zijn. Het bezoek viel een beetje tegen. We hadden verwacht dat het minder algemeen zou zijn en wat meer persoonlijk wat betreft Ilse. We hebben nog steeds een beetje rotgevoel als we denken aan Ilse op de kinderopvang. Hoe dan ook, over anderhalve week zijn er enkele ‘wen-dagen’. Dan kunnen ouders en kind wennen aan het wegbrengen naar, verblijven op en ophalen van de kinderopvang. Hopen dat we er dan anders tegenaan kijken. Ze doen vast alles voor de kindjes.

We krijgen regelmatig bezoek van familie en vrienden die Ilse even willen komen bekijken. Hartstikke leuk! Het blijft echter een moeizame onderneming als we zelf met Ilse op pad willen. Vanzelfsprekend gaan we -als het weer een beetje meewerkt- wandelen met de kinderwagen, al dan niet in combinatie met wat boodschappen of iets dergelijks.
Ilse heeft er altijd problemen mee als we haar aankleden om op pad te gaan. Huilen, tegenwerken, alles wordt uit de kast gehaald om maar geen jasje en mutsje aan te hoeven. Het resultaat is dat er door al die drukte soms nog wat eten terugkomt. Te lang wachten na de voeding om te voorkomen dat ze moet spugen kan ook weer niet, want de volgende voeding komt er alweer snel aan. Op dit moment zijn de voedingen ongeveer om de 3 á 4 uur, behalve ’s nachts dan natuurlijk, want dat doet ze het nog steeds hartstikke goed. Dan zit er vaak bijna 10 á 11 uur tussen de voedingen en is het ondertussen vaste prik geworden dat ze ’s ochtends tussen 6 uur en half 7 wakker wordt.
Al met al nog steeds een hele onderneming om met haar op pad te gaan. Straks zal dat vast beter gaan, want alles went natuurlijk. Nu hebben we nog de wandelingen en het bezoek aan het consultatiebureau en de babymassage waarvoor we naar buiten moeten. Straks komt daar nog de kinderopvang bij en gaan we zelf ook op bezoek bij anderen. En als ze ouder wordt zal ze er zelf makkelijker mee omgaan waarschijnlijk. Want eenmaal buiten vind ze het altijd heerlijk.

Het is leuk om te zien hoe Ilse zich ontwikkelt. Het is heel duidelijk dat ze zich van steeds meer bewust wordt van ons en van dingen om haar heen. Haar blikveld reikt steeds verder waardoor ze ons ziet aankomen en kan zien waar geluiden vandaan komen. Het is duidelijk dat het al eerder genoemde brabbelen haar stimuleert, ze reageert bijna altijd met gezichtsuitdrukkingen of geluidjes.
En ze is gewoon schattig!

Sander.

Oh ja, heb je het filmpje al gezien in het vorige bericht? Voor degene die ‘m al gezien hebben, kijk nog maar een keer, ik heb een tweede versie gemaakt die nog leuker is dan de eerste.

Een foto van anderhalve week geleden, Ilse was hier 3 maanden en 1 dag oud.

- Ilse in de hoofdrol

2008-03-18T15:04:00.024+01:00

Papa heeft een weekje vrij om nog even met z’n drieën thuis te zijn voordat Ilse naar de kinderopvang gaat. Mama zit al erg in haar maag met de kinderopvang, ik weet zeker dat daar nog wel over geschreven gaat worden op de weblog. Maar nu is nu en nu is papa vrij. Ilse heeft natuurlijk meer tijd dan in normale werkweken met mij doorgebracht, maar ik ben ook hard bezig geweest op de computer. We hadden namelijk wat filmpjes gemaakt sinds de geboorte en sommige stukjes waren best leuk. Dus wilde ik iets maken wat ik op de weblog kan laten zien.
Hier is het resultaat, de eerste film met Ilse in de hoofdrol: (klik op de ►-knop)

Je kunt goed zien in de film dat Ilse behoorlijk is gegroeid, en de film eindigt met het vinden van haar knuistjes om op te sabbelen. Dit was enkele dagen geleden opgenomen. We denken dat het niet meer lang zal duren voordat ze haar duimpje vindt.
Ook het lachen begint te komen. Zo nu en dan trekt ze met open mond haar mondhoeken op en is er heel kort een grote lach te zien. Het is nu nog kortstondig, hoe gek papa en mama ook doen om te proberen het nog een keer te kunnen zien….
Over een paar dagen krijgt Ilse weer voor de tweede keer haar prikjes. Vorige keer had ze er niet veel last van, behalve op het moment van prikken zelf. Hopen dat het deze keer ook zo gaat.

Verder gaat alles goed met ons. Ilse eet goed, heeft veel minder last van krampjes dan enkele weken geleden, ze speelt regelmatig een tijdje achter elkaar zelf in de box en slaapt meestal door van ongeveer 8 á 9 uur ’s avonds tot 6 á 7 uur ’s ochtends. Mama houdt zich ook prima, soms (heel soms moet ik van haar zeggen) slaapt ze overdag wat bij, bij voorkeur met Ilse op schoot erbij. En papa heeft helemaal niets te klagen, hier en daar wat dingetjes in en om het huis doen en soms met Ilse spelen. Ik ben zelfs gisteren voor het eerst sinds de geboorte van Ilse weer eens naar buiten geweest met de fotocamera.

Sander.

- Ilse en papa

2008-02-29T15:31:00.004+01:00

Dat was schrikken…

Afgelopen nacht gebeurde waar velen het al eens over hadden, ik (mams uiteraard) schrok wakker. Ik voelde me al veel te uitgerust en keek op de wekker… 4.59 uur!!!!! Ilse had nog helemaal niet gehuild en de laatste voeding begon om 19.00 uur en ze was om 20.30 uur weer in haar bedje gegaan en gaan slapen. Er zou toch niet iets aan de hand zijn?
Je weet dat dit moment een keertje gaat komen, maar ik had het nu nog niet verwacht. Ik was ervan uitgegaan dat ze eerst over zou gaan op een voeding laat in de avond, want die sloeg ze altijd over met als gevolg dat we ’s nachts gezellig bij elkaar konden zijn.
Met schrik heb ik Sander wakker gemaakt, die vroeg of ik er vannacht dan niet uit was geweest voor een voeding (je merkt al wie er zware nachten heeft en wie niet!). Hij is gaan kijken (want voordat ik mijn bril heb gevonden, naar toilet ben geweest…). Maar niets aan de hand natuurlijk, ze sliep gewoon nog.
Na al die weken met onderbroken nachten was nu het moment daar om nog even wat extra slaap in te halen. Maar helaas, ik ben klaarwakker en lig onrustig te wachten totdat ze geluid gaat maken of gaat huilen. Eindelijk begint ze om 05.30 uur wakker te worden en ‘mag’ ik haar gaan troetelen en voeden…
Nu is alle hoop op de komende nachten gevestigd, wellicht zal ons enige teleurstelling te wachten staan. Men vertelt dat het normaal is dat als ze een aantal nachten heeft doorgeslapen, dat ze dan plotseling toch weer ’s nachts wakker gaat worden.

Hoe gaat het verder met Ilse?

Met Ilse gaat het heel erg goed. Vorige week zijn we bij het consultatiebureau geweest en toen woog ze (schrik niet) .... 4780 gram en was ze 56,5 cm lang. Mocht ik nog twijfelen of ik wel genoeg borstvoeding heb, dan kan ik daar nu maar beter mee stoppen. Ze is haar gewichtsachterstand behoorlijk aan het inhalen.
Het in slaap komen overdag is nog wel moeilijk voor haar, maar als daar zulke lange nachten bij gaan horen (die het liefst nog iets later op de avond beginnen) dan hoor je mij niet klagen.
Vol trots kan ik zeggen dat het een heerlijke meid is!

Over papa

Omdat papa altijd de stukjes op de weblog schrijft is het nu mijn beurt om eens een stukje over het leven van papa te schrijven.
Iedereen die papa kent weet dat hij altijd vrij zeker is van zijn zaakjes. Toch heeft hij de laatste tijd al enkele keren terug moeten komen op eerder gedane uitspraken. Is dat even toevallig dat er toch nog één mooie baby op de wereld is gekomen en dat die toevallig ook nog van hem is!
Hij doet het heel goed als papa. Het meeste knuffelwerk doe ik, maar dat komt ook omdat ik iets heb wat papa niet heeft, en Ilse dit erg belangrijk vindt...voeding! Na de voeding vind ik het heerlijk met haar te zitten, haar te troosten bij de krampjes, haar weer te knuffelen, liedjes te zingen totdat ze bijna in slaap valt en klaar is om weer naar bed te gaan. Dat is het voordeel van mama zijn, maar het nadeel is natuurlijk ook dat de nachtelijke uurtjes voor mij zijn.
Maar wat papa allemaal doet moet je niet onderschatten, want wie is degene die regelmatig bij moet springen met klusjes in huis omdat het er overdag niet van komt omdat Ilse wakker is, wie doet de boodschappen, wie kookt er eten en ruimt de boel op, wie voorziet mama van brood ’s ochtends en nog veel meer… Nou???? Ja, dat is papa! Ik heb dus niets te klagen met zo’n super papa. En als hij dan in het weekend lekker met Ilse op de bank zit, dan heeft hij toch ook het recht om met haar in slaap te vallen.
Hij zal dit zelf niet toe willen geven en ook blijven ontkennen maar de foto zegt toch iets heel anders.

Groetjes,
Betty.

- 5 Weken later....

2008-02-29T15:22:00.006+01:00

Het is bijna 5 weken na het vorige bericht. Het heeft zo lang geduurd omdat de laatste weken Ilse meer wakker is dan daarvoor, ze meer aandacht nodig heeft en wij als papa en mama mede daardoor wat minder tijd hebben om aan zaken als de weblog te besteden. We beloven dat we zullen proberen weer wat vaker een berichtje hier te posten.
Het is intussen zo lang geleden dat Ilse alweer bijna 2 maal zo oud is als bij het laatste bericht hier op de weblog. We merken dat Ilse de laatste tijd over het algemeen minder last heeft van krampjes, maar op de dagen dat ze er nog last van heeft is dat ook in alle hevigheid.
Ook begint zich intussen iets wat lijkt op een slaap- en eetritme te ontwikkelen. We zijn gestopt met het wekken van Ilse voor het geven van voeding. Daar laten we haar nu zelf voor komen. Mama is ook bezig met het schrijven van een stukje, dat zal hierna ook wel op de weblog verschijnen. Daarin verteld ze nog meer over haar slaapgedrag.
Eén van de favoriete tijdsbestedingen van Ilse is het 'lezen' van een boekje met daarin afbeeldingen van ijssterren. Witte ijssterren op een zwarte achtergrond, of andersom. Steeds wanneer we dit boekje laten zien aan Ilse is het net alsof ze een spannend verhaal leest. Ze blijft er heel gericht en geconcentreerd naar kijken. We gebruiken het vaak als ze tijdens ons avondeten wakker is en haar even wat te doen willen geven. Het fijne is dat we steeds weer dezelfde bladzijde kunnen laten zien, dat heeft ze niet door nog. Door de grote vormen en hoge contrasten kan ze dit goed zien en ze zeggen zelfs dat het goed is voor de ontwikkeling van haar hersentjes.

Hier weer twee recente fotootjes van Ilse.
Deze foto is van nog geen twee weken geleden. Ze is hier net twee maanden oud.

Deze foto is op dezelfde dag genomen als de foto hierboven.

Sander.

- Traantjes laten

2008-01-25T10:21:00.000+01:00

Ilse heeft haar eerste traantjes gelaten. Het duurt even voordat baby’s kunnen tranen omdat de traankliertjes zich nog moeten ontwikkelen na de geboorte. Ondanks dat we weten dat het verdriet door de tranen niet plotseling groter kan zijn dan daarvoor, lijkt het toch allemaal veel dramatischer als ze huilt met tranen dan zonder tranen.....
Dachten we onszelf redelijk aangepast en voorbereid te hebben voor de komst van Ilse, lopen we toch nog tegen een praktisch probleem aan. De auto is namelijk te klein. Nu hebben we zeker geen kleine auto, maar bijvoorbeeld de kinderwagen past -met moeite- nét door de opening van de achterbak, en dan passen in het geval van een vakantie bijvoorbeeld onze tassen er echt niet meer bij. Een wat hogere wagen, of een zogenaamde hatchback of station zou een uitkomst zijn. Maar eens even rustig de tijd nemen om wat rond te gaan kijken.
Ik was van plan om in dit bericht te schrijven dat de krampjes en hik-buien aan het afnemen zijn. Maar afgelopen nacht en vanmorgen was het weer flink raak. Zo vervelend als dat het voor ons is (Betty heeft maar weinig uurtjes kunnen slapen), het is nog veel vervelender voor Ilse zelf. Het is duidelijk dat ze er behoorlijk mee ‘in haar maag’ zit, om even een scherpe woordspeling te gebruiken.
Hieronder weer een foto van dinsdag jongsleden. De speen lijkt misschien groot, maar dat valt in werkelijkheid best mee. Haar gezichtje is gewoon nog klein denk ik....

Sander.

- Grote kleine Ilse

2008-01-21T14:52:00.000+01:00

Afgelopen week zijn we voor de eerste keer naar het consultatiebureau geweest met Ilse. Alles was goed met haar, ze is ondertussen meer dan een kilo zwaarder dan bij de geboorte, en wij konden er vragen kwijt die ons als beginnende ouders bezig hielden. Met z’n 3-en konden we daarna gerustgesteld en gezond verklaard door het enorme beestenweer terug naar huis. Want rotweer is het wel geweest de afgelopen weken, de bijna constante wind en regen zorgde er voor dat Ilse maar weinig buiten is geweest. Voor de komende dagen ziet het er ook niet goed uit helaas.
We hebben gehoord dat na drie of vier weken na de geboorte, als de darmen zich verder ontwikkelen, het heel normaal is dat baby’s regelmatig last van krampjes hebben. Ilse heeft haar goede en slechte dagen wat dat betreft. Gelukkig zijn de meeste nachten heel rustig, maar zeker overdag heeft ze vaak last van krampjes en moeite met het verwerken van de voeding. Dan komt ook bijna altijd een deel van de voeding weer terug.
Als Ilse later overgaat van moedermelk naar kunstvoeding, en later weer van kunstvoeding naar vaste voeding, krijgen we weer een periode waarin de darmpjes op zullen gaan spelen omdat zij zich moeten aanpassen aan de nieuwe voeding.
Afgelopen weekend weer kraamvisite gehad. Hun eerste reactie was dat Ilse zo klein is. En zo horen we dat wel vaker. Het blijft ons steeds verbazen dat mensen Ilse zo klein vinden. Voor ons is ze in de afgelopen 5 weken al zoveel gegroeid. We zouden bijna vergeten dat ze eigenlijk pas een paar dagen geleden geboren had moeten worden als we uitgaan van de uitgerekende datum.
Er zijn wat positieve ontwikkelingen op het gebied van de opvang. Het ziet er naar uit dat we drie dagen opvang hebben, weliswaar niet op de kinderopvang die bovenaan ons lijstje staat, maar hij staat gelukkig ook niet onderaan. We blijven ingeschreven staan bij de opvang van onze eerste keus, maar daar zullen we waarschijnlijk niet vanaf april welkom zijn. Als Betty in april weer gaat werken hebben we in ieder geval opvang bij een goede kinderopvang. Dat scheelt een boel zorgen.
Hieronder weer wat fotootjes. Als het opvalt dat het groene truitje dezelfde is als die Ilse op de foto’s van vorige week aanhad, betekent dat niet dat ze nooit wat anders aan heeft. Het is alleen maar toeval, dat kan ook bijna niet anders, want alle truitjes worden meerdere keren per week gewassen.....
De eerste twee foto’s laten goed zien hoe Ilse er uitziet als ze net voeding heeft gehad, suf en tevreden dus. De derde foto is van het badje afgelopen weekend. En de laatste is hoe Ilse er uit ziet als ze voeding wil.
Tot de volgende keer.

Suf en tevreden....

Misschien lijkt het net alsof ze nadenkt, maar dat is echt niet zo.

Mama, laat me niet los!

Meer....meer......MEER!!!

Sander.

- Ilse 1 maand oud

2008-01-14T11:10:00.000+01:00

Vandaag is de eerste ‘vermaanddag’ van Ilse. Precies een maand geleden werd ze geboren, vanavond om 20.20 uur om precies te zijn. Het lijkt al veel langer geleden en er is al veel veranderd.
Het ritme van de huilbuitjes worden wat voorspelbaarder, aan het einde van de middag en begin van de avond is het eigenlijk iedere dag wel raak. We merken wel dat Ilse dan veel last heeft van luidruchtige en opspelende darmpjes. We halen haar niet direct bij de eerste kreetjes uit bed, maar als het huilen lang aanhoudt en er geen aanwijsbare reden voor is, is er maar één manier om haar rustig in slaap te krijgen en dat is door haar bij Betty of mij op de borst te leggen en samen op de bank te liggen. Gelukkig is de onrust ’s nachts merkbaar minder en slaapt ze veel rustiger. De meeste nachten worden maar eenmaal onderbroken voor een voeding, terwijl tijdens de onrustige uren bijna iedere 3 uur wel een voeding moet worden gegeven.

Afgelopen vrijdag zijn we bij de kinderarts in het ziekenhuis geweest. Dit was een standaard controle-afspraak die al bij de geboorte gepland was. Dokter Snoep -leuke naam voor een kinderarts- heeft haar gewogen, wat andere metingen gedaan, naar haar longetjes geluisterd en nog wat andere checks gedaan. Conclusie was dat alles heel erg goed gaat en dat ze niet meer terug hoeft te komen voor vervolgcontroles. Als er nog twijfel was over enig punt van de ontwikkeling van Ilse, of over ons als ouders, zouden er nog wel vervolgcontroles zijn. Goed nieuws dus.

Ik had al eens geschreven over de mogelijke problemen met de kinderopvang als Betty weer gaat werken. Er is weer wat laatste nieuws hierover. Afgelopen weekend kwamen we iemand tegen die bij Betty op de zwangerschapsgym heeft gezeten. Ondanks het feit dat zij nog niet ingeschreven stond heeft zij een aanbieding gehad van de kinderopvang voor één dag per week. Wij hebben nog niets gehoord van dat bureau ondanks dat we al een maand of acht ingeschreven staan! We hebben het bureau gebeld en gevraagd of er plaats voor ons was. In eerste instantie kregen we weer nul op rekest, pas na het noemen van bovenstaande situatie kregen we plotseling 2 dagen aangeboden..... Nu wordt deze aanbieding op papier gezet en krijgen we die binnenkort toegstuurd. Zelfs een derde dag zou mogelijk kunnen zijn, maar dat was nog even afwachten.
Helaas is deze plek niet onze eerste keuze, maar ook niet onze laatste keuze. Het is dus even afwachten op de uiteindelijke aanbieding op papier van dit bureau en van het bureau van onze eerste keuze en dan kunnen we wellicht onze keuze op korte termijn maken. Dit alles was weer een voorbeeld van hoe ondoorzichtig de hele kinderopvang is georganiseerd. In de regio’s waar de kinderopvangcapaciteit beperkt is -in groeiregio’s en nieuwe (vinex)wijken rond en in de grote steden- wordt het heel moeilijk gemaakt om volledig door te werken na de zwangerschap. Zelfs nu dit bevordert wordt vanuit de overheid.

Genoeg over die saaie zaken, zoals beloofd zijn er weer wat fotootjes. Omdat het ’s avonds snel donker is is het moeilijk om heel veel foto’s te nemen. Ik wil liever niet flitsen als ik foto’s van Ilse neem en dan is het eigenlijk niet mogelijk mooie foto’s te nemen binnenshuis met kunstlicht. Hieronder dus weer wat van afgelopen weekend. Ook eentje met mama achter de kinderwagen toen we een stukje langs de plas liepen.

Ilse na de voeding met een voldaan gezicht, met een spuugbel op haar lippen.

Spreekt voor zich, een neusje.... Je ziet het, nieuwe ouders vinden inderdaad de simpelste dingen al leuk en bijzonder....

Haar vingertjes aan de duim van mama.

Haar oogje.

En mama achter de kinderwagen, je kunt zien dat het best koud was.

Sander.

- Ilse na 3,5 weken

2008-01-09T08:49:00.000+01:00

Ilse is nu alweer meer dan 6 pond zwaar.
We merken dat ze verandert en haar energie in andere dingen kan steken dan alleen maar slapen en eten. Ze huilt duidelijk vaker dan in de eerste twee weken. Zeker eind van de middag en begin van de avond is het vaak prijs. Waarschijnlijk was ze de eerste twee weken hard aan het werk om te groeien en had ze weinig energie over om te huilen. Het is voor ons nog steeds niet helemaal duidelijk wanneer het huilen veroorzaakt wordt door honger, te warm of te koud, vermoeidheid, krampjes, een vieze luier, of dat ze een huiluurtje heeft. Een huiluurtje schijnt normaal te zijn, maar bij ons brengt het soms een beetje onzekerheid.

Ilse ‘speelt’ nu ook. Na de voeding blijft ze nu nog even wakker, de ene keer wat langer dan de andere keer. Dan zwaait ze wat met haar armpjes en kijkt ze nieuwsgierig om zich heen. Dit is wat op haar leeftijd overeenkomt met spelen. We proberen dan te herkennen wanneer ze moe wordt om haar dan tijdig in haar bedje te leggen. Dan is het weer een uur of twee slapen en begint de cyclus van voeden - spelen - slapen weer opnieuw.
We zijn ondertussen ook al buiten geweest met Ilse en de kinderwagen. De eerste 2 weken hebben we dat bewust niet gedaan omdat ze nog te gevoelig was voor kou. Vorige week was ik nog vrij van werk en zijn we met z’n drietjes een stukje gaan lopen. Het was even een strijd wie de kinderwagen mocht duwen, maar omdat mama wist dat ze nog mogelijkheden genoeg zou krijgen als papa weer aan het werk is besloot ze de verstandigste te zijn en papa z’n gang te laten gaan.
Verder beginnen nu de kleinste kleertjes wat krapper te zitten. Aan het begin, nadat Ilse zich iets meer dan 4 weken te vroeg aankondigde, hebben we snel wat kleine maatjes bij moeten kopen, maar het ziet er naar uit dat we binnenkort toch al weer naar de volgende maat toe moeten.

Het is ook niet gek dat ze zo groeit, ze eet (drinkt eigenlijk) veel meer dan dat ze voor haar lichaamsgewicht nodig heeft. Hoewel het uitgangspunt is dat er per dag 150ml voeding per kilogram lichaamsgewicht in moet (= 450ml), zit Ilse al steeds op meer dan 600ml per dag. Geen zorgen gelukkig, één van de voordelen van borstvoeding is dat er nooit teveel gegeven kan worden. Dit in tegenstelling tot flesvoeding.
Ten slotte ook nog wat minder goede ontwikkelingen.....
Toen de zwangerschap nog maar net bekend was hebben we Ilse direct bij diverse kinderopvangbureaus ingeschreven. We hadden al gehoord dat de opvangcapaciteit in onze regio krap was dus dachten we dat we er niet vroeg genoeg bij konden zijn.
Ilse is bij 7 of 8 bureaus ingeschreven, maar van de eerste 4 hebben we al gehoord dat er zeer waarschijnlijk geen plek is voor haar als Betty weer moet gaan werken. Ondanks onze flexibiliteit, Betty gaat drie dagen per week werken en de opvangmogelijkheden zullen bepalen welke dagen dat zullen zijn, ziet het er erg somber uit. We gaan nu eens kijken of er bij zogenaamde gastouders wel plek is vanaf april. Gelukkig hebben Betty en ik een flink aantal verlofdagen gespaard, misschien dat we die nog nodig gaan hebben tegen die tijd.

Helaas geen foto’s deze keer. Komend weekend weer een paar nieuwe schieten en die -of een deel daarvan- zal ik hier dan weer posten.
Sander.

- Onze dochter Ilse

2008-01-02T21:18:00.000+01:00

Afgelopen 14 december is iets meer dan 4 weken voor de uitgerekende datum onze dochter Ilse geboren, ’s avonds om 20.20 uur om precies te zijn. Betty had de dag ervoor haar laatste werkdag gehad en in de vroege uurtjes van de eerste ochtend van haar zwangerschapsverlof braken de vliezen.
De bevalling ging niet heel soepeltjes, maar achteraf is alles goed gekomen. Ilse had moeite met het verlaten van de buik, de navelstreng was drie (!) keer om het nekje gedraaid en één keer om het lichaampje heen. Daarnaast zat het hoofdje klem achter een spier. Uiteindelijk werd het daarom toch een keizersnede en zelfs daarbij heeft het even geduurd voordat het hoofdje als laatste naar buiten kwam. Voor medisch-geschoolden onder ons, de APGAR-score na 1 minuut was maar 2. Dit betekent dat op 3 van de 5 criteria Ilse geen enkel teken van leven gaf. Gelukkig was er snel verbetering zichtbaar en was de score na 5 minuten al een 9.
Maar nu genoeg over de bevalling. Het belangrijkste is nu dat ze er is en dat alles erg goed gaat. Al heel snel mochten moeder en kind het ziekenhuis verlaten, en ook de gewichtstoename van Ilse was na enkele dagen al ingezet. De afgelopen dagen zijn we voor het eerst naar buiten geweest met Ilse in de kinderwagen, een blokje om. Nog niet heel ver weg omdat we geen risico mogen nemen met de temperatuur van haar.
Ilse eet goed en groeit als kool, haar geboortegewicht was 2435 gram, maar haar gewicht ging als snel hard omhoog. Hieronder wat foto’s van haar. Als je op de foto’s klikt krijg je een grotere versie te zien. Ik zal bij iedere foto even iets vertellen, bijvoorbeeld over de datum waarop de foto genomen is omdat we het idee hebben dat ze met de dag groter wordt, anders uit haar ogen gaat kijken of er gewoonweg anders uit gaat zien.
De komende tijd zullen we vaker een berichtje en foto’s hier achter laten. Dus kom nog eens terug.
Ten slotte, iedereen een heel voorspoedig 2008 toegewenst!

In de operatie kamer, zo rond half negen, nadat de kinderarts alle testjes heeft uitgevoerd werd Ilse bij mama gelegd.

Na enkele minuten werd Ilse weggehaald en naar de couveuse kamer gebracht. Mama moest even herstellen van de keizersnede en lag daarna nog heel even op de intensive care ter controle.

Dit is Ilse 4 dagen later. Nog steeds op de couveuse kamer. Eerste badje heeft ze al achter de rug en haar leven bestaat verder alleen nog uit eten en slapen.

Dit is op dezelfde dag, ze is ondertussen op de kamer bij mama. Ilse deed het zo goed, hield zichzelf zo goed op temperatuur, dat de warme couveuse kamer niet meer nodig was.

Dit is Ilse, ondertussen 9 dagen oud. Ze is nu al een paar dagen thuis en ligt aan de borst. De arts had niet gedacht dat ze al zo snel mee zou kunnen, maar Ilse doet het zo goed dat het al kan.

Even een close-up recht in de camera. Nog steeds 9 dagen oud (eigenlijk had ze dus nog drie weken in de buik moeten zitten). Bijna alle kleertjes zitten nog een beetje ruim.

Ilse en mama op Eerste Kerstdag. Naast de kerststal die ze heeft gekregen. Hier is ze 11 dagen oud.

En een foto gemaakt op Tweede Kerstdag. Ilse weegt al 2670 gram en is dus al 235 gram boven haar geboortegewicht.

Hier is Ilse 2 weken oud en bijna 2800 gram.

Dit is weer twee dagen later, ze is nu 16 dagen oud en ligt in haar fleece “wrapper”. Ze is nog zo klein en verdwijnt bijna in de “wrapper”, maar hij is zo lekker warm…

Een foto met papa, lekker liggen bij papa of mama is wat ze het liefst doet. Dan slaapt ze bijna direct en wordt pas weer wakker als wij haar wekken.

Dit is een foto van vandaag, ze is hier dus bijna 3 weken oud. De temperatuur van een badje is heeeel belangrijk. Te warm is natuurlijk niet goed, maar een graad te koud is ook echt niet fijn! En dat laat ze dan weten ook….

Sander.

- 36 weken zwanger

2007-12-12T12:45:00.000+01:00

We zijn alweer -op een paar dagen na- 36 weken zwanger! Als alles blijft gaan zoals we hopen dat het gaat zullen we tegen half januari ons meisje verwachten. We zijn er klaar voor. Alle fysieke voorbereidingen zijn klaar, of dat ook geldt voor de mentale voorbereiding weten we niet zo zeker. Maar ach, dat zullen we wel zien tegen die tijd. We kunnen eigenlijk niet wachten, laat maar komen.....

Hieronder zie je een foto van het huidige kamertje van de kleine, de buik van mams. We hebben geen studio-apparatuur, geen achtergronden of lichten, etc. Dus ondanks dat ik wel het idee in mijn hoofd had om een iets andere dan standaard zwangerschapsfoto te maken, was het toch even creatief zijn en zoeken naar mogelijkheden. Uiteindelijk is het gelukt om de gewenste belichting te krijgen door in een donkere kamer te gaan staan met de schuifdeuren een stukje open om licht naar binnen te krijgen. Buik ervoor en klikken.....

Instellingen: 44mm met een diafragma van F/4, Sluitertijd 1/15e sec dus ook statief gebruikt, iso200 en 1 2/3 stop onderbelicht om te voorkomen dat de camera er toch gemiddeld grijs van maakt. De foto is iets “geblurt”, daar wordt de huid meestal iets mooier van.

- Grote Parasolzwam

2007-10-16T10:23:00.000+02:00

Als de mensen achter het weerbericht gelijk gaan krijgen hebben we het laatste weekend gehad waarin we konden genieten van ideaal nazomer weer. Ondanks dat we nog best wat klussen binnenshuis te doen hadden zijn we er toch maar weer met de camera op uit getrokken, het kon tenslotte zomaar de laatste keer zijn deze herfst.

Opnieuw naar het Staelduinse Bos geweest, lekker dichtbij, kleinschalig, niet heel druk, zelfs niet op zondag. In ons vorige bericht heb ik al één en ander verteld over dit door het Zuid-Hollands Landschap beheerd gebied.
Ondanks dat het maar een week later was, waren er veel meer paddenstoelen te vinden dan de vorige keer. Nu is dat in dit jaargetijde niet vreemd, paddenstoelen kunnen enorm snel groeien en weer verdwijnen.
De eerste foto is een detail van een Grote Parasolzwam. Het gaat te ver om dit abstract te noemen, er is nog steeds duidelijk sprake van een herkenbaar element. Desondanks biedt dit detail mijns inziens een ander beeld dan de standaard paddenstoelenfoto.

Instellingen: 210mm met een diafragma van F/5.6, Sluitertijd 1/500e sec op iso100

De standaard 2:3 maat is hier losgelaten, de onder- en bovenkant van de foto voegde niets toe aan het beeld. Het is verstandig om niet zomaar onscherpe delen weg te knippen. Onscherpte schept sfeer en kan functioneel zijn. In dit geval gaf het verwijderen van de boven- en onderkant meerwaarde.

Hieronder nog 2 foto’s van de Grote Parasolzwam, nu wel duidelijk herkenbaar.
Deze voornamelijk in groepen levende paddenstoelen kunnen in enkele uren 15 cm groeien in de hoogte en breedte. Uiteindelijk kunnen ze wel 30 tot 40 centimeter hoog en breed worden. De naamgeving is niet enkel gebaseerd op de vorm van de hoed, maar ook op het feit dat de ring om de steel los zit en makkelijk heen en weer geschoven kan worden.. Net zoals bij een parasol dus.
De jonge Parasolzwammen zien er uit als een trommelstok voor de grote trom, een steel met daarboven een bolvormige hoed. Al snel verandert dit in een vlakke hoed met een verhoogd centrum.
Het is een algemeen voorkomende soort, groeit in loof- en naaldbossen en in graslanden. De hoed is goed eetbaar, staat zelfs bekend als lekkernij. De smaak schijnt aangenaam, anijsachtig en zoet te zijn.

Instellingen: 50mm met een diafragma van F/2.8, Sluitertijd 1/320e sec op iso100.

Instellingen: 50mm met een diafragma van F/2.8, Sluitertijd 1/2500e sec op iso100.

- Paddenstoelen

2007-10-09T15:40:00.000+02:00

Het weer was geweldig, strak blauwe lucht, zonnetje, zo goed als windstil, heerlijke temperatuur, en het bos rook heerlijk. We waren in het Staelduinse Bos in de buurt van ’s-Gravenzande, tussen Hoek van Holland en Den Haag. Een relatief klein bos met voornamelijk eiken- en loofbomen en zandgrond. Oorspronkelijk was dit gebeid een duinengebeid, zo rond 1850 is het bos aangepland door de toenmalige grondeigenaar. Dit verklaart het licht glooiende landschap.
Eigenlijk wilden we heel graag de vliegenzwam (jeweetwel, die rode paddenstoel met witte stippen) vinden. Helaas zijn we die niet tegengekomen. Maar de herfst is nog niet voorbij....
Hieronder een drietal foto’s van wat we wel zijn tegengekomen.
De eerste is een trechtercantharel. Deze soort komt in diverse vormen en kleuren voor, afhankelijk van het weer en de leeftijd van de paddenstoel.
De instellingen gebruikt bij deze foto zijn: sluitertijd 1/60 seconde, 50mm lens, diafragma op F/5, ISO 200 en extern geflitst via een klein reflectie schermpje (wit snijplankje uit de keuken) om het licht van links te laten komen in plaats van recht van voren.

Als ik niet weet wat ik op de foto heb gezet zoek ik op internet en in de bibliotheek om uit te vinden wat het precies is, hoe de soort heet en wat de eigenschappen van de soort zijn. Tot nu toe is het me echter niet gelukt om dit uit te vinden bij de foto hier links.
De camera instellingen waren: sluitertijd 1/80 seconde, 50mm lens, diafragma op F/3.2, ISO 200 en extern geflitst met de omnibounce.

Ten slotte nog een paddenstoel uit de Russulaceae familie. Waarschijnlijk de Russula Fragilis, ook wel Duivelsbrood genoemd. Het is erg moeilijk om dit met zekerheid te zeggen omdat deze familie bijna 750 soorten bevat en de verschillen zelfs met een microscoop moeilijk te zien zijn. Instellingen: sluitertijd 1/30 seconde, 50mm lens, diafragma op F/2.5, ISO 200 en extern geflitst met de omnibounce (ik had gezien de sluitertijd beter iso 400 kunnen gebruiken.... Maar de foto kan er desondanks mee door qua scherpte)

Ik kijk nu al uit naar de volgende bostrip!

- Herfst... Eindelijk!

2007-10-05T21:51:00.001+02:00

Jaargetijde van het mooie licht en warme kleuren. Dat is de herfst.
De zomermaanden hadden relatief weinig droge en windstille weekend-dagen. Althans, in de weekenden waarin we tjd hadden om er op uit te trekken met de camera. Nu de herfst is aangebroken lijkt het alsof er meer vrije tijd is en het vaker goed fotografeer-weer is.
Deze 'lange' foto is van een paddestoel op een vroege morgen in het gras. Je ziet de dauwdruppels die net als het hoedje van de paddenstoel al beschenen worden door de zon.

Eén van de moeilijke, maar ook enorm interessante kanten van natuurfotografie is om te achterhalen wat er nu precies op de foto is gezet. Determinatie met een moeilijk woord. In het bericht over onze vakantie in Frankrijk staan foto's van de bosbeekjuffer. Het is dan heel interessant om uit te zoeken exact welk soort het is en wat de kenmerken van het soort zijn. Het is leuk de kennis op te doen en deze te delen met anderen.
Maar helaas, welke paddenstoel dit nu precies is weet ik (nog) niet. Laat een reactie achter als je het me kunt vertellen...

Ook hiernaast zie je een paddenstoel, misschien is het beter om te zeggen een detail van een paddenstoel. (met een diameter van max. 4 cm)
De scherptediepte is zo klein dat het bijna abstract wordt. Ook bij deze geldt dat het voor mij onbekend is om welk soort het gaat.
De foto is gemaakt met de 50mm lens in combinatie met een tussenring van 36 millimeter. Dit verklaart de geringe scherptediepte en de korte brandpuntafstand.

En dan ten slotte nog een foto waarin ik denk dat duidelijk is wat ik bedoel met warme herfstkleuren.
De foto is genomen met tegenlicht, dit geeft meestal een mooier en warmer beeld dan wanneer het onderwerp vol wordt beschenen door de zon. Het nadeel daarvan is dat de contrasten tussen de zon- en schaduwpartijen snel te groot kunnen worden. Ook was het dan nooit gelukt om de groene bladeren half transparant te maken en de nerven zo duidelijk zichtbaar te maken.

Er zullen de komende periode nog wel meer foto's volgen met een verslagje van waar we waren en hoe mooi het was. Komend weekend staat al een bezoek aan het Staelduinse Bos in de planning!

- Scheyerhof

2007-10-03T21:02:00.000+02:00

We zijn in Augustus anderhalve week op vakantie geweest in Zuid-Limburg. Door alle drukte en achterstand in foto-bewerkingen is het er nog niet eerder van gekomen om de weblog bij te werken in de afgelopen paar weken.
Zo'n twee keer per jaar gaan we naar ons favoriete plekje in Zuid-Limburg, de Scheyerhof in Noorbeek.
Hier zie je een foto van de huisjes en de tuin.

Het is een 18e eeuwse vakwerkboerderij die omgebouwd is in een aantal sfeervolle en luxe appartementen met uitzichten over het mooie Limburgse landschap.

De omgeving is uitermate geschikt om te wandelen vanwege onder andere het glooiende landschap en natuurgebieden als de Voerstreek. Ook liggen de steden Maastricht, Aken, Valkenburg en Luik op een afstand van ongeveer 20 minuten rijden. Het is ook heerlijk om niets te doen en door de grote tuin te struinen, of met een boek in de tuin te zitten.
De omgeving leent zich ook bijzonder voor landschaps-/natuurfotografie.
Hieronder zie je enkele foto’s van de omgeving van de Scheyerhof.

- En dan zijn we ook nog getrouwd....

2007-10-03T17:02:00.000+02:00

18 september jl. zijn we even getrouwd. Met de nadruk op ‘even’.
Al met al duurde het deel met de ambtenaar van de burgelijke stand een minuut of 6. Omdat we weinig sentimentele waarde hechtten aan de officiele voltrekking van het huwelijk en er een kleine op komst is, hebben we besloten e.e.a. op een zeer bescheiden manier te voltrekken en te vieren. Met de gedachte dat we eigenlijk allang getrouwd waren, zijn we dus nu voor de wet ook getrouwd.
Dit zijn wij....

Hieronder zie je nog twee andere foto’s van de dag. Een collega van Betty (Peter Jollie) was zo aardig de foto’s tijdens het officiële deel te schieten. Een moeilijke klus omdat alles zo snel ging en kort duurde dat er weinig tot geen tijd was voor hem om correcties te maken, even een ander standpunt te proberen, lenzen te wisselen, etc. Gelukkig wist hij wat hij deed. Achteraf hebben we buiten het stadskantoor nog wat foto's van ons tweetjes en samen met de familie gemaakt.
Nadien zijn we naar De Waag in Delft gegaan voor wat gebak en een lunch. Al met al een geslaagde dag en precies wat we er samen met de familie van wilde maken.

Samen met de directe familie op de foto direct na de -korte- ceremonie.

De ringen, en de handen met de vingers waar ze om moeten.

- In verwachting....

2007-10-03T16:53:00.000+02:00

12 Januari zal het -naar verwachting- zover zijn. De ‘van der Veen boom’ zal een nieuwe scheut gaan krijgen. Het is trouwens niet zo dat we aan het in stand houden van de naam zoveel waarde hechten. Het is meer dat we uitkijken naar het moment.

Waarom we uitkijken naar de komst van zo'n kleine?
Omdat we weten dat ze -het wordt inderdaad een meisje- vanaf het allereerste begin al direct door zal slapen ’s nachts, dat ze bijna nooit huilt en dat ze zonder enige moeite enkele uren achtereen zichzelf in de box zal vermaken. Maak je geen zorgen, we houden er rekening mee dat er een kans is dat we het bij het verkeerde eind hebben...
De naam weten we al, de kaartjes worden op dit moment gemaakt, de babykamer is besteld, de accesoires zijn bijna allemaal al binnen, er zijn al veel kleertjes en knuffels, de box staat al klaar en de eerste lessen zwangerschapsgym zijn al geweest. Voor zover we er klaar voor kunnen zijn, zijn we dat!

- Zuid-Hollands Landschap

2007-08-04T12:20:00.000+02:00

Sinds korte tijd zijn we "Beschermer" van de stichting "Zuid-Hollands Landschap". Dit is een stichting die zich inzet voor het behoud en de bescherming van de natuur en het culturele erfgoed in Zuid-Holland.
Om beschermer te worden is een minimale bijdrage van €17,50 per jaar al voldoende. Daar krijg je dan ook nog 4 maal per jaar het tijdschrift Zuid-Hollands Landschap voor. Dit tijdschrift is een beetje te vergelijken met bv. Grasduinen. Fiets- en wandelroutes, informatie over de Zuid-Hollandse flora, over natuurgebieden in de provincie, over dieren (vogels, insecten, reptielen, etc.) die daar te vinden zijn, te veel om op te noemen. Daarnaast, leuk voor de fotografie-enthousiastelingen, worden er veel fraaie foto's ter illustratie gebruikt.

Zeker in het dichtbevolkte Zuid-Holland is natuurbescherming een kwestie van mensenwerk. Maar ook in minder bevolkte delen van het land is actieve aandacht voor de natuur nodig. Het steunen van dit werk kan al met minimale inzet, namelijk door beschermer te worden van het Zuid-Hollands Landschap. Klik hier om op de site te komen waar je je kunt aanmelden. Ook in de overige provincies zijn dit soort stichtingen te vinden.

Sander.

- Vakantie Frankrijk

2007-06-19T08:13:00.000+02:00

Een paar dagen geleden zijn we teruggekomen van een weekje vakantie in midden-Frankrijk. Op een kilometer of 60 van Beaune, in het zuiden van de “Morvan”, hebben mijn ouders een huis in een heerlijke omgeving. Het was een week lang voornamelijk rustig aan doen, een paar korte uitstapjes naar wat locale bezienswaardigheden, maar vooral genieten van de rust en de mooie natuur.
De fotocamera was natuurlijk mee en er waren genoeg onderwerpen om enkele uren per dag te vullen met fotografie. Er waren veel mooie insecten te vinden bij het beekje wat door de tuin loopt. Ik heb enkele malen geprobeerd om zo vroeg mogelijk op te staan om een paar juffers op de foto te zetten. In de koele ochtend zijn deze dieren minder actief dan later op de dag wanneer de temperatuur is gestegen.
Twee voorbeelden van de resultaten zie je hier onder. Dit zijn het mannetje (links) en het vrouwtje (rechts) van de Bosbeekjuffer. Leuk om te weten is dat het verschil tussen een juffer en een libel wel duidelijk is omdat -met uitzondering van één jufferfamilie- de juffers in rust hun vleugels achter de rug vouwen. Een libel daarentegen spreidt juist de vleugels in rust. Daarnaast zijn de ogen van een juffer relatief klein en staan ze ver uit elkaar.

De foto is genomen op 238mm, iso 400 (sluitertijd zo kort mogelijk houden om onscherpte te voorkomen), sluitertijd 1/500e seconde, diafragma F/7,1 (om nog iets van scherptediepte en scherpte te hebben).

De foto is genomen op 168mm, iso 400 (ivm de sluitertijd), sluitertijd 1/250e seconde, diafragma F/5,6 (is groot, maar bijna loodrecht op het onderwerp, dus weinig scherptediepte nodig en sluitertijd kort houden).

Op een afstand van ongeveer 3 kwartier rijden ligt “Cirque au bout du monde”, vlakbij het toeristische plaatsje Nolay. “Cirque au bout du monde” is een imposant keteldal met een mooie waterval. De droogte in de zomer zorgt er wel voor dat de waterval nagenoeg droogvalt. Dus het heeft de voorkeur hier te komen in het voorjaar. De waterval heeft een hoogte van 29 meter en het is makkelijk om te voet te komen tot waar het water neerkomt.

Op de route naar “Cirque au bout du monde” liggen enkele bijzonder fraaie karakteristieke (vakwerk)huisjes. Verder is de route vanaf Nolay ook de moeite waard vanwege de mooie steile (kalksteen)rotswanden van het keteldal.
De rest van de tijd hebben we doorgebracht met klussen (bbq bouwen, zwembadje voor de ganzen maken, zandbakje voor de kippen maken, moestuin onderhouden, etc.), beetje struinen over de markt in Autun, boodschappen doen, luieren in de hangmat en een dagelijks bezoek aan het lokale bakkertje.

Het was een lekker weekje, nu maar weer aftellen naar de volgende vakantie.... Nog 8 weken.....
Sander.

- Huisdieren

2007-05-12T20:28:00.000+02:00

Er lopen bij ons thuis twee konijnen rond. Een bruine, de kleinste genaamd Bo, en een zwart-witte, Fleur. De kleinste is de baas, we hadden haar ongeveer een half jaar eerder. Het is grappig om te zien hoe anders het karakter van die twee beestjes is. Bo doet als baas heel stoer, gromt soms naar Fleur om haar even op haar plaats te wijzen, maar als er iets nieuws is of als ze ergens komen waar ze nooit zijn geweest dan is Fleur juist degene die als eerste moet voordat Bo het ook probeert.
Het zijn geen knuffelkonijnen, en laten behoorlijk merken als ze vinden dat je lang genoeg met je handen in hun hok bent geweest. Eigenlijk vinden we dit ook wel ok, ze horen erbij en hebben ook recht op hun eigen plek. Als ze iets niet aanstaat hebben ze groot gelijk als ze dat zachtjes maar duidelijk laten merken.
Hierboven zie je de foto's. Vooral het half-blauwe oog van de zwart-witte valt op.

Sander en Betty.

- Fotografie workshop Natuurdetails

2007-05-09T10:09:00.000+02:00

Afgelopen zondag zijn we de hele dag "in het veld" aan het werk geweest. Via het EOS-digitaal forum hebben we iemand (Schoffie) leren kennen die ééndaagse cursussen geeft voor beginnende en licht-gevorderde fotografie-enthousiastelingen. Dit was ondertussen de derde cursus die we bij hem hebben gevolgd.

Hier rechts zie je een voorbeeld van een foto van mij (Sander). Dit was -naar mijn mening- de beste die ik die dag gemaakt heb. De waterjuffers moesten heel rustig benaderd worden om te voorkomen dat ze er vandoor gingen. Scherpstellen was moeilijk door de geringe scherptediepte en de harde wind. De diagonale lijn van de rietstengel, de horizontale lijnen van de vleugels, en het hartvorm van de lijfjes maken samen met de rustige warme achtergrond dat de foto prettig kijkt. De kleuren van de juffers komen ook goed uit.

De foto is genomen op 280mm (beetje wegblijven van de uiterste 300mm), iso 200 (ivm de sluitertijd), sluitertijd 1/240e seconde, diafragma F/8 (om niet een té krappe scherptediepte te hebben).

Hier links staat de foto van Betty waar ze de meeste positieve reacties op gekregen heeft. Het stikte van de waterjuffers aan de waterkant, en Betty heeft daar ook hele mooie foto's van.
De foto is genomen op 190mm, iso 100, sluitertijd 1/640e seconde, diafragma F/8.

De foto's hierboven zijn goede voorbeelden van onze favoriete vorm van fotografie. De natuur geeft ons een bijna oneindige hoeveelheid prachtige onderwerpen in de mooiste kleuren. Door net iets langer te kijken, rustig iets dichterbij te komen, worden er details en beelden zichtbaar die normaal gesproken aan ons voorbij gaan. Als deze natuurdetails gevangen worden in foto's die qua compositie, licht- en kleurgebruik, lijnenspel, (on)scherpte en sfeer goed in elkaar zitten, worden we ieder keer weer herinnerd aan de schoonheid om ons heen.

- Even voorstellen...

2007-05-09T10:05:00.000+02:00

Wij zijn Betty (38 jaar) en Sander (36 jaar).We wonen in het westen van het land, tegen Den Haag aan, in een mooi en lekker ruim appartement. Onze droom is om nog eens een mooi boerderijtje te hebben op een mooie plek met veel natuur om ons heen, met een paar geitjes enzo.... Betty heeft een financiële opleiding en werkt als Bureau Manager bij een architectenbureau (R4A) in Rijswijk. Sander heeft een logistieke opleiding en werkt als S&OP Manager bij een producent van zelfklevend materiaal (Avery Dennison) in Hazerswoude. Onze hobbies zijn fotograferen. Sander doet daarnaast nog aan hardlopen, Betty is de creatieve en houdt van kaarten maken en boetseren met klei. In één van de komende posts staan wat voorbeelden van deze creaties.

Sander en Betty.

- De blog is aangemaakt.....

2007-05-08T09:00:00.000+02:00

Vandaag -8 mei 2007- is onze blog aangemaakt. Er zal nog het één en ander gaan wijzigen qua lay-out en dergelijke. We zijn zelf ook benieuwd hoe de vorm en inhoud zich zal ontwikkelen.
Veel plezier!
Sander.